Adhyaya 197
Inilalarawan sa kabanatang ito ang salaysay ni Mārkaṇḍeya tungkol sa dakilang Sūryatīrtha na tinatawag na Mūlasthāna, isang mapalad na “ugat-na-pook” na kaugnay ni Padmajā (Brahmā) at sa paglalagak ng Bhāskara (Diyos ng Araw). Sa pampang ng Ilog Narmadā (Revā), ang disiplinadong manlalakbay-panrelihiyon ay naliligo nang may pinigil na isip, nag-aalay ng piṇḍa at tubig para sa mga ninuno at mga diyos, at saka dumudulog upang masilayan ang dambana ng Mūlasthāna. Itinatampok ang isang natatanging pagtalima ayon sa panahon: sa Śukla Saptamī na tumapat sa Linggo (Ādityavāsara), dapat maligo sa tubig ng Revā, magsagawa ng tarpaṇa, magbigay ng dāna ayon sa kakayahan, magdala ng bulaklak na karavīra at pulang tubig-sandal, at taimtim na itatag/sambahin si Bhāskara. Maghandog ng insenso (lalo na kasama ang mga bulaklak na kundā), magsindi ng mga ilawan sa lahat ng dako, mag-ayuno, at magpuyat sa pagbabantay na may awiting debosyonal. Ang bunga nito ay pag-iwas sa matinding pagdurusa at mahabang paninirahan sa daigdig ng Araw, na may gandharva at apsaras na naglilingkod.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं गच्छेत्सूर्यतीर्थमनुत्तमम् । मूलस्थानमिति ख्यातं पद्मजस्थापितं शुभम्
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Pagkaraan nito, dapat siyang magtungo sa walang kapantay na Sūryatīrtha, sa mapalad na pook na kilala bilang Mūlasthāna, na itinatag ni Padmajā (Brahmā).
Verse 2
मूलश्रीपतिना देवी प्रोक्ता स्थापय भास्करम् । श्रुत्वा देवोदितं देवी स्थापयामास भास्करम्
Sinabi ng Pangunahing Panginoon ng Śrī (Viṣṇu) sa Diyosa: “Itatag mo si Bhāskara, ang Araw.” Nang marinig ang banal na utos, itinatag nga ng Diyosa si Bhāskara.
Verse 3
प्रोच्यते नर्मदातीरे मूलस्थानाख्यभास्करः
Sa pampang ng Narmadā, si Bhāskara ay tinatawag na “Mūlasthāna,” ang Araw ng pangunahing luklukan.
Verse 4
तत्र तीर्थे नरो यस्तु स्नात्वा नियतमानसः । संतर्प्य पितृदेवांश्च पिण्डेन सलिलेन च
Sa tīrtha roon, sinumang tao na maligo nang may pagpipigil at payapang isip, at magbigay-kasiyahan sa mga Pitṛ at sa mga Diyos sa pamamagitan ng mga handog na piṇḍa at tubig—
Verse 5
मूलस्थानं ततः पश्येत्स गच्छेत्परमां गतिम् । गुह्याद्गुह्यतरस्तत्र विशेषस्तु श्रुतो मया
Pagkaraan, kapag nasilayan niya ang Mūlasthāna, mararating niya ang pinakamataas na kalagayan. Doon, may isang natatanging hiwagang higit pang lihim kaysa lihim—na aking narinig.
Verse 6
समागमे मुनीनां तु शङ्कराच्छशिशेखरात् । सदा वै शुक्लसप्तम्यां मूलमादित्यवासरः
Sa pagtitipon ng mga muni, mula kay Śaṅkara—Śaśiśekhara—ito ang ipinahayag: sa bawat maliwanag na ikapitong tithi (Śukla Saptamī), ang panatang “Mūla” ay natatapat sa Linggo, ang araw ni Āditya.
Verse 7
तदा रेवाजलं गत्वा स्नात्वा संतर्प्य देवताः । पित्ःंश्च भरतश्रेष्ठ दत्त्वा दानं स्वशक्तितः
Pagkaraan, O pinakadakila sa mga Bharata, lumapit sa banal na tubig ng Revā (Narmadā), maligo roon, bigyang-lugod ang mga diyos at ang mga ninuno, at maghandog ng kawanggawa ayon sa sariling kakayahan—
Verse 8
करवीरैस्ततो गत्वा रक्तचन्दनवारिणा । संस्थाप्य भास्करं भक्त्या सम्पूज्य च यथाविधि
Pagkatapos, dala ang mga bulaklak ng karavīra (oleander) at tubig na pinabanguhan ng pulang chandana, itatag si Bhāskara nang may debosyon at sambahin siya nang ganap ayon sa tuntunin.
Verse 9
ततः सागुरुकैर्धूपैः कुन्दरैश्च विशेषतः । धूपयेद्देवदेवेशं दीपान् बोध्य दिशो दश
Pagkaraan, pausukan ang Diyos ng mga diyos ng mabangong usok—lalo na ng aguru at kundara—at saka magsindi ng mga ilawan, upang magliwanag ang sampung panig sa pagsamba.
Verse 10
उपोष्य जागरं कुर्याद्गीतवाद्यं विशेषतः । एवं कृते महीपाल न भवेदुग्रदुःखभाक्
Pag-aayuno, magpuyat sa gabing pagbabantay—lalo na sa banal na pag-awit at tugtuging pangsamba. Kapag nagawa ito, O hari, hindi magiging bahagi ang matinding dalamhati.
Verse 11
सूर्यलोके वसेत्तावद्यावत्कल्पशतत्रयम् । गन्धर्वैरप्सरोभिश्च सेव्यमानो नृपोत्तम
Sa loob ng tatlong daang kalpa, mananahan siya sa daigdig ni Sūrya; pinararangalan at pinaglilingkuran ng mga Gandharva at mga Apsaras, O pinakadakila sa mga hari.
Verse 197
अध्याय
Kabanata (palatandaan ng paghahati ng adhyāya sa kasulatan).