Adhyaya 134
Ang adhyaya na ito ay isang maikling pahayag ng tīrtha-māhātmya na inihayag ni Śrī Mārkaṇḍeya. Itinatampok niya ang isang ‘walang kapantay’ na banal na pook na tinatawag na Rāmeśvara, na nasa timog na pampang ng ilog Narmadā (Revā). Inilalarawan ang tīrtha bilang pāpa-hara (tagapag-alis ng kasalanan at dungis), tagapagbigay ng puṇya (kabutihang-kaloob o merit), at sarva-duḥkha-ghna (tagapagpawi ng lahat ng pagdurusa). Itinatakda rin ang pangunahing gawain: ang sinumang maligo nang banal (snāna) sa tīrtha at sumamba kay Maheśvara—tinatawag na Mahādeva at Mahātmā—ay mapapalaya mula sa lahat ng kilbiṣa (paglabag at karumihan). Sa gayon, pinag-uugnay ng kabanata ang lugar, ang pagkakasunod ng ritwal (pagligo → pagsamba), at ang pangakong paglilinis para sa mga manlalakbay-diyosyonal.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले रामेश्वरमनुत्तमम् । तीर्थं पापहरं पुण्यं सर्वदुःखघ्नमुत्तमम्
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Sa timog na pampang ng Narmadā naroon ang walang kapantay na Rāmeśvara—isang dakilang tīrtha, banal at pumapawi ng kasalanan, ang pinakamataas na tagapag-alis ng bawat dalamhati.
Verse 2
तत्र तीर्थे तु ये स्नात्वा पूजयन्ति महेश्वरम् । महादेवं महात्मानं मुच्यन्ते सर्वकिल्बिषैः
Yaong mga naliligo sa tīrthang iyon at sumasamba kay Maheśvara—kay Mahādeva, ang dakilang Panginoong may dakilang diwa—ay napapalaya sa lahat ng dungis at kasalanan.
Verse 134
। अध्याय
Kabanata (pananda).