Adhyaya 25
Sa Avantī Khaṇḍa, Kabanata 25 na binigkas ni Mārkaṇḍeya ay tumutukoy sa isang tanyag na tagpuan ng mga ilog sa silangang bahagi ng Oṃkāra, kung saan nagtatagpo ang Revā (Narmadā) at ang Nīlagāṅgā. Ang salaysay ay inayos bilang paglalarawan ng tīrtha at sinundan ng maikling pahayag ng mga bunga (phala). Ipinahahayag na ang banal na pagligo (snāna) at pagbigkas ng mantra/paulit-ulit na pagdarasal (japa) sa saṅgama ay nakatutulong upang matamo ang mga layuning pangmundo, at itinatanghal ang pook bilang daluyan ng bisa ng ritwal. Nangangako rin ito ng mahabang banal na paninirahan pagkamatay—animnapung libong taon sa Nīlakaṇṭhapura—na inuugnay ang heograpiya ng lugar sa isang sagradong daigdig na kaugnay ng Śiva. Idinaragdag ang aral tungkol sa pananagutang pangkan: sa pagsasagawa ng tarpaṇa para sa mga ninuno sa śrāddha gamit ang tubig na hinaluan ng linga (tila-miśra jala), sinasabing “naiaangat” ng nagsasagawa ang dalawampu’t isang tao kasama ang sarili. Sa kabuuan, ang kabanata ay isang siksik na gabay na ritwal-heograpiko: lugar → inirerekomendang gawain → binilang na mga bunga.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ओंकारात्पूर्वभागे वै सङ्गमो लोकविश्रुतः । रेवया संगता यत्र नीलगङ्गा नृपोत्तम
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Sa silangan ng Oṃkāra ay may bantog sa daigdig na sangam, O pinakamainam sa mga hari, kung saan nagtatagpo ang Nīlagaṅgā at ang Revā.
Verse 2
तत्र स्नात्वा जपित्वा च कोऽर्थोऽलभ्यो भवेद्भुवि । षष्टिर्वर्षसहस्राणि नीलकण्ठपुरे वसेत्
Pagkaligo roon at pagbigkas ng japa, alin pa ang hangaring di makakamtan sa lupa? Ang gayong tao’y itinuturing na tumira sa Nīlakaṇṭhapura sa loob ng animnapung libong taon.
Verse 3
तर्पयित्वा पितॄञ्श्राद्धे तिलमिश्रैर्जलैरपि । उद्धरेदात्मना सार्धं पुरुषानेकविंशतिम्
Matapos bigyang-lugod ang mga ninuno sa śrāddha sa pamamagitan ng tubig na hinaluan ng linga (sesame), iaangat niya—kasama ang sarili—ang dalawampu’t isang tao ng kanyang angkan.
Verse 25
। अध्याय
Wakas ng kabanata.