Adhyaya 165
Isinalaysay ni Mārkaṇḍeya ang isang bantog na tīrtha na tinatawag na Siddheśvara, na nasa timog na pampang ng Ilog Narmadā. Itinatanghal ang pook na ito bilang lubhang nakapagdalisay sa lahat ng tīrtha. Itinakda ang sunod-sunod na ritwal: pagligo sa tīrtha, pag-aalay ng tarpaṇa (pagbubuhos ng tubig na handog) para sa mga pitṛ o ninuno at sa mga diyos, at pagsasagawa ng śrāddha na iniuukol sa mga ninuno. Binibigkas ang tiyak na bunga: ang śrāddha rito ay nagbibigay-kasiyahan sa mga ninuno sa loob ng labindalawang taon. Pagkaraan, inilalarawan ang debosyonal na pagsunod sa Śaiva: pagligo nang may pananampalataya, pagsamba kay Śiva, pagpupuyat sa gabi (jāgaraṇa), pagbigkas o pakikinig sa salaysay ng Purāṇa, at muling pagligo sa dalisay na umaga ayon sa tuntunin. Sa wakas, ipinangako na ang deboto ay “makakakita” kay Girijā-kānta (Śiva bilang kabiyak ni Pārvatī) at makakamit ang mataas na kalagayan. Pinagtitibay rin ang kabanalan ng tīrtha sa pagbanggit sa mga sinaunang siddha at mga pantas gaya ni Kapila, na sa bisa ng Narmadā ay nagkamit ng sukdulang siddhi sa pamamagitan ng yoga.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले सिद्धेश्वरमिति श्रुतम् । तीर्थं परं महाराज सिद्धैः कृतमिति प्रभो
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Sa timog na pampang ng Narmadā ay nababalitaan ang pook na tinatawag na Siddheśvara—isang kataas-taasang tīrtha, O dakilang hari, na itinatag ng mga Siddha, O panginoon.
Verse 2
तत्र तीर्थं महापुण्यं सर्वतीर्थेषु पावनम् । नर्मदाया महाराज दक्षिणं कूलमाश्रितम्
Doon ay may isang tīrtha na lubhang mapagpala, tagapaglinis sa lahat ng mga tīrtha, O dakilang hari—na nakasandig sa timog na pampang ng Narmadā.
Verse 3
तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । श्राद्धं तत्रैव यो दद्यात्पित्ःनुद्दिश्य भारत
O Bhārata, sa tīrthang iyon, matapos maligo, dapat maghandog ang tao ng tarpaṇa sa mga Pitṛ-devatā. At sinumang doon mismo mag-alay ng śrāddha para sa mga ninuno ay tatanggap ng natatanging bunga.
Verse 4
तृप्यन्ति पितरस्तस्य द्वादशाब्दान्न संशयः । तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या स्नात्वा पूजयते शिवम्
Ang kanyang mga ninuno ay nasisiyahan sa loob ng labindalawang taon—walang pag-aalinlangan. At sinumang sa tīrthang iyon, na may debosyon, ay maligo at sumamba kay Śiva, ay nagkakamit ng tiyak na biyaya.
Verse 5
रात्रौ जागरणं कृत्वा पठेत्पौराणिकीं कथाम् । ततः प्रभाते विमले स्नानं कुर्याद्यथाविधि
Magpuyat sa gabi at bigkasin ang isang kuwentong banal mula sa Purāṇa. Pagdating ng dalisay na bukang-liwayway, gawin ang paliligo ayon sa itinakdang paraan.
Verse 6
वीक्षते गिरिजाकान्तं स गच्छेत्परमां गतिम् । पुरा सिद्धा महाभागाः कपिलाद्या महर्षयः
Sa pagtanaw kay Girijākānta—si Śiva, ang minamahal ng Anak ng Bundok—nararating niya ang sukdulang hantungan. Noong unang panahon, ang mga ganap at mapalad na dakilang ṛṣi, na pinangungunahan ni Kapila, ay naging tanyag sa ganitong paraan.
Verse 7
जपन्तश्च परं ब्रह्म योगसिद्धा महाव्रताः । सिद्धिं ते परमां प्राप्ता नर्मदायाः प्रभावतः
Sa pagbigkas ng Kataas-taasang Brahman, ganap sa yoga at matatag sa dakilang mga panata, natamo ng mga pantas ang sukdulang siddhi sa mismong kapangyarihan ng Narmadā.
Verse 165
। अध्याय
Kabanata—tanda ng pagtatapos ng bahagi.