Adhyaya 137
Inilalahad ng adhyāya na ito ang pagtuturo ni Mārkaṇḍeya tungkol sa banal na pook sa isang haring kinakausap, at itinuturo ang paglalakbay-pananampalataya patungo sa Karkaṭeśvara—isang dakilang Śaiva tīrtha sa hilagang pampang ng Ilog Narmadā—na inilarawan bilang lugar ng paglipol ng kasalanan. Ipinapaliwanag ang mga gawaing ritwal at bunga nito: ang paliligo ayon sa vidhi at ang pagsamba kay Śiva ay nagdudulot ng di na mababaligtad na landas matapos ang kamatayan patungo sa kaharian ni Rudra. Bagaman sinasabi ng tagapagsalita na hindi kayang siksikin sa salita ang kabuuang kadakilaan ng pook, ibinibigay niya ang mahahalagang aral: anumang gawa—mabuti man o masama—na isinasagawa roon ay nagiging “di-nasisira,” na nagpapahiwatig ng mas tumitibay na bisa ng karma sa sagradong espasyo. Pinatatatag ang kapangyarihang ito sa mga halimbawa ng presensya ng mga Vālakhilya na rishi at mga ascetic na kaugnay ni Marīci na kusang naninirahan doon nang may galak, at ni Devī Nārāyaṇī na patuloy sa mahigpit na tapas. Sa huli, itinatakda ang handog sa mga ninuno: ang sinumang maligo at magsagawa ng tarpana ay makapagpapasaya sa mga ninuno sa loob ng labindalawang taon, na pinagsasama ang sariling kaligtasan, wastong asal, at tungkulin sa angkan sa iisang ritwal na nakasentro sa tīrtha.
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । धर्मपुत्र ततो गच्छेत्कर्कटेश्वरमुत्तमम् । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपापक्षयंकरम्
Sinabi ni Mārkaṇḍeya: “O anak ng Dharma, kung gayon ay magtungo sa kataas-taasang Karkaṭeśvara, sa hilagang pampang ng Narmadā—doon naglalaho ang lahat ng kasalanan.”
Verse 2
तत्र स्नात्वा विधानेन यस्तु पूजयते शिवम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
Pagkaligo roon ayon sa wastong ritwal, sinumang sumasamba kay Śiva ay nakakamtan ang landas na hindi na bumabalik—tunay na umaabot sa daigdig ni Rudra, walang pag-aalinlangan.
Verse 3
तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं पुराणे यच्छ्रुतं मया । न तद्वर्णयितुं शक्यं संक्षेपेण वदाम्यतः
Ang kadakilaan ng tīrtha na iyon, gaya ng narinig ko sa mga Purāṇa, ay hindi kayang ilarawan nang lubos; kaya’t sa maikling sabi ko na lamang ito ipahahayag.
Verse 4
तत्र तीर्थे तु यः कुर्यात्किंचित्कर्म शुभाशुभम् । हर्षान्मदान्महाराज तत्सर्वं जायतेऽक्षयम्
Sa banal na tīrtha, anumang gawaing gawin ng tao—mabuti man o masama—O dakilang hari, mula man sa galak o sa pagkalimot, lahat yaon ay nagiging di-nawawala ang bunga.
Verse 5
तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा वालखिल्या मरीचयः । रमन्तेऽद्यापि लोकेषु स्वेच्छया कुरुनन्दन
Sa tīrthang yaon, matapos magsagawa ng matinding tapas, ang mga Vālakhilya at ang mga Marīci ay nagagalak pa rin hanggang ngayon, malayang naglalakbay sa mga daigdig, O ligaya ng mga Kuru.
Verse 6
तत्रस्थास्तन्न जानन्ति नराज्ञानबहिष्कृताः । शरीरस्थमिवात्मानमक्षयं ज्योतिरव्ययम्
Ang mga nananahan doon ay hindi nakikilala ang katotohanang iyon, sapagkat itinataboy sila ng kamangmangan—gaya ng hindi pagdama sa Sarili, ang di-nasisira at di-nagbabagong liwanag, kahit nasa loob ng katawan.
Verse 7
तत्र तीर्थे नृपश्रेष्ठ देवी नारायणी पुरा । अद्यापि तपते घोरं तपो यावत्किलार्बुदम्
Sa tīrthang yaon, O pinakamainam sa mga hari, ang diyosang Nārāyaṇī noon ay nagsagawa ng mabigat na tapas; at hanggang ngayon ay patuloy siyang nag-aapoy sa mahigpit na pagninilay, sa loob ng isang arbuda na panahon.
Verse 8
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । तस्य ते द्वादशाब्दानि तृप्तिं यान्ति पितामहाः
Sa tīrthang yaon, ang sinumang maligo at maghandog ng tarpaṇa sa mga Pitṛ-devatā, ang kanyang mga ninuno ay nananatiling lubos na nasisiyahan sa loob ng labindalawang taon.
Verse 137
। अध्याय
Wakas ng Adhyāya (Kabanata).