Adhyaya 144
Ang kabanatang ito ay isang maikling tagubilin na parang tala ng paglalakbay, na ibinigay ni Śrī Mārkaṇḍeya sa isang maharlikang kausap. Itinuturo niya na magtungo sa isang “napakahusay” na Dvādaśī-tīrtha at inihahambing ang karaniwang kaayusan ng mga ritwal sa pambihirang katayuan ng Cakratīrtha. Sinasabi na sa pangkalahatan, ang bunga ng pagbibigay (dāna), pagbigkas ng mantra (japa), handog sa apoy (homa), at mga alay na bali/ritwal ay maaaring humina o maubos sa paglipas ng panahon. Ngunit ang mga gawaing isinasagawa sa Cakratīrtha ay inilalarawang hindi nababawasan—ang bisa ng kabutihan ay hindi kumukupas. Sa wakas, ipinahahayag na ang kataas-taasang māhātmya ng tīrtha—na sumasaklaw sa kabuluhan nito sa nakaraan at hinaharap—ay naipaliwanag nang malinaw at ganap, bilang pormal na pangwakas sa papuring ito.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज द्वादशीतीर्थमुत्तमम् । क्षरन्ति सर्वदानानि जपहोमबलिक्रियाः
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Pagkaraan nito, O dakilang Hari, magtungo sa dakilang Dvādaśī Tīrtha. Sa ibang dako, humihina ang bunga ng lahat ng pag-aalay, pagbigkas ng mantra, paghahandog sa apoy, at mga ritong bali.
Verse 2
न क्षीयते तु राजेन्द्र चक्रतीर्थे तु यत्कृतम् । यद्भूतं यद्भविष्यच्च तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम्
Ngunit, O panginoon ng mga hari, ang anumang gawin sa Cakra Tīrtha ay hindi nababawasan. Ito ang kataas-taasang kadakilaan ng tīrtha—sa nagdaan man o sa darating pa.
Verse 3
कथितं तन्मया सर्वं पृथग्भावेन भारत
O Bhārata, isinalaysay ko sa iyo ang lahat ng iyon nang buo, na malinaw na inihiwalay at inayos nang wasto.
Verse 144
। अध्याय
Wakas ng kabanata (Adhyāya).