Adhyaya 200

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं पार्थ सावित्रीतीर्थमुत्तमम् । यत्र सिद्धा महाभागा सावित्री वेदमातृका

Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Pagkaraan niyon, O Pārtha, naroon ang pinakadakilang Sāvitrī Tīrtha, kung saan ang mapalad na Sāvitrī—Ina ng mga Veda—ay nagkamit ng ganap na kasakdalan.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । सावित्री का द्विजश्रेष्ठ कथं वाराध्यते बुधैः । प्रसन्ना वा वरं कं च ददाति कथयस्व मे

Sinabi ni Yudhiṣṭhira: Sino si Sāvitrī, O pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang? Paano siya sinasamba ng mga pantas? Kapag nalugod, anong biyaya ang ipinagkakaloob niya? Ipagpaliwanag mo sa akin.

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पद्मा पद्मासनस्थेनाधिष्ठिता पद्मयोगिनी । सावित्रतेजःसदृशी सावित्री तेन चोच्यते

Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Siya ay si Padmā—ang Padma-yoginī na namamayani, itinatag ng Nakaupo sa Loto. Kawangis ng ningning ni Savitṛ, kaya siya tinatawag na Sāvitrī.

Verse 4

पद्मानना पद्मवर्णा पद्मपत्रनिभेक्षणा । ध्यातव्या ब्राह्मणैर्नित्यं क्षत्रवैश्यैर्यथाविधि

May mukhang-loto, kulay-loto, at mga matang tulad ng talulot ng loto—siya ay dapat pagnilayan araw-araw ng mga Brāhmaṇa; at ng mga Kṣatriya at Vaiśya ayon sa itinakdang tuntunin.

Verse 5

ब्रह्महत्याभयात्सा हि न तु शूद्रैः कदाचन । उच्चारणाद्धारणाद्वा नरके पतति ध्रुवम्

Dahil sa pangamba sa kasalanang brahma-hatyā, hindi ito kailanman dapat tanggapin ng mga Śūdra; sa pagbigkas nito o kahit sa pagdadala nito, tiyak na mahuhulog sa impiyerno.

Verse 6

वेदोच्चारणमात्रेण क्षत्रियैर्धर्मपालकैः । जिह्वाछेदोऽस्य कर्तव्यः शूद्रस्येति विनिश्चयः

Kung ang isang Śūdra ay magbigkas man lamang ng Veda, ang mga Kṣatriya—tagapangalaga ng dharma—ay dapat putulin ang kanyang dila; ito ang tiyak na pasya (na sinasabi rito).

Verse 7

बाला बालेन्दुसदृशी रक्तवस्त्रानुलेपना । उषःकाले तु ध्यातव्या सन्ध्या सन्धान उत्तमे

Sa bukang-liwayway, pagnilayan si Sandhyā bilang isang dalagang bata, tulad ng munting buwan, may pulang kasuotan at pahid na mabango—ito ang dakilang paraan ng pagsasagawa ng Sandhyā.

Verse 8

उत्तुङ्गपीवरकुचा सुमुखी शुभदर्शना । सर्वाभरणसम्पन्ना श्वेतमाल्यानुलेपना

May matayog at ganap na dibdib, magandang mukha, at mapalad na anyo; puspos ng lahat ng alahas, may puting mga kuwintas ng bulaklak at pahid na mabango.

Verse 9

श्वेतवस्त्रपरिच्छन्ना श्वेतयज्ञोपवीतिनी । मध्याह्नसन्ध्या ध्यातव्या तरुणा भुक्तिमुक्तिदा

Nakabalot sa puting kasuotan, may puting sagradong sinulid; sa tanghali, pagnilayan si Sandhyā bilang kabataang nagbibigay ng kapwa ginhawa sa daigdig at kalayaan (mokṣa).

Verse 10

प्रदोषे तु पुनः पार्थ श्वेता पाण्डुरमूर्धजा । सुमृता तु दुर्गकान्तारे मातृवत्परिरक्षति

Muli, sa dapithapon (pradoṣa), O Pārtha, siya’y maputi at mapusyaw ang buhok. Kapag taimtim na inalaala, sa mabagsik na ilang ay nag-iingat siya na parang ina.

Verse 11

विशेषेण तु राजेन्द्र सावित्रीतीर्थमुत्तमम् । स्नात्वाचम्य विधानेन मनोवाक्कायकर्मभिः

At lalo na, O pinakadakilang hari, ang kataas-taasang Sāvitrī-tīrtha: matapos maligo roon at magsagawa ng ācamana ayon sa tuntunin—nililinis ang sarili sa isip, salita, at gawa ng katawan.

Verse 12

प्राणायामैर्दहेद्दोषान् सप्तजन्मार्जितान्बहून् । आपोहिष्ठेति मन्त्रेण प्रोक्षयेदात्मनस्तनुम्

Sa pamamagitan ng prāṇāyāma, dapat sunugin ang maraming kapintasan na naipon sa pitong kapanganakan; at sa mantrang nagsisimula sa “Āpo hi ṣṭhā…”, iwisik sa sarili ang katawan upang luminis.

Verse 13

नवषट्च तथा तिस्रस्तत्र तीर्थे नृपोत्तम । आपोहिष्ठेति त्रिरावृत्य प्रतिग्राहैर्न लिप्यते

Doon sa tīrtha na iyon, O pinakamainam sa mga hari, isagawa ang bilang na siyam, anim, at gayundin tatlo; at sa pag-uulit nang tatlong ulit ng “Āpo hi ṣṭhā…”, hindi nadudungisan sa pagtanggap ng mga handog (pratigraha).

Verse 14

अघमर्षणं त्र्यृचं तोयं यथावेदमथापि वा । उपपापैर्न लिप्येत पद्मपत्रमिवाम्भसा

Kung isasagawa ang Aghamarṣaṇa na ritwal gamit ang tatlong ṛc ayon sa Veda—o kahit sa payak na paraan sa pamamagitan ng tubig—hindi nadudungisan ng maliliit na kasalanan, gaya ng dahon ng lotus na di nababasa ng tubig.

Verse 15

त्र्यापं हि कुरुते विप्र उल्लेखत्रयमाचरेत् । चतुर्थं कारयेद्यस्तु ब्रह्महत्यां व्यपोहति

Ang isang brāhmaṇa ay dapat magsagawa ng tatluhang ritwal ng tubig at isagawa ang tatluhang pag-ukit/pagbigkas. Ngunit ang sinumang magsagawa nito sa ikaapat na ulit ay napapawi maging ang kasalanan ng brahma-hatyā, ang pinakamatindi.

Verse 16

द्रुपदाख्यश्च यो मन्त्रो वेदे वाजसनेयके । अन्तर्जले सकृज्जप्तः सर्वपापक्षयंकरः

Ang mantrang tinatawag na “Drupada” sa Vājasaneyi Veda—kapag binigkas kahit minsan habang nakatayo sa tubig—ay nagdudulot ng pagkalipol ng lahat ng kasalanan.

Verse 17

उदुत्यमिति मन्त्रेण पूजयित्वा दिवाकरम् । गायत्रीं च जपेद्देवीं पवित्रां वेदमातरम्

Matapos sambahin ang Araw sa mantrang nagsisimula sa “Ud u tyam…”, saka bigkasin ang diyosang Gāyatrī—ang tagapagpadalisay, Ina ng mga Veda.

Verse 18

गायत्रीं तु जपेद्देवीं यः सन्ध्यानन्तरं द्विजः । सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोकं स गच्छति

Ang sinumang dalawang-ulit-na-isinilang na bumibigkas sa diyosang Gāyatrī matapos ang ritong Sandhyā ay napapalaya sa lahat ng kasalanan at nakaaabot sa Brahma-loka.

Verse 19

दशभिर्जन्मभिर्लब्धं शतेन तु पुराकृतम् । त्रियुगं तु सहस्रेण गायत्री हन्ति किल्बिषम्

Ang mga kasalanang naipon sa sampung kapanganakan, yaong nagawa noong sinaunang panahon sa loob ng sandaang sukat, at maging yaong sumaklaw sa tatlong yuga—winawasak ng Gāyatrī sa masaganang pag-uulit, kahit sa isang libo.

Verse 20

गायत्रीसारमात्रोऽपि वरं विप्रः सुयन्त्रितः । नायन्त्रितश्चतुर्वेदी सर्वाशी सर्वविक्रयी

Higit na mainam ang isang disiplinadong brāhmaṇa na nakaaalam kahit ng diwa lamang ng Gāyatrī, kaysa sa isang walang pagpipigil na nakaaalam ng apat na Veda—na kumakain ng anumang bagay at nagtitinda ng anumang bagay.

Verse 21

सन्ध्याहीनोऽशुचिर्नित्यमनर्हः सर्वकर्मसु । यदन्यत्कुरुते किंचिन्न तस्य फलभाग्भवेत्

Ang nagpapabaya sa Sandhyā ay laging marumi at di-karapat-dapat sa lahat ng mga ritwal; anuman ang iba pa niyang gawin, hindi siya nagiging kabahagi ng bunga nito.

Verse 22

सन्ध्यां नोपासते यस्तु ब्राह्मणो मन्दबुद्धिमान् । स जीवन्नेव शूद्रः स्यान्मृतः श्वा सम्प्रजायते

Ang brāhmaṇang mapurol ang isip na hindi sumasamba sa Sandhyā ay nagiging, habang nabubuhay, gaya ng nahulog sa antas ng śūdra; at pagpanaw, sinasabing muling isisilang bilang aso.

Verse 23

सावित्रीतीर्थमासाद्य सावित्रीं यो जपेद्द्विजः । त्रैविद्यं तु फलं तस्य जायते नात्र संशयः

Pagdating sa Sāvitrī-tīrtha, ang dvija na bumibigkas ng Sāvitrī (Gāyatrī) ay nagkakamit ng bunga ng tatluhang kaalamang Veda; walang alinlangan dito.

Verse 24

पित्ःनुद्दिश्य यः स्नात्वा पिण्डनिर्वपणं नृप । कुरुते द्वादशाब्दानि तृप्यन्ति तत्पितामहाः

O Hari, ang sinumang maligo (sa banal na pook na ito) at, iniaalay sa mga ninuno, maghandog ng piṇḍa—kung gawin niya ito sa loob ng labindalawang taon, lubos na masisiyahan ang kanyang mga ninuno, lalo na ang mga lolo sa angkan.

Verse 25

सावित्रीतीर्थमासाद्य यः कुर्यात्प्राणसंक्षयम् । ब्रह्मलोकं वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्

Ang sinumang makarating sa Sāvitrī Tīrtha at doon magwakas ng hininga (iwan ang katawan) ay mananahan sa daigdig ni Brahmā hanggang sa dakilang pagkalusaw ng sansinukob.

Verse 26

पूर्णे चैव ततः काल इह मानुष्यतां गतः । चतुर्वेदो द्विजो राजञ्जायते विमले कुले

Pag natapos na ang panahong iyon, at siya’y muling magbalik dito sa pagiging tao, O Hari, isisilang siyang dvija na bihasa sa apat na Veda, sa isang dalisay at walang dungis na angkan.

Verse 27

धनधान्यचयोपेतः पुत्रपौत्रसमन्वितः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

Pinagkalooban ng saganang yaman at ani, biniyayaan ng mga anak at apo, malaya sa karamdaman at dalamhati, mabubuhay siya ng sandaang taglagas—ganap na mahabang buhay.

Verse 200

अध्याय

Kabanata (panandang pangwakas ng kabanata).