Adhyaya 185
Sa adhyāya na ito, si Śrī Mārkaṇḍeya ay nagbigay ng maikli ngunit malinaw na tagubilin na teolohikal at pang-ritwal sa isang hari (mahīpāla). Iniuutos niyang magtungo ang pinuno sa banal na Ēraṇḍī-tīrtha, at ipinahahayag na ang simpleng pagligo roon ay isang napakalakas na paglilinis, na wari’y nag-aalis ng mabibigat na kasalanan at kapinsalaan ng karma. Itinatakda rin ang isang pagtalima ayon sa panahon: sa buwan ng Āśvayuja, sa Caturdaśī (ika-14 na araw ng buwan) ng maliwanag na kalahati (Śukla-pakṣa), dapat mag-upavāsa (pag-aayuno), maligo nang may disiplina at dalisay na layon (prayataḥ), at magsagawa ng tarpaṇa bilang handog sa mga pitṛ (ninuno) at sa mga diyos. Sa phalaśruti, inilalarawan ang bunga: pag-unlad sa daigdig (anak na lalaki na may kasaganaan at kagandahan; mahabang buhay) at pagdating pagkatapos ng kamatayan sa Śivaloka, at tinatapos sa mariing pahayag na huwag pagdudahan ang mga bungang ito.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल एरण्डीतीर्थमुत्तमम् । स्नानमात्रेण तत्रैव ब्रह्महत्या प्रणश्यति
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Pagkaraan nito, O hari, magtungo sa pinakadakilang Eraṇḍī Tīrtha; sa pagligo roon lamang, napapawi ang kasalanan ng pagpatay sa Brahmana.
Verse 2
मासि चाश्वयुजे तत्र शुक्लपक्षे चतुर्दशीम् । उपोष्य प्रयतः स्नातस्तर्पयेत्पितृदेवताः
At doon, sa buwang Āśvayuja, sa ika-labing-apat na araw ng maliwanag na kalahati, matapos mag-ayuno at malinis na maligo, maghandog ng tarpaṇa sa mga Pitṛ at sa mga diyos.
Verse 3
पुत्रर्द्धिरूपसम्पन्नो जीवेच्च शरदां शतम् । शिवलोकं मृतो याति नात्र कार्या विचारणा
Pinagkalooban ng mga anak, kasaganaan, at kagandahan, mabubuhay siya nang sandaang taglagas; at pagpanaw niya, mapupunta siya sa daigdig ni Śiva—dito’y walang dapat pag-alinlanganan.
Verse 185
अध्याय
Kabanata (palatandaan ng pagtatapos ng bahagi).