Adhyaya 174
Ang kabanatang ito ay isang mahātmya na may tagubiling anyo, na inihayag ni Mārkaṇḍeya sa isang haring tagapakinig. Itinuturo nito ang paglalakbay-dambana sa Gopeśvara sa hilagang pampang ng Ilog Narmadā, at sinasabi na ang isang pagligo lamang doon ay nakapagpapalaya mula sa mga dungis at pagkukulang sa dharma. Inilalahad ang sunod-sunod na gantimpala: (1) snāna o banal na pagligo sa tīrtha; (2) kung nanaisin, ang prāṇasaṃkṣaya—kusang pag-aalay ng buhay sa pook—na inilalarawang maghahatid sa pamamagitan ng sasakyang makalangit patungo sa tahanan ni Śiva; (3) pagtamasa sa Śiva-loka at pagkaraan ay mapalad na muling pagsilang bilang makapangyarihang hari na may kasaganaan at mahabang buhay; at (4) isang vrata sa buwang Kārttika, sa śukla navamī, na kinabibilangan ng pag-aayuno, pagpapanatili ng kalinisan, pag-aalay ng mga ilawan, pagsamba na may pabango at mga bulaklak, at pagpupuyat magdamag. Ang phala ay inihahayag na nasusukat: ang dami ng ilawang iniaalay ay katumbas ng libu-libong yuga ng paggalang sa Śiva-loka. Binabanggit din ang iba pang handog—ritong liṅga-pūraṇa, pag-aalay ng lotus, at dadhy-anna (kanin na may yogurt/curd)—na ang bisa ay ayon sa bilang ng mga butil ng linga at mga lotus. Sa wakas, sinasabi na anumang kaloob sa tīrthang ito ay dumarami nang “isang koṭi na ulit,” lampas sa bilang, at pinagtitibay ang walang kapantay na kadakilaan nito sa lahat ng tīrtha.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । गोपेश्वरं ततो गच्छेदुत्तरे नर्मदातटे । यत्र स्नानेन चैकेन मुच्यन्ते पातकैर्नराः
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Pagkaraan, magtungo sa Gopeśvara sa hilagang pampang ng Narmadā; doon, sa iisang paliligo, napapalaya ang mga tao sa kanilang mga kasalanan.
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा कुरुते प्राणसंक्षयम् । बर्हियुक्तेन यानेन स गच्छेच्छिवमन्दिरे
Sa banal na tīrtha na yaon, ang sinumang maligo at doon ay magwakas ng hininga, ay tutungo sa tahanan ni Śiva, sakay ng sasakyang pinalamutian ng sagradong damong barhis.
Verse 3
क्रीडित्वा सुचिरं कालं शिवलोके नराधिप । इह मानुष्यतां प्राप्य राजा भवति वीर्यवान्
O panginoon ng mga tao, matapos magalak sa daigdig ni Śiva sa napakahabang panahon, siya’y muling bumabalik dito, nagkakamit ng pagkatao, at nagiging haring makapangyarihan.
Verse 4
हस्त्यश्वरथसम्पन्नो दासीदाससमन्वितः । पूज्यमानो नरेन्द्रैश्च जीवेद्वर्षशतं नरः
Taglay ang mga elepante, kabayo, at mga karwahe, napalilibutan ng mga aliping babae at lalaki, at pinararangalan pa ng ibang mga hari, ang taong yaon ay nabubuhay nang sandaang taon.
Verse 5
सम्प्राप्ते कार्त्तिके मासि नवम्यां शुक्लपक्षतः । सोपवासः शुचिर्भूत्वा दीपकांस्तत्र दापयेत्
Pagdating ng buwang Kārttika, sa ikasiyam na tithi ng maliwanag na kalahati, mag-ayuno, manatiling dalisay, at magpagpaalab ng mga lampara roon bilang handog.
Verse 6
गन्धपुष्पैः समभ्यर्च्य रात्रौ कुर्वीत जागरम् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं तच्छृणुष्व नराधिप
Matapos sambahin nang wasto sa mga pabango at bulaklak, magpuyat sa gabi. O hari, pakinggan mo ngayon ang bungang itinakda para sa ganitong panata.
Verse 7
यावत्पुण्यं फलं संख्या दीपकानां तथैव च । तावद्युगसहस्राणि शिवलोके महीयते
Ayon sa dami ng kabutihang bunga at sa bilang ng mga lamparang inihandog, sa gayong libu-libong yuga ay pinararangalan ang deboto sa daigdig ni Śiva.
Verse 8
तस्मिंस्तीर्थे तु राजेन्द्र लिङ्गपूरणकं विधिम् । तथैव पद्मकैश्चैव दधिभक्तैस्तथैव च
O pinakamainam sa mga hari, sa banal na tawiran na iyon ay isagawa ang ritwal ng paglalangkap o pag-aadorno sa liṅga; at maghandog din ng mga lotus, gayundin ng dahi at kaning niluto bilang pagkaing debosyonal.
Verse 9
यस्तु कुर्यान्नरश्रेष्ठ तस्य पुण्यफलं शृणु । यावन्ति तिलसंख्यानि दधिभक्तं तथैव च
Ngunit sinumang magsagawa nito, O pinakadakila sa mga tao—pakinggan ang bunga ng kanyang kabutihan: kasingdami ng mga butil ng linga (sesame), gayundin ang handog na dahi at kanin.
Verse 10
पद्मसंख्या शिवे लोके मोदते कालमीप्सितम् । तस्मिंस्तीर्थे तु राजेन्द्र यत्किंचिद्दीयते नृप
Sa daigdig ni Śiva siya’y nagagalak sa ninanasang panahon, na binibilang na wari’y mga lotus. At, O hari ng mga hari, anumang bagay na inihahandog sa tīrtha na yaon, O pinuno,
Verse 11
सर्वं कोटिगुणं तस्य संख्यातुं वा न शक्यते । एवं ते कथितं सर्वं सर्वतीर्थमनुत्तमम्
Ang lahat ng iyon ay nagiging sandaang-milyong ulit ang bunga roon, at hindi man kayang ganap na bilangin. Kaya’t nasabi ko na sa iyo ang lahat tungkol sa walang kapantay na tīrtha—pinakamataas sa lahat ng banal na tawiran.
Verse 174
अध्याय
Kabanata (tanda ng pagtatapos ng kabanata).