Adhyaya 164
Isinalaysay ni Śrī Mārkaṇḍeya ang isang ‘uttama’ na tīrtha na tinatawag na Sāṃvaura, na natatangi dahil sa banal na presensya ni Bhānu/Sūrya (Araw) na sinasamba maging ng mga deva at asura. Itinatampok ng kabanata ang isang panlipunan at teolohikong diwa: ang tīrtha ay kanlungan ng mga taong labis ang pagdurusa—may kapansanan, may karamdaman, iniwan, at ibinukod—na inilarawang “nalulubog sa dagat ng dalamhati.” Ang kanilang tagapagtanggol ay si Sāṃvauranātha na nasa pampang ng Narmadā, kinikilalang tagapag-alis ng pighati (ārtihā) at tagapagwasak ng pagdurusa. Itinakda ang isang pagsunod: tuluy-tuloy na pagligo sa tīrtha sa loob ng isang buwan, kalakip ang pagsamba kay Bhāskara (Araw). Pinalalawak ang gantimpala sa pagsasabing katumbas ito ng pagligo sa mga dagat sa iba’t ibang direksiyon, at ipinahahayag na ang mga kasalanang naipon sa kabataan, pagkamaygulang, at katandaan ay nalilipol sa pagligo pa lamang. Kabilang sa iba pang bunga ang paglaya sa sakit, kahirapan, at pagkawalay sa ninanais, na umaabot hanggang pitong kapanganakan. Pinupuri rin ang pag-aayuno sa Saptamī at ang pag-aalay ng arghya na may pulang sandal. Dinadakila ang tubig ng Narmadā bilang pangkalahatang tagapuksa ng kasalanan; ang mga debotong naliligo at tumitingin kay Sāṃvaureśvara ay tinatawag na mapalad, at pinangakuang mananahan sa daigdig ng Araw hanggang sa pagkalusaw ng sansinukob.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज सांवौरं तीर्थमुत्तमम् । यत्र संनिहितो भानुः पूज्यमानः सुरासुरैः
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: “Pagkaraan nito, O dakilang Hari, magtungo sa dakilang tīrtha na Sāṃvaura, kung saan hayagang nananahan si Bhānu, ang Araw, na sinasamba ng mga deva at asura.”
Verse 2
तत्र ये पङ्गुतां प्राप्ताः शीर्णघ्राणनखा नराः । दद्रुमण्डलभिन्नाङ्गा मक्षिकाकृमिसंकुलाः
Doon, yaong mga lalaking naparalisa—na nabulok ang ilong at mga kuko, na nabiyak ang katawan dahil sa mga bilog na sugat, at pinahihirapan ng nagkakagulong langaw at mga uod—(dumadayo upang gumaling).
Verse 3
मातापितृभ्यां रहिता भ्रातृभार्याविवर्जिताः । अनाथा विकला व्यङ्गा मग्ना ये दुःखसागरे
Walang ina at ama, salat sa kapatid at asawa—mga ulila, mahihina at may kapansanan—yaong mga lumulubog sa dagat ng dalamhati ay (nakasusumpong ng kanlungan doon).
Verse 4
तेषां नाथो जगद्योनिर्नर्मदातटमाश्रितः । सांवौरनाथो लोकानामार्तिहा दुःखनाशनः
Ang kanilang tagapagtanggol ay ang Pinagmulan ng sanlibutan, na nananahan sa pampang ng Narmadā—si Sāṃvauranātha, tagapag-alis ng pighati ng mga tao, tagapagpuksa ng dalamhati.
Verse 5
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा मासमेकं निरन्तरम् । पूजयेद्भास्करं देवं तस्य पुण्यफलं शृणु
Sa banal na tīrtha, ang sinumang maligo roon at sa loob ng isang buong buwan na walang patid ay sumamba kay Bhāskara, ang Diyos na Araw—pakinggan ang bungang-pala na kanyang matatamo.
Verse 6
यत्फलं चोत्तरे पार्थ तथा वै पूर्वसागरे । दक्षिणे पश्चिमे स्नात्वा तत्र तीर्थे तु तत्फलम्
Anumang bungang-pala ang nakukuha sa pagligo sa hilagang banal na tubig, gayundin sa Silangang Karagatan—at sa pagligo sa timog at kanluran—yaon ding bunga ang makakamtan sa pagligo sa tīrthang iyon.
Verse 7
कौमारे यौवने पापं वार्द्धके यच्च संचितम् । तत्प्रणश्यति सांवौरे स्नानमात्रान्न संशयः
Anumang kasalanang naipon sa pagkabata, sa kabataan, at sa katandaan—yaon ay napapawi sa Sāṃvaura sa pagligo lamang; walang pag-aalinlangan.
Verse 8
न व्याधिर्नैव दारिद्र्यं न चैवेष्टवियोजनम् । सप्तजन्मानि राजेन्द्र सांवौरपरिसेवनात्
O hari ng mga hari, sa pagdulog at paglilingkod sa Sāṃvaura, walang karamdaman, walang karalitaan, at walang pagkawalay sa minamahal—sa loob ng pitong kapanganakan.
Verse 9
सप्तम्यामुपवासेन तद्दिने चाप्युपोषिते । स तत्फलमवाप्नोति तत्र स्नात्वा न संशयः
Sa pag-aayuno sa ikapitong araw ng buwan at sa pagtupad ng pag-aayuno sa araw na iyon, tiyak na matatamo ang itinakdang bunga sa pagligo roon; walang pag-aalinlangan.
Verse 10
रक्तचन्दनमिश्रेण यदर्घ्येण फलं स्मृतम् । तत्र तीर्थे नृपश्रेष्ठ स्नात्वा तत्फलमाप्नुयात्
O pinakadakila sa mga hari, ang anumang bunga na sinasabing nagmumula sa pag-aalay ng arghya na hinaluan ng pulang chandana—sa pagligo sa mismong tīrtha na iyon, matatamo rin niya ang gayong bunga.
Verse 11
नर्मदासलिलं रम्यं सर्वपातकनाशनम् । निरीक्षितं विशेषेण सांवौरेण महात्मना
Ang kaaya-ayang tubig ng Narmadā, na pumupuksa sa lahat ng kasalanan, ay minasdan nang may natatanging paggalang ng dakilang kaluluwa sa Sāṃvaura.
Verse 12
ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । स्नात्वा पश्यन्ति देवेशं सांवौरेश्वरमुत्तमम्
Mapalad nga tunay ang mga dakilang kaluluwang iyon; tunay na mabuting nabuhay ang kanilang pagsilang: pagkaligo, kanilang namamasdan ang Panginoon ng mga diyos—ang kataas-taasang Sāṃvaureśvara.
Verse 13
सूर्यलोके वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्
Mananahan siya sa daigdig ng Araw hanggang sa dakilang pagkalusaw ng mga nilalang.
Verse 164
। अध्याय
“Kabanata” (pamagat o pangwakas na pahayag).