Adhyaya 222
Isinalaysay ni Mārkaṇḍeya ang isang pinakamainam na tīrtha na tinatawag na Tilādā, na nasa loob ng saklaw na isang krośa ng paglalakbay. Doon, si Jābāli ay nagkamit ng paglilinis sa pamamagitan ng “tilaprāśana” (pagkain ng linga/butil ng sesame) at tuluy-tuloy na mahigpit na pag-aayuno at pagninilay. Ipinakikita rin ang kanyang dating pagkasira ng asal—pagpapabaya sa mga magulang, bawal na pagnanasa, panlilinlang, at mga gawaing hinahamak ng lipunan—kaya siya’y kinutya at itinakwil ng pamayanan. Upang magsisi, nagsagawa siya ng masidhing paglalakbay-dambana at paulit-ulit na paglubog sa Narmadā, hanggang sa manirahan sa timog na pampang malapit sa Aṇivāpa-anta. Doon niya isinagawa ang sunod-sunod na austeridad na nakabatay sa sesame: isang kainan sa isang araw at salit-salit na araw, mga padron na 3/6/12 araw, mga siklo ng kalahating buwan at buwan, at malalaking vrata gaya ng kṛcchra at cāndrāyaṇa, na inulit sa loob ng maraming taon. Sa wakas, kinalugdan siya ni Īśvara at ipinagkaloob ang paglilinis at sālokya (pakikipanahan sa banal na daigdig). Nagtatag si Jābāli ng isang diyos na nakilala bilang Tilādeśvara, at ipinahayag ang Tilādā bilang tanyag na tagapuksa ng kasalanan. Itinatakda rin ang mga pagtalima sa takdang araw (caturdaśī, aṣṭamī, at araw ni Hari) at mga ritwal na may sesame: homa, pagpapahid, paliligo sa sesame, tubig na may sesame; pati pag-aalay ng sesame upang punuin ang liṅga at pagsindi ng lampara sa langis ng sesame, na nangangakong makakamtan ang Rudra-loka at malilinis ang pitong salinlahi. Sa huli, pinalalawak ang biyaya sa mga ninuno sa pamamagitan ng tila-piṇḍa sa śrāddha, na nagbibigay ng pangmatagalang kasiyahan sa mga nauna at nag-aangat sa tatlong angkan (kula-traya): linya ng ama, linya ng ina, at linya ng asawa.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे गच्छेत्तिलादं तीर्थमुत्तमम् । तिलप्राशनकृद्यत्र जाबालिः शुद्धिमाप्तवान्
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Pagkaraan nito, sa layong isang krośa, marapat na magtungo sa dakilang tīrtha na tinatawag na Tilāda, kung saan si Jābāli ay nagkamit ng kadalisayan sa ritwal ng pagkain ng linga (sesame).
Verse 2
पितृमातृपरित्यागी भ्रातुर्भार्याभिलाषकृत् । पुत्रविक्रयकृत्पापश्छलकृद्गुरुणा सह
Iniwan niya ang ama at ina; naghangad sa asawa ng kanyang kapatid; nagkasala sa pagbebenta ng sariling anak; at nagsagawa ng panlilinlang—maging laban sa sariling guro.
Verse 3
एवं दोषसमाविष्टो यत्र यत्रापि गच्छति । तत्र तत्रापि धिक्कारं लभते सत्सु भारत । न कोऽपि संगतिं धत्ते तेन सार्द्धं सभास्वपि
Kaya’t nabahiran ng gayong mga kapintasan, saan man siya magtungo, doon din siya tumatanggap ng paghamak mula sa mga banal, O Bhārata; walang sinumang nakikisama sa kanya, kahit sa mga pagtitipon.
Verse 4
इति लज्जान्वितो विप्रः काले न महता नृप । चिन्तामवाप महतीमगतिज्ञो हि पावने
Kaya, O hari, ang brāhmaṇang iyon—punô ng hiya—pagkaraan ng mahabang panahon ay nalugmok sa matinding pangamba, sapagkat hindi niya nalalaman ang kanlungan sa landas ng paglilinis.
Verse 5
चकार सर्वतीर्थानि रेवां चाप्यवगाहयत्
Dinalaw niya ang lahat ng banal na tawiran, at lumusong din siya sa Revā (Narmadā) upang magpakalinis.
Verse 6
अणिवापान्तमासाद्य दक्षिणे नर्मदातटे । तस्थौ यत्र व्रती पार्थ जाबालिः प्राशयंस्तिलान्
Nang marating niya ang dulo ng Aṇivāpa sa timog na pampang ng Narmadā, nanatili siya roon—O Pārtha—sa pook na kinaroroonan ng mapanatang si Jābāli na kumakain ng linga (tila).
Verse 7
तिलैरेकाशनं कुर्वंस्तथैवैकान्तराशनम् । त्र्यहषड्द्वादशाहाशी पक्षमासाशनस्तथा
Sa linga (tila) lamang siya nabubuhay bilang banal na pagkain; sinunod niya ang pag-inom-kain nang minsan sa isang araw at ang pagkain tuwing salit-salitan; gayundin ang mga pag-aayunong tatlo, anim, at labindalawang araw, at maging ang mga pagtalima sa loob ng kalahating buwan at isang buwan.
Verse 8
कृच्छ्रचान्द्रायणादीनि व्रतानि च तिलैरपि । तिलादत्वमनुप्राप्तो ह्यब्दद्वासप्ततिं क्रमात्
Isinagawa niya ang mga panatang Kṛcchra, Cāndrāyaṇa, at iba pa, na ang linga (tila) ang kanyang sandigan; at sa paglipas ng panahon, nakamtan niya ang kalagayang ‘tila-maya’—lubos na nakatalaga sa tila—sa sunod-sunod na pitumpu’t dalawang taon.
Verse 9
कालेन गच्छता तस्य प्रसन्नोऽभवदीश्वरः । प्रादादिहामुत्रिकीं तु शुद्धिं सालोक्यमात्मकम्
Sa paglipas ng panahon, kinalugdan siya ng Panginoon; at ipinagkaloob sa kanya ang kadalisayan sa daigdig na ito at sa kabilang-buhay—isang kadalisayang humahantong sa sālokya, ang paninirahan sa iisang banal na kaharian.
Verse 10
तेन स स्थापितो देवः स्वनाम्ना भरतर्षभ । तिलादेश्वरसंज्ञां च प्राप लोकादपि प्रभुः
O toro sa mga Bharata, sa pamamagitan niya ay itinatag ang Diyos at pinangalanan ayon sa kanya; at ang Panginoon ay nakilala sa daigdig bilang “Tilādeśvara” rin.
Verse 11
तदा प्रभृति विख्यातं तीर्थं पापप्रणाशनम् । तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा चतुर्दश्यष्टमीषु च
Mula noon, ang tīrtha ay naging bantog bilang tagapuksa ng mga kasalanan. Ang taong maliligo sa banal na tawiran—lalo na sa ika-14 na tithi at sa ika-8—
Verse 12
उपवासपरः पार्थ तथैव हरिवासरे । तिलहोमी तिलोद्वर्ती तिलस्नायी तिलोदकी
O Pārtha, na nakatuon sa pag-aayuno—lalo na sa araw ni Hari—dapat maghandog ng homa na may linga, pahiran ang katawan ng paste ng linga, maligo na may linga, at gumamit ng tubig na may linga sa mga ritwal.
Verse 13
तिलदाता च भोक्ता च नानापापैः प्रमुच्यते । तिलैरापूरयेल्लिङ्गं तिलतैलेन दीपदः । रुद्रलोकमवाप्नोति पुनात्या सप्तमं कुलम्
Kapwa ang nagbibigay ng linga at ang kumakain nito ay napapalaya sa sari-saring kasalanan. Dapat tabunan ng linga ang liṅga at maghandog ng mga ilawan na may langis ng linga; makakamtan niya ang daigdig ni Rudra at lilinisin maging ang ikapitong salin ng angkan.
Verse 14
तिलपिण्डप्रदानेन श्राद्धे नृपतिसत्तम । विकर्मस्थाश्च गच्छन्ति गतिमिष्टां हि पूर्वजाः
O pinakamainam sa mga hari, sa pag-aalay ng mga piṇḍa na may linga sa śrāddha, maging ang mga ninunong napahamak dahil sa vikarma ay tunay na makararaos sa ninanais nilang mapalad na landas.
Verse 15
स्वर्गलोकस्थिताः श्राद्धैर्ब्राह्मणानां च भोजनैः । अक्षयां तृप्तिमासाद्य मोदन्ते शाश्वतीः समाः
Yaong nananahan sa langit, sa pamamagitan ng mga śrāddha at pagpapakain sa mga brāhmaṇa, nakakamtan ang di-mauubos na kasiyahan at nagagalak sa walang-hanggang mga taon.
Verse 16
पितुः कुलं मातृकुलं तथा भार्याकुलं नृप । कुलत्रयं समुद्धृत्य स्वर्गं नयति वै नरः
O hari, itinataas ng isang lalaki ang tatlong angkan—ang angkan ng ama, ang angkan ng ina, at gayundin ang angkan ng asawa—at tunay na inaakay niya sila tungo sa langit.