Adhyaya 135

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं चान्यत्सिद्धेश्वरमनुत्तमम् । तीर्थं सर्वगुणोपेतं सर्वलोकेषु पूजितम्

Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Kaagad pagkatapos niyon ay naroon ang isa pang walang kapantay—ang Siddheśvara, isang tīrtha na hitik sa lahat ng kagalingan at sinasamba sa lahat ng daigdig.

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्युमारुद्रं प्रपूजयेत् । वाजपेयस्य यज्ञस्य स लभेत्फलमुत्तमम्

Ang sinumang maligo sa banal na tīrtha na iyon at pagkatapos ay marapat na sumamba kina Umā at Rudra, ay nakakamit ang kataas-taasang bunga—katumbas ng gantimpala ng paghahandog na Vājapeya.

Verse 3

तेन पुण्येन महता मृतः स्वर्गमवाप्नुयात् । अप्सरोगणसंवीतो जयशब्दादिमङ्गलैः

Sa dakilang kabutihang iyon, pagpanaw niya ay makakamit niya ang langit—napalilibutan ng mga pangkat ng apsarā, at tinatanggap sa mga mapalad na sigaw gaya ng “Tagumpay!”

Verse 4

सहस्रवत्सरांस्तत्र क्रीडयित्वा यथासुखम् । धनधान्यसमोपेते कुले महति जायते

Matapos maglaro roon nang isang libong taon ayon sa kanyang nais, siya’y muling isisilang sa isang dakilang angkan na sagana sa yaman at sa masaganang ani ng butil.

Verse 5

पूज्यमानो नरश्रेष्ठ वेदवेदाङ्गपारगः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

Pinararangalan bilang pinakadakila sa mga tao, nagiging bihasa siya sa mga Veda at sa mga Vedāṅga; malaya sa karamdaman at dalamhati, mabubuhay siya ng sandaang taglagas.

Verse 135

। अध्याय

Wakas ng kabanata (tanda ng adhiyāya).