Adhyaya 217
Inilalahad ng adhyaya na ito ang maikling tagubilin tungkol sa tīrtha na ibinigay ng pantas na si Mārkaṇḍeya. Itinatampok niya ang Eraṇḍī-saṅgama bilang isang lubhang iginagalang na tagpuan ng mga tubig, sinasamba kapwa ng mga deva at asura, kaya’t itinatatag ang pambihirang kabanalan ng pook. Ipinag-uutos din ang wastong disiplina ng asal at ritwal: ang manlalakbay-diyosyonal ay dapat magsagawa ng upavāsa (pag-aayuno) na may pagpipigil sa pandama at isip, at magsagawa ng snāna (banal na paliligo) ayon sa tamang vidhāna. Ang diwa ng aral ay paglilinis—na ang ganitong pagsunod sa lugar na ito ay nakapagpapalaya mula sa mabigat na kasalanang gaya ng brahmahatyā. Sa huli, binibigkas ang matibay na phalaśruti: ang debotong magwawakas ng buhay sa tīrtha na ito ay makakamtan ang anivartikā gati (landas na di na bumabalik) at tiyak na mararating ang Rudra-loka.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । एरण्डीसङ्गमं गच्छेत्सुरासुरनमस्कृतम् । तत्तु तीर्थं महापुण्यं महापातकनाशनम्
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Magtungo sa tagpuan ng mga ilog na tinatawag na Eraṇḍīsaṅgama, na iginagalang ng mga deva at asura. Ang tīrthang iyon ay dakilang kabanalan at pumupuksa ng malalaking kasalanan.
Verse 2
उपवासपरो भूत्वा नियतेन्द्रियमानसः । तत्र स्नात्वा विधानेन मुच्यते ब्रह्महत्यया
Magpakaalab sa pag-aayuno, at pigilin ang pandama at isipan; at maligo roon ayon sa wastong tuntunin—napapalaya maging sa kasalanang brahmahatyā, ang pagpatay sa isang brāhmaṇa.
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या प्राणत्यागपरो भवेत् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
Sa banal na tīrtha roon, ang sinumang may debosyon na mag-alay ng sariling buhay—ang kaniyang hantungan ay di na mababawi; mula sa daigdig ni Rudra, walang pagbabalik, walang alinlangan.