Adhyaya 206
Nagsalita si Mārkaṇḍeya sa isang hari at itinuro ang isang lubhang mapalad na tīrtha na tinatawag na Daśakanyā, inilarawang napakaganda at nakapapawi ng lahat ng kasalanan. Itinatag ng kabanata ang kabanalan ng pook sa pamamagitan ng alamat na Śaiva: sa tīrthang ito, kaugnay si Mahādeva sa sampung dalagang marangal, at sa pagsasaayos ng kanilang pag-aasawa kay Brahmā, kaya’t sumikat ang lugar sa pangalang “Sampung Dalaga”. Pagkaraan ng pinagmulan ng pangalan, lumipat ang aral sa wastong asal at gawaing may bunga: ang kanyādāna—ang pag-aalay/pagbibigay ng isang dalagang pinalamutian sa pag-aasawa—kapag ginawa sa tīrtha ay nagdudulot ng napakalaking puṇya, na inihahambing sa paninirahan malapit kay Śiva sa “mga taong kasingdami ng buhok,” at saka muling pagsilang bilang bihirang tao na hahantong sa dakilang yaman. Binibigyang-diin din ang snāna na may debosyon at ang pag-aalay ng ginto sa isang mapayapang brāhmaṇa; kahit kaunti ay sinasabing nakatutunaw ng pagkukulang sa salita, isip, at katawan. Sa huli, ang phalāśruti ay pangakong pag-akyat sa langit, paggalang sa hanay ng Vidyādhara at Siddha, at pananatili roon hanggang sa pagkalusaw ng sansinukob.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । गच्छेत्ततः क्षोणिनाथ तीर्थं परमशोभनम् । सर्वपापहरं पुण्यं दशकन्येति विश्रुतम् । महादेवकृतं पुण्यं सर्वकामफलप्रदम्
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Pagkaraan nito, O panginoon ng lupa, marapat na magtungo sa isang tīrtha na lubhang marilag—banal at pumapawi ng lahat ng kasalanan—na tanyag sa pangalang Daśakanyā. Ito’y banal na pook na itinatag ni Mahādeva at nagkakaloob ng bunga ng lahat ng matuwid na hangarin.
Verse 2
तत्र तीर्थे महादेवो दशकन्या गुणान्विताः । ब्रह्मणो वरयामास ह्युद्वाहेन युयोज ह
Sa tīrthang yaon, si Mahādeva ay humiling sa kasal para sa sampung dalagang hitik sa mga kabutihan, at tunay ngang ipinag-ugnay niya sila kay Brahmā sa pamamagitan ng pag-aasawa.
Verse 3
तदाप्रभृति तत्तीर्थं दशकन्येति विश्रुतम् । सर्वपापहरं पुण्यमक्षयं कीर्तितं फलम्
Mula noon, ang tīrthang iyon ay nakilala bilang Daśakanyā. Ito’y ipinupuri bilang banal, pumapawi ng lahat ng kasalanan, at nagkakaloob ng di-nalulupasay na bungang espirituwal.
Verse 4
तत्र तीर्थे तु यः कन्यां ददाति समलंकृताम् । प्राप्नोति पुरुषो दत्त्वा यथाशक्त्या स्वलंकृताम्
Sa tīrthang iyon, ang lalaking nagkakaloob ng isang dalaga bilang dāna—na maayos na pinalamutian—ay nakakamit ang itinakdang gantimpala sa pag-aalay ayon sa kanyang kakayahan, na may nararapat na alahas.
Verse 5
तेन दानोत्थपुण्येन पूतात्मानो नराधिप । वसन्ति रोमसंख्यानि वर्षाणि शिवसन्निधौ
O hari, dahil sa puṇyang isinilang ng gayong pag-aalay, ang kanilang mga kaluluwa’y nalilinis, at nananahan sila sa piling ni Śiva sa loob ng mga taong di-mabilang na gaya ng mga balahibo sa katawan.
Verse 6
ततः कालेन महता त्विह लोके नरेश्वर । मानुष्यं प्राप्य दुष्प्राप्यं धनकोटीपतिर्भवेत्
Pagkaraan ng mahabang panahon, O panginoon ng mga tao, sa pagbabalik sa mundong ito at pagkamit ng bihirang pagsilang bilang tao, nagiging panginoon ng kayamanang di-mabilang na koro.
Verse 7
तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या स्नात्वा विप्राय काञ्चनम् । सम्प्रयच्छति शान्ताय सोऽत्यन्तं सुखमश्नुते
Sa banal na tīrtha na iyon, sinumang maligo nang may debosyon at maghandog ng ginto sa isang mapayapang brāhmaṇa ay nagtatamo ng sukdulang kaligayahan.
Verse 8
वाचिकं मानसं वापि कर्मजं यत्पुरा कृतम् । तत्सर्वं विलयं याति स्वर्णदानेन भारत
O Bhārata, anumang kasalanang nagawa noon sa salita, sa isip, o sa gawa—lahat iyon ay nalulusaw sa pag-aalay ng ginto.
Verse 9
नरो दत्त्वा सुवर्णं चापि वालाग्रमात्रकम् । तत्र तीर्थे दिवं याति मृतो नास्त्यत्र संशयः
Kahit maghandog ang isang tao ng ginto na kasinlaki lamang ng dulo ng buhok sa tīrtha na iyon, pagpanaw niya’y tutungo siya sa langit—walang pag-aalinlangan dito.
Verse 10
तत्र विद्याधरैः सिद्धैर्विमानवरमास्थितः । पूज्यमानो वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्
Doon, nakasakay sa isang maringal na makalangit na vimāna, pinararangalan ng mga Vidyādhara at mga Siddha, siya’y nananahan hanggang sa dakilang pagkalusaw ng sanlibutan.
Verse 206
अध्यायः
Dito nagtatapos ang banal na kabanata.