Adhyaya 210
Sa adhyāya na ito, na ipinahayag ni Śrī Mārkaṇḍeya, ipinakikilala ang Puṅkha Tīrtha bilang isang “napakahusay” na pook-paglalakbay-dambana at itinatag ang kabanalan nito sa mga huwarang pangyayari noong una. Inaalala ng salaysay ang naunang pagkamit ng siddhi na may kaugnayan sa Puṅkha sa tīrtha, at iniuugnay ang kasikatan ng lugar sa tapas ni Jāmadagnya (Paraśurāma), isang makapangyarihang pigurang bantog sa pagwawakas ng paghahari ng mga kṣatriya, na nagsagawa ng malalalim na pag-aayuno at pagninilay sa hilagang pampang ng Ilog Narmadā. Pagkaraan, inililista ang mga bunga ng ritwal (phalaśruti) sa malinaw na kaayusan: ang pagligo sa tīrtha at pagsamba kay Parameśvara ay nagbibigay ng lakas sa mundong ito at kalayaan sa susunod; ang paggalang sa mga deva at pitṛ ay nag-aalis ng pagkakautang sa mga ninuno; ang pagpanaw (prāṇatyāga) sa lugar ay nangangako ng landas matapos ang kamatayan na hindi na babalik, hanggang Rudra-loka. Ang pagligo roon ay katumbas ng bunga ng Aśvamedha; ang pagpapakain sa mga brāhmaṇa ay labis na nagpaparami ng merit; at ang pagsamba kay Vṛṣabhadhvaja (Śiva, “may bandilang toro”) ay nagkakaloob ng bunga ng sakripisyong Vājapeya. Sa kabuuan, ang adhyāya ay gabay sa etika ng ritwal na nakaugat sa pook, kung saan ang tiyak na gawain sa tiyak na heograpiya ay itinatanghal bilang mataas-ang-bungang paraan ng dharma sa loob ng debosyong Śaiva.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं तात पुङ्खिलं तीर्थमुत्तमम् । तत्र तीर्थे पुरा पुङ्खः पार्थ सिद्धिमुपागतः
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: “Kaagad pagkatapos niyon, anak, naroon ang dakilang tīrtha na tinatawag na Puṅkhila. Sa tīrthang iyon noong unang panahon, si Puṅkha, anak ni Pṛthā, ay nagkamit ng ganap na siddhi.”
Verse 2
जामदग्न्यो महातेजाः क्षत्रियान्तकरः प्रभुः । तपः कृत्वा सुविपुलं नर्मदोत्तरतीरभाक्
Si Jāmadagnya (Paraśurāma), na may dakilang ningning—ang makapangyarihang tagapagparusa sa mga kṣatriya—ay nagsagawa ng napakalawak na tapas, na nanahan sa hilagang pampang ng Narmadā.
Verse 3
ततः प्रभृति विख्यातं पुङ्खतीर्थं नरेश्वर । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्याराध्य परमेश्वरम्
Mula noon, O panginoon ng mga tao, nakilala ito bilang Puṅkha Tīrtha. Ang sinumang maligo sa tīrthang iyon at sumamba kay Parameśvara, ang Kataas-taasang Panginoon…
Verse 4
इहलोके बलैर्युक्तः परे मोक्षमवाप्नुयात् । देवान्पित्ःन् समभ्यर्च्य पित्ःणामनृणी भवेत्
Sa mundong ito, siya’y nagkakamit ng lakas; sa kabilang buhay, nakakamtan niya ang mokṣa. Sa wastong paggalang sa mga deva at sa mga ninuno, napapawi ang kanyang utang sa mga Pitṛ.
Verse 5
तत्र तीर्थे नरो यस्तु प्राणत्यागं करोति वै । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
At ang taong sa tīrtha na yaon ay tunay na nag-aalay ng kanyang hininga—ang kanyang hantungan ay di na pagbabalik: ang daigdig ni Rudra, walang alinlangan.
Verse 6
तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा हयमेधफलं लभेत्
Sa tīrtha roon, ang taong naligo ay nagkakamit ng bunga ng kabutihang katumbas ng Aśvamedha.
Verse 7
तत्र तीर्थे नरो यस्तु ब्राह्मणान् भोजयेन्नृप । एकस्मिन् भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता
O Hari, sa tīrtha roon, sinumang magpakain sa mga Brāhmaṇa—kapag kahit isang Brāhmaṇa ang napakain, para bang isang koṭi (sampung milyon) ang napakain.
Verse 8
तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्पूजयेद्वृषभध्वजम् । वाजपेयस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्
Sa tīrtha roon, sinumang sumamba sa Panginoong may watawat na toro (Śiva) ay tiyak na nagkakamit ng bunga ng yajña na Vājapeya.
Verse 210
अध्यायः
Kabanata (pamagat/kolopon).