Adhyaya 147
Sa adhyāya na ito, tinuturuan ni Mārkaṇḍeya ang isang hari (tinatawag na mahīpāla/nṛpasattama) na magtungo sa walang kapantay na Siddheśvara tīrtha sa timog na pampang ng ilog Narmadā (Revā). Ipinakikilala ang pook bilang lubhang mapalad at sadyang banal. Sinasabi na ang pagligo roon at pagkatapos ay pagsamba kay Vṛṣabhadhvaja (Śiva na may sagisag na toro) ay nagpapalaya sa lahat ng pāpa at nagbibigay ng gantimpalang-kabutihan na inihahambing sa mga nagsasagawa ng Aśvamedha. Ang pagligo at masikap na pagsasagawa ng śrāddha ay itinatanghal ding ganap na mabisa upang masiyahan ang mga pitṛ (mga ninuno). Para sa mga nilalang na namamatay sa, o may kaugnayan sa, tīrtha na ito, ipinahahayag ng teksto ang paglaya mula sa pag-uulit ng “garbha-vāsa” (pagkakakulong sa sinapupunan) na likás na masakit. Sa wakas, iniuugnay ang pagligo sa tubig ng tīrtha sa pagwawakas ng punarbhava (muling pag-iral/pagsilang), at itinatampok ang ritwal sa ilog bilang daan ng kaligtasan sa kontekstong debosyonal kay Śiva.
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल सिद्धेश्वरमनुत्तमम् । नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं परमशोभनम्
Sinabi ni Mārkaṇḍeya: Pagkaraan, O tagapagtanggol ng lupa (Hari), marapat na magtungo sa walang kapantay na Siddheśvara—isang lubhang maningning na banal na tawiran sa timog na pampang ng Narmadā.
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्वृषभध्वजम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो गतिं यात्यश्वमेधिनाम्
Sinumang maligo sa tīrthang yaon at sumamba sa Panginoong may watawat na Toro (Śiva), ay napapalaya sa lahat ng kasalanan at nakakamtan ang kalagayang ipinangako sa nagsasagawa ng Aśvamedha.
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा श्राद्धं कुर्यात्प्रयत्नतः । पितॄणां प्रीणनार्थाय सर्वं तेन कृतं भवेत्
At sinumang, matapos maligo sa tīrthang yaon, ay magsagawa ng Śrāddha nang buong pagsisikap para sa ikalulugod ng mga ninuno—sa kanya, itinuturing na naganap ang lahat ng nararapat gawin para sa kanila.
Verse 4
तत्र तीर्थे मृतानां तु जन्तूनां नृपसत्तम । गर्भवासे मतिस्तेषां न जायेत कदाचन
O pinakadakila sa mga hari, sa mga nilalang na namatay sa tīrthang yaon, hindi kailanman sumisibol para sa kanila ang kalagayang muling manahan sa sinapupunan.
Verse 5
गर्भवासो हि दुःखाय न सुखाय कदाचन । तत्तीर्थवारिणा स्नातुर्न पुनर्भवसम्भवः
Ang pananatili sa sinapupunan ay para sa pagdurusa, hindi kailanman para sa ligaya. Ngunit ang naligo sa tubig ng tīrthang iyon ay wala nang maaaring muling pagsilang.
Verse 147
। अध्याय
Kabanata (panandang pangwakas).