Adhyaya 24
Sa adhyaya na ito na binigkas ni Śrī Mārkaṇḍeya, itinatampok ang isang natatanging tīrtha: ang saṅgama o pagtatagpo ng Ilog Kara at ng Narmadā (Revā) sa pamayanang tinatawag na Māndhātṛ. Inilalahad ang maikling landas ng ritwal: pumunta sa tagpuan, magsagawa ng snāna (banal na paliligo), at magpakasidhi sa debosyon na nakatuon kay Viṣṇu—pagsamba at pag-alaala sa Kanya bilang mga gawi ng paglilinis. Isinasalaysay din ang pinagmulan ng kabanalan ng pook: si Viṣṇu, na naglalayong pumatay sa isang daitya, ay humawak ng cakra; mula sa Kanyang pawis (sveda) ay sumibol ang isang dakilang ilog, at ito’y sumanib sa Revā sa mismong lugar na iyon. Sa wakas, malinaw na ipinahahayag ang bunga: ang pagligo roon, sa pagsasanib ng ilog at Revā, ay nagpapalaya sa mga kasalanan—isang karaniwang phalaśruti sa tīrtha-māhātmya.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । सङ्गमः करनर्मदयोः पुरे मान्धातृसंज्ञिते । गत्वा स्नात्वा तपयित्वा पित्ःन्विष्णुपुरं नयेत्
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Sa pagtatagpo ng Kara at Narmadā, sa lungsod na tinatawag na Māndhātṛ, kapag naroon na, naligo at nagsagawa ng tapas, dapat niyang ihatid ang mga ninuno sa kaharian ni Viṣṇu.
Verse 2
मर्दयित्वा करौ पूर्वं विष्णुर्दैत्यजिघांसया । चक्रं जग्राह तत्रैव स्वेदाज्जाता सरिद्वरा
Una, kinuskos muna ni Viṣṇu ang kaniyang mga palad; sa hangaring lipulin ang mga daitya, kinuha niya roon din ang kaniyang cakra, at mula sa kaniyang pawis ay sumilang ang dakilang ilog na yaon.
Verse 3
संगता रेवया तत्र स्नात्वा पापैः प्रमुच्यते
Doon, sa pagsasanib nito sa Revā, ang sinumang maligo ay napapalaya sa mga kasalanan.
Verse 24
। अध्याय
Wakas ng Adhyāya (kabanata).