Adhyaya 157
Inilalahad ng kabanatang ito ang pangaral ni Mārkaṇḍeya sa isang hari malapit sa Śuklatīrtha, at ipinakikilala ang bantog na Vāsudeva-tīrtha sa ilog Narmadā (Revā). Isinasalaysay ang isang sagradong pangyayari na nagpapaliwanag sa pangalan: sa pagbigkas lamang ng “hūṅkāra,” sinasabing umusog ang ilog nang isang krośa; kaya ang pook ay nakilala ng mga pantas bilang Hūṅkāra, at ang pook-paliligo ay tinawag na Hūṅkāratīrtha. Ang diin ng aral ay bhakti ng mga Vaiṣṇava na nakaugnay sa paglalakbay-dambana: ang pagligo sa Hūṅkāratīrtha at ang pagtanaw sa di-nasisirang Acyuta ay inilalarawang nagpapalaya sa tao mula sa kasalanang naipon sa maraming kapanganakan. Pagkaraan, lumalawak ito sa etikal at debosyonal na tagubilin: para sa mga nalulunod sa saṃsāra, walang tagapagligtas na hihigit kay Nārāyaṇa; pinupuri ang dila, isip, at mga kamay na iniaalay kay Hari; at itinatampok ang pagpapala sa may Hari na nakatatag sa puso. Ipinahahayag din na ang mga bungang hinahangad sa pagsamba sa ibang diyos ay makakamtan sa aṣṭāṅga-prostration (pagpapatirapa ng walong bahagi ng katawan) kay Hari; at kahit ang di-sinasadyang pagdampi sa alikabok ng templo o mga gawaing tulad ng pagwawalis, pagwiwisik ng tubig, at pagpapaplastar sa tahanan ng Diyos ay sumisira sa pāpa. Isang pangakong tulad ng phalaśruti ang nagsasaad ng pag-angat sa Viṣṇuloka at mabilis na pagkalusaw ng mga kasalanan kahit ang namaskāra ay hindi ganap ang sinseridad. Sa wakas, binibigyang-diin na ang mabuti man o masamang gawa sa Hūṅkāratīrtha ay nananatili ang bunga, tanda ng masidhing lakas moral at ritwal ng banal na pook na ito.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं राजञ्छुक्लतीर्थसमीपतः । वासुदेवस्य तीर्थं तु सर्वलोकेषु पूजितम्
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: “Pagkaraan niyon, O Hari, malapit sa Śukla-tīrtha naroon ang banal na tawiran ni Vāsudeva—pinararangalan at sinasamba sa lahat ng mga daigdig.”
Verse 2
तद्धि पुण्यं सुविख्यातं नर्मदायां पुरातनम् । यत्र हुङ्कारमात्रेण रेवा क्रोशं जगाम सा
“Ang banal na pook na iyon ay punô ng kabutihang-dala, tanyag at sinauna sa Narmadā—doon na sa pagbigkas lamang ng ‘huṅ’, ang Revā ay umurong nang isang krośa.”
Verse 3
यदा प्रभृति राजेन्द्र हुङ्कारेण गता सरित् । तदाप्रभृति स स्वामी हुङ्कारः शब्दितो बुधैः
Mula nang panahong iyon, O pinakamainam sa mga hari, nang umalis ang ilog dahil sa pagbigkas ng “huṅ,” mula noon ang Panginoon doon ay kinilala ng mga pantas bilang “Huṅkāra.”
Verse 4
हुङ्कारतीर्थे यः स्नात्वा पश्यत्यव्ययमच्युतम् । स मुच्यते नरः पापैः सप्तजन्म कृतैरपि
Sinumang maligo sa Huṅkāra-tīrtha at masilayan ang di-nagmamaliw na Acyuta (Viṣṇu), siya’y napapalaya sa mga kasalanan—kahit yaong nagawa sa pitong kapanganakan.
Verse 5
संसारार्णवमग्नानां नराणां पापकर्मिणाम् । नैवोद्धर्ता जगन्नाथं विना नारायणं परः
Sa mga taong lumulubog sa karagatan ng saṃsāra at pasan ang makasalanang gawa, wala nang ibang tagapagligtas kundi si Nārāyaṇa, ang Jagannātha, Panginoon ng daigdig.
Verse 6
सा जिह्वा या हरिं स्तौति तच्चित्तं यत्तदर्पितम् । तावेव केवलौ श्लाघ्यौ यौ तत्पूजाकरौ करौ
Ang dila lamang na pumupuri kay Hari ang karapat-dapat; ang isip lamang na iniaalay sa Kanya ang karapat-dapat. Ang dalawang kamay lamang ang tunay na kapuri-puri—yaong gumaganap ng Kanyang pagsamba.
Verse 7
सर्वदा सर्वकार्येषु नास्ति तेषाममङ्गलम् । येषां हृदिस्थो भगवान्मङ्गलायतनो हरिः
Sa lahat ng panahon at sa lahat ng gawain, walang masamang palad na dumarating sa kanila na sa puso’y nananahan si Bhagavān Hari, ang tahanan ng lahat ng pagpapala.
Verse 8
यदन्यद्देवतार्चायाः फलं प्राप्नोति मानवः । साष्टाङ्गप्रणिपातेन तत्फलं लभते हरेः
Anumang bunga ang makamtan ng tao sa pagsamba sa ibang mga diyos, yaon ding bunga ay tinatamo niya mula kay Hari sa ganap na pagpapatirapa ng walong sangkap (sāṣṭāṅga-praṇipāta).
Verse 9
रेणुगुण्ठितगात्रस्य यावन्तोऽस्य रजःकणाः । तावद्वर्षसहस्राणि विष्णुलोके महीयते
Kung ilang butil ng alikabok ang dumikit sa katawan na nababalutan ng banal na alikabok, gayon ding libu-libong taon siya’y pinararangalan at dinadakila sa daigdig ni Viṣṇu.
Verse 10
सम्मार्जनाभ्युक्षणलेपनेन तदालये नश्यति सर्वपापम् । नारी नराणां परया तु भक्त्या दृष्ट्वा तु रेवां नरसत्तमस्य
Sa pagwawalis, pagwiwisik (ng banal na tubig), at pagpapahid sa loob ng dambanang yaon, napapawi ang lahat ng kasalanan. At ang isang babae, na may sukdulang debosyon, pagtanaw kay Revā (Narmadā)—O pinakamainam sa mga lalaki—ay nagkakamit ng dalisay na kabutihang iyon.
Verse 11
येनार्चितो भगवान्वासुदेवो जन्मार्जितं नश्यति तस्य पापम् । स याति लोकं गरुडध्वजस्य विधूतपापः सुरसङ्घपूज्यताम्
Ang sinumang sumamba kay Bhagavān Vāsudeva, ang kasalanang naipon sa maraming kapanganakan ay napapawi. Nalinis sa sala, siya’y napaparoon sa daigdig ng Panginoong may watawat na Garuḍa (Viṣṇu) at nagiging karapat-dapat parangalan ng mga pangkat ng mga diyos.
Verse 12
शाठ्येनापि नमस्कारं प्रयुञ्जंश्चक्रपाणिनः । सप्तजन्मार्जितं पापं गच्छत्याशु न संशयः
Kahit pa sa pagkukunwari lamang maghandog ng pagyukod (namaskāra) sa Panginoong may hawak na Cakra, ang kasalanang naipon sa pitong kapanganakan ay agad na lumilisan—walang pag-aalinlangan.
Verse 13
पूजायां प्रीयते रुद्रो जपहोमैर्दिवाकरः । शङ्खचक्रगदापाणिः प्रणिपातेन तुष्यति
Nalulugod si Rudra sa pagsamba; ang Araw ay nalulugod sa japa at homa. At ang Panginoong may hawak na kabibe, diskos, at pamalo ay nasisiyahan sa taimtim na pagpapatirapa.
Verse 14
भवजलधिगतानां द्वन्द्ववाताहतानां सुतदुहितृकलत्रत्राणभारार्दितानाम् । विषमविषयतोये मज्जतामप्लवानां भवति शरणमेको विष्णुपोतो नराणाम्
Sa mga nahulog sa karagatan ng pag-iral sa mundo, hinahampas ng hangin ng mga paglalaban ng dalawahan, at dinadaganan ng bigat ng pag-iingat sa anak na lalaki, anak na babae, at kabiyak—na lumulubog sa mapanganib na tubig ng mga bagay-pandama na walang balsa—iisa ang kanlungan ng tao: ang bangka ni Viṣṇu.
Verse 15
हुङ्कारतीर्थे राजेन्द्र शुभं वा यदि वाशुभम् । यत्कृतं पुरुषव्याघ्र तन्नश्यति न कर्हिचित्
Sa Huṅkāra Tīrtha, O panginoon ng mga hari—mabuti man o maging masama ang nagawa—O tigre sa mga tao, ang gawang iyon ay hindi kailanman nawawala (hindi napaparam ang bunga).
Verse 157
। अध्याय
Wakas ng kabanata (adhyāya).