Adhyaya 149
Isinalaysay ni Mārkaṇḍeya ang isang tīrtha na tinatawag na Liṅgeśvara, kung saan ang darśana sa “Panginoon ng mga diyos” ay sinasabing nag-aalis ng kasalanan. Inilalagay ng kabanata ang pook sa pananampalatayang nakasentro kay Viṣṇu, inaalala ang Kanyang kapangyarihang magtanggol (kabilang ang anyong Varāha), at itinatakda ang wastong asal ng paglalakbay-dambana: pagligo sa tīrtha, pagyukod at pagpupugay sa Diyos, at paggalang sa mga Brahmin sa pamamagitan ng kaloob, paggalang, at pagpapakain. Pagkaraan ay inilatag ang disiplina ayon sa kalendaryo: sa dvādaśī, na may pag-aayuno at pagpipigil, sinasamba ang Panginoon sa pabango at mga garland, isinasagawa ang tarpaṇa para sa mga ninuno at mga diyos, at binibigkas ang labindalawang banal na pangalan. Iniuugnay rin ang bawat buwang lunar sa isang epitheto ni Viṣṇu (mula Keśava hanggang Dāmodara), at itinuturing ang pagbigkas ng mga pangalan bilang paglilinis na nag-aalis ng pagkakasala sa salita, isip, at katawan. Nagtatapos ang salaysay sa pagpuri sa kapalaran ng mga deboto at sa pagkalugi ng buhay na walang bhakti, kasama ang tagubilin sa handog sa ninuno (tubig na may halong linga/til) tuwing eklipse at mga panahong aṣṭakā, at sa dakilang papuri kay Hari sa anyong baboy-ramo bilang mapagpalang pangitain para sa kapayapaan.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं तीर्थं लिङ्गेश्वरमिति श्रुतम् । दर्शनाद्देवदेवस्य यत्र पापं प्रणश्यति
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: “Kasunod niyon ay isang banal na tīrtha na kilala sa pangalang Liṅgeśvara. Sa pagtanaw (darśana) lamang sa Diyos ng mga diyos doon, napapawi ang kasalanan.”
Verse 2
कृत्वा तु कदनं घोरं दानवानां युधिष्ठिर । वाराहं रूपमास्थाय नर्मदायां व्यवस्थितः
O Yudhiṣṭhira, matapos magdulot ng kakila-kilabot na pagwasak sa mga Dānava, tinanggap niya ang anyong Varāha (Baboy-ramo) at nanahan sa Narmadā.
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यः स्नानं कृत्वा देवं नमस्यति । स मुच्यते नृपश्रेष्ठ महापापैः पुराकृतैः
Sa banal na tīrtha, ang sinumang maligo at saka yumukod sa Panginoon ay napapalaya, O pinakamainam sa mga hari, mula sa malalaking kasalanang nagawa noon pa man.
Verse 4
द्वादश्यां कृष्णपक्षस्य शुक्ले च समुपोषितः । गन्धमाल्यैर्जगन्नाथं पूजयेत्पाण्डुनन्दन
O anak ni Pāṇḍu, sa Dvādaśī tithi—maging sa madilim na kalahati at sa maliwanag—mag-ayuno; at sambahin ang Jagannātha, ang Panginoon ng sansinukob, sa mga pabango at mga kuwintas ng bulaklak.
Verse 5
ब्राह्मणांश्च महाभाग दानसंमानभोजनैः । पूजयेत्परया भक्त्या तस्य पुण्यफलं शृणु
O marangal na pinagpala, parangalan ang mga brāhmaṇa sa pamamagitan ng mga handog, magalang na pagtanggap, at pagkain; sambahin sila nang may sukdulang bhakti. Ngayon pakinggan ang banal na bunga ng kabutihang ito.
Verse 6
सत्रयाजिफलं जन्तुर्लभते द्वादशाब्दकैः । ब्राह्मणान्भोजयंस्तत्र तदेव लभते फलम्
Ang bunga ng satra-yajña ay nakakamtan ng nilalang matapos ang labindalawang taon; ngunit doon, sa pagpapakain sa mga brāhmaṇa, nakakamit ang gayon ding bunga.
Verse 7
तर्पयित्वा पितॄन् देवान् स्नात्वा तद्गतमानसः । जपेद्द्वादशनामानि देवस्य पुरतः स्थितः
Pagkatapos maghandog ng tarpaṇa sa mga ninuno at sa mga deva, at maligo na ang isip ay nakatuon sa gayong debosyon, bigkasin ang labindalawang pangalan ng Diyos habang nakatayo sa harap ng Kanyang anyo.
Verse 8
मासि मासि निराहारो द्वादश्यां कुरुनन्दन । केशवं पूजयेन्नित्यं मासि मार्गशिरे बुधः
Buwan-buwan, sa Dvādaśī ay mag-ayuno, O anak ng mga Kuru; at sa buwang Mārgaśīrṣa, ang marunong ay araw-araw na sumamba kay Keśava.
Verse 9
पौषे नारायणं देवं माघमासे तु माधवम् । गोविन्दं फाल्गुने मासि विष्णुं चैत्रे समर्चयेत्
Sa Pauṣa, sambahin ang Panginoong Nārāyaṇa; sa Māgha naman si Mādhava; sa Phālguna si Govinda; at sa Caitra si Viṣṇu—na may nararapat na pagpupuri bawat buwan.
Verse 10
वैशाखे मधुहन्तारं ज्येष्ठे देवं त्रिविक्रमम् । वामनं तु तथाषाढे श्रावणे श्रीधरं स्मरेत्
Sa Vaiśākha, alalahanin si Madhuhantṛ; sa Jyeṣṭha, ang Panginoong Trivikrama; sa Āṣāḍha, si Vāmana; at sa Śrāvaṇa, gunitain si Śrīdhara.
Verse 11
हृषीकेशं भाद्रपदे पद्मनाभं तथाश्विने । दामोदरं कार्त्तिके तु कीर्तयन्नावसीदति
Sa Bhādrapada, bigkasin ang Hṛṣīkeśa; sa Āśvina, si Padmanābha; at sa Kārttika, si Dāmodara. Ang umaawit ng mga pangalang ito ay hindi nalulugmok sa dalamhati.
Verse 12
वाचिकं मानसं पापं कर्मजं यत्पुरा कृतम् । तन्नश्यति न सन्देहो मासनामानुकीर्तनात्
Ang mga kasalanang nagawa noon—sa salita, sa isip, o sa gawa—ay napapawi, walang alinlangan, sa paulit-ulit na pagbigkas ng mga pangalang (ng Panginoon) ayon sa mga buwan.
Verse 13
स्वयं विनुद्धः सततमुन्मिषन्निमिषंस्तथा । शीघ्रं प्रपश्य भुञ्जानो मन्त्रहीनं समुद्गिरेत्
Kahit ang tao’y napipigil at nababagabag—di-mapakali sa pagkurap at paglinga-linga—habang kumakain, agad niyang bigkasin ang Banal na Pangalan, kahit walang pormal na mantra.
Verse 14
परमापद्गतस्यापि जन्तोरेषा प्रतिक्रिया । यन्मासाधिपतेर्विष्णोर्मासनामानुकीर्तनम्
Kahit sa nilalang na nalugmok sa sukdulang kapahamakan, ito ang lunas: ang paulit-ulit na pag-awit ng mga pangalan ng mga buwan ni Viṣṇu, ang Panginoong namamahala sa mga buwan.
Verse 15
ता निशास्ते च दिवसास्ते मासास्ते च वत्सराः । नराणां सफला येषु चिन्तितो भगवान्हरिः
Yaon lamang mga gabi at araw, yaong mga buwan at taon, ang tunay na mabunga sa tao—yaong mga panahong inaalala at pinagninilayan ang Panginoong Hari.
Verse 16
परमापद्गतस्यापि यस्य देवो जनार्दनः । नावसर्पति हृत्पद्मात्स योगी नात्र संशयः
Kahit sa sukdulang kapahamakan, kung ang Diyos na si Janārdana ay hindi umaalis sa lotus ng puso, ang taong iyon ay tunay na yogī—walang pag-aalinlangan.
Verse 17
ते भाग्यहीना मनुजाः सुशोच्यास्ते भूमिभाराय कृतावताराः । अचेतनास्ते पशुभिः समाना ये भक्तिहीना भगवत्यनन्ते
Kapalaran ay wala sa mga taong yaon—kaawa-awa silang tunay—na isinilang na pasanin lamang ng daigdig. Walang malay na tulad ng hayop ang mga yaong walang debosyon sa Mapalad na Panginoong Ananta.
Verse 18
ते पूर्णकार्याः पुरुषाः पृथिव्यां ते स्वाङ्गपाताद्भुवनं पुनन्ति । विचक्षणा विश्वविभूषणास्ते ये भक्तियुक्ता भगवत्यनन्ते
Sa daigdig, yaong mga tao lamang ang ganap ang layon; sa pagbagsak man ng kanilang katawan ay nililinis nila ang sanlibutan. Matalas ang pag-unawa at palamuti ng uniberso yaong may debosyon sa Mapalad na Panginoong Ananta.
Verse 19
स एव सुकृती तेन लब्धं जन्मतरोः फलम् । चित्ते वचसि काये च यस्य देवो जनार्दनः
Siya lamang ang tunay na may kabutihang-gawa; sa kanya natatamo ang bunga ng punongkahoy ng kapanganakang-tao—yaong ang isip, salita, at katawan ay nakatalaga sa banal na Panginoong Janārdana.
Verse 20
एतत्तीर्थवरं पुण्यं लिङ्गो यत्र जनार्दनः । वञ्चयित्वा रिपून्संख्ये क्रोधो भूत्वा सनातनः
Ito ang pinakadakila at banal na tīrtha, kung saan si Janārdana ay naroroon bilang liṅga. Matapos dayain at daigin ang mga kaaway sa labanan, ang Walang-hanggan ay nahayag bilang mismong poot na walang simula.
Verse 21
उपप्लवे चन्द्रमसो रवेश्च यो ह्यष्टकानामयनद्वये च । पानीयमप्यत्र तिलैर्विमिश्रं दद्यात्पितृभ्यः प्रयतो मनुष्यः
Sa paglalaho ng buwan at ng araw, gayundin sa mga araw ng Aṣṭakā at sa dalawang paglipat ng ayana, ang taong may pagpipigil ay dapat maghandog sa mga Pitṛ ng kahit tubig man dito, na hinaluan ng linga ng linga—mga buto ng linga (til).
Verse 22
घोणोन्मीलितमेरुरन्ध्रनिवहो दुःखाब्धिमज्जत्प्लवः प्रादुर्भूतरसातलोदरबृहत्पङ्कार्धमग्नक्षुरः । फूत्कारोत्करनुन्नवातविदलद्दिग्दन्तिनादश्रुतिन्यस्तस्तब्धवपुः श्रुतिर्भवतु वः क्रोडो हरिः शान्तये
Nawa’y maging kapayapaan ninyo si Hari na nagkatawang-baboy-damo: na sa nguso’y binuksan ang mga siwang ng Meru; na siyang balsang sinasakyan ng mga nilulunod ng dagat ng dalamhati; na ang pangil, sa paglitaw niya, ay kalahating lumubog sa malawak na putik ng Rasātala; at na ang kanyang matatag na katawan, payapang nakapirmi, ay ipinahahayag ng mga śruti sa gitna ng ugong ng mga elepanteng tagapagbantay ng mga dako at ng hanging itinutulak ng kanyang malalakas na singhot.
Verse 149
अध्याय
Kabanata (panandang bahagi).