Adhyaya 213
Isinalaysay ni Śrī Mārkaṇḍeya ang isang maikling pangyayaring teolohikal na nagsisilbing papuri sa banal na pook at aral sa wastong asal. Ipinakikilala niya ang “dakilang gawa” (caritaṃ mahat) ng Diyos na sinasabing sa pagdinig pa lamang ay napapawi ang lahat ng kasalanan, kaya’t itinatakda ang phalaśruti o bunga ng pakikinig. Sa salaysay, si Śambhu (Śiva) ay nagpakita sa anyong bata at nakipaglaro sa mga batang lalaki sa nayon gamit ang mga bungang āmalaka. Paulit-ulit na inihahagis ng mga bata ang bunga; agad itong kinukuha ng Diyos at ibinabalik, pinalalawak ang laro sa iba’t ibang dako, hanggang sa maunawaan ng mga kalahok na ang āmalaka ay hindi iba kundi si Parameśvara. Sa wakas, kinikilala na ang pinakadakilang pook sa lahat ng mga banal na lugar ay ang Āmaleśvara, at ang pagsamba roon—kahit minsan lamang—ay nagdudulot ng “pinakamataas na kalagayan” (paramaṃ padam). Sa gayon, iniuugnay ng kabanata ang pagkakakilanlan ng dambanang lokal sa aral ng pagkaparoon ng Diyos sa lahat ng bagay at sa kapangyarihang magligtas ng payak ngunit taos-pusong pagsamba.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि देवस्य चरितं महत् । श्रुतमात्रेण येनैव सर्वपापैः प्रमुच्यते
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Muli kong isasalaysay ang isa pang dakilang gawa ng Panginoon—na sa pagdinig pa lamang ay napapalaya na ang tao sa lahat ng kasalanan.
Verse 2
अबालो बालरूपेण ग्रामण्यैर्बालकैः सह । आमलैः क्रीडते शम्भुस्तत्ते वक्ष्यामि भारत
Bagaman hindi siya bata, si Śambhu ay naglalaro sa anyong-bata, kasama ang mga batang lalaki sa nayon, naglilibang sa mga bungang āmalaka. Ito ang aking isasalaysay sa iyo, O Bhārata.
Verse 3
सर्वैस्तैरामलाः क्षिप्ता ये ते देवेन पाण्डव । आनीतास्तत्क्षणादेव ततः पश्चात्क्षिपेद्धरः
O Pāṇḍava, anumang bungang āmalaka na inihagis ng lahat ng batang iyon, agad na ibinabalik ng Deva sa mismong sandali; saka pa lamang muling ihahagis ng naghagis.
Verse 4
यावद्गत्वा दिशो दिग्भ्य आगच्छन्ति पृथक्पृथक् । तावत्तमामलं भूतं पश्यन्ति परमेश्वरम्
Hangga’t ang mga nilalang ay lumalabas patungo sa mga dako at muling nagbabalik, bawat isa sa kani-kaniyang panig, sa buong panahong iyon ay namamasdan nila ang Kataas-taasang Panginoon—walang dungis, dalisay, at higit sa lahat.
Verse 5
तृतीये चैव यत्कर्म देवदेवस्य धीमतः । स्थानानां परमं स्थानमामलेश्वरमुत्तमम्
At ang gawang naganap sa ikatlong pagkakataon ng marunong na Deva-deva, ang Āmaleśvara, ay ipinahahayag na siyang pinakamataas na pook ng mga banal na dako—pinakamainam sa lahat ng sagradong himpilan.
Verse 6
तेन पूजितमात्रेण प्राप्यते परमं पदम्
Sa pagsamba sa Kanya—kahit iyon lamang—nararating ang kataas-taasang kalagayan.