Adhyaya 166
Isinalaysay ni Mārkaṇḍeya ang isang banal na tīrtha kung saan ang Diyosa ay kinikilala bilang Siddheśvarī at bilang Vaiṣṇavī, ang tagapagwasak ng dungis ng kasalanan at moral na karumihan (pāpa-nāśinī). Ang darśana—ang mapalad na pagtanaw sa Kanya—at ang pagsasagawa ng ritwal sa pook na ito ay itinuturing na lubhang mapagpala. Inilalahad ng kabanata ang praktikal na pagkakasunod ng pagsamba: pagligo sa tīrtha, pag-aalay at pagpu-pūjā kabilang ang mga ritong iniuukol sa mga ninuno at sa mga diyos (pitṛ-devatāḥ), at paglapit sa Devī nang may taimtim na bhakti. Binabanggit ang mga bunga: ang debotong tumitingin ay napapalaya sa mga kasalanan; ang mga babaeng nawalan ng anak o baog ay muling pinagkakalooban ng supling; at ang sinumang maligo sa saṅgama (tagpuan ng mga tubig) ay pinagkakalooban ng anak na lalaki at kayamanan. Itinatampok din ang pag-iingat ng Diyosa: pinangangalagaan Niya ang angkan at gotra (gotra-rakṣā) at patuloy na iniingatan ang mga anak at pamayanan kapag wasto ang pagsamba. May mga tagubilin para sa Aṣṭamī at Caturdaśī, at isang natatanging pagsunod sa Navamī—pagligo, pag-aayuno/pagpipigil (ipinahiwatig na upavāsa), at pagsamba na may dalisay na layunin na pinabanal ng śraddhā. Sa wakas, ipinangako ang pag-abot sa kataas-taasang dako na mahirap marating kahit ng mga diyos.
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततः सिद्धेश्वरी देवी वैष्णवी पापनाशिनी । आनन्दं परमं प्राप्ता दृष्ट्वा स्थानं सुशोभनम्
Sinabi ni Mārkaṇḍeya: Pagkaraan nito, ang Diyosa na si Siddheśvarī—si Vaiṣṇavī, ang tagapuksa ng kasalanan—ay namasdan ang banal na pook na lubhang marilag at nakamtan ang sukdulang kagalakan.
Verse 2
तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । देवीं पश्यति यो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः
Sa tīrtha roon, matapos maligo, dapat sambahin ng tao ang mga diyos ng Pitṛ. Ang sinumang tumingin sa Diyosa roon nang may debosyon ay napapalaya sa lahat ng kasalanan at pagbagsak.
Verse 3
मृतवत्सा तु या नारी वन्ध्या स्त्रीजननी तथा । पुत्रं सा लभते नारी शीलवन्तं गुणान्वितम्
Ang babaeng namatayan ng anak, ang baog, at yaong pawang mga anak na babae ang naipapanganak—kalooban ng Diyosang Ina na magkamit siya ng isang anak na lalaki, marangal ang asal at puspos ng mabubuting katangian.
Verse 4
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पश्येद्देवीं सुभक्तितः । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां सर्वकालेऽथवा नृप
O Hari, sinumang maligo sa banal na tīrtha na yaon at masdan ang Diyosa nang may dalisay na debosyon—sa ikawalong tithi man, sa ika-labing-apat, o sa alinmang panahon—(tatanggap ng ipinupuring biyaya).
Verse 5
सङ्गमे तु ततः स्नाता नारी वा पुरुषोऽपि वा । पुत्रं धनं तथा देवी ददाति परितोषिता
Sa banal na pagtatagpo ng mga ilog, matapos maligo, babae man o lalaki, ang Diyosa—kapag lubos na nalugod—ay nagkakaloob ng supling at kayamanan.
Verse 6
गोत्ररक्षां प्रकुरुते दृष्टा देवी सुपूजिता । प्रजां च पाति सततं पूज्यमाना न संशयः
Kapag nakita at marapat na sinamba ang Diyosa, ipinagkakaloob niya ang pag-iingat sa angkan; at sa patuloy na pagsamba, lagi niyang pinangangalagaan ang mga supling—walang pag-aalinlangan.
Verse 7
नवम्यां च महाराज स्नात्वा देवीमुपोषितः । पूजयेत्परया भक्त्या श्रद्धापूतेन चेतसा
At sa ikasiyam na tithi, O dakilang hari, matapos maligo at mag-ayuno, sambahin ang Diyosa nang sukdulang debosyon, taglay ang isip na pinadalisay ng pananampalataya.
Verse 8
स गच्छेत्परमं लोकं यः सुरैरपि दुर्लभः
Ang gayong tao’y makararatíng sa kataas-taasang daigdig, na bihirang makamtan maging ng mga deva.
Verse 166
। अध्याय
Kabanata—tanda ng tagasulat na naghihiwalay sa mga bahagi ng salaysay.