Adhyaya 145
Inilalahad ng adhyaya na ito ang maikling aral na teolohikal na iniuugnay kay Mārkaṇḍeya, na gumagabay sa naghahanap (tinutukoy bilang “tagapangalaga/pinuno ng lupain”) patungo sa walang kapantay na Śivātīrtha. Ang diskurso ay inayos bilang gabay sa paglalakbay-dambana at sunod-sunod na antas ng mga gawaing panrelihiyon. Una, sinasabing ang simpleng darśana—ang banal na pagtanaw sa Diyos sa Śivātīrtha—ay nakapapawi ng lahat ng dungis ng kasalanan (sarva-kilbiṣa). Ikalawa, itinatakda ang disiplina sa ritwal: maligo sa tīrtha habang dinadaig ang galit at pinipigil ang mga pandama, saka sambahin si Mahādeva; ang gantimpala ay itinuturing na katumbas ng handog na Agniṣṭoma. Ikatlo, pinatitingkad ang pagsasanay sa pamamagitan ng debosyon na may pag-aayuno (upavāsa) at pagsamba kay Śiva, na nangangakong magbubukas ng landas na hindi na uurong hanggang sa Rudraloka. Sa kabuuan, pinagsasama ng kabanata ang pagpipigil-sa-sarili, mga ritwal (snāna, pūjā, upavāsa), at phalaśruti—paglilinis at pag-akyat matapos ang kamatayan—sa isang siksik na tagubilin sa paglalakbay-dambana.
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेद्धरापाल शीवतीर्थमनुत्तमम् । दर्शनाद्यस्य देवस्य मुच्यते सर्वकिल्बिषैः
Sinabi ni Mārkaṇḍeya: Pagkaraan nito, O tagapangalaga ng lupa, magtungo sa walang kapantay na Śiva-tīrtha. Sa pagtanaw pa lamang sa Diyos doon, napapalaya sa lahat ng kasalanan.
Verse 2
शिवतीर्थे तु यः स्नात्वा जितक्रोधो जितेन्द्रियः । पूजयेत महादेवं सोऽग्निष्टोमफलं लभेत्
Nguni’t sinumang maligo sa Śiva-tīrtha, na nagwagi sa poot at nagpasupil sa mga pandama, at sumamba kay Mahādeva—tatamuhin niya ang bunga ng handog na Agniṣṭoma.
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या सोपवासोऽर्चयेच्छिवम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
At sinumang sa banal na tīrtha roon, na may debosyon at nag-aayuno, ay sumamba kay Śiva—ang kanyang paglalakbay ay di na maibabalik; walang alinlangan, mararating niya ang daigdig ni Rudra.
Verse 145
। अध्याय
Wakas ng kabanata (Adhyāya).