Adhyaya 132
Itinuro ni Mārkaṇḍeya sa isang maharlikang tagapakinig na magtungo sa tīrtha na tinatawag na Varāha sa hilagang pampang ng Ilog Narmadā, na inilalarawan bilang “nag-aalis ng lahat ng kasalanan.” Inilalahad ang Varāha/Dharāṇīdhara bilang tagapagtaguyod at lumikha ng daigdig (jagaddhātā), nananahan doon para sa kapakanan ng mga nilalang (lokahita), at bilang mapagligtas na gabay upang maitawid ang tao sa dagat ng saṃsāra. Kasama sa ritwal ang banal na pagligo sa tīrtha, pagsamba kay Varāha gamit ang pabango at mga kuwintas ng bulaklak, mapalad na pagpupugay, at pag-aayuno—lalo na sa dvādaśī (ika-12 araw ng buwang lunar)—na sinusundan ng pagpupuyat sa gabi na may sagradong salaysay. May mga tuntuning panlipunan at pang-ritwal din: iwasan ang pakikisalamuha at pakikisalo sa pagkain sa mga taong inilalarawang gumagawa ng kasalanan, sapagkat ang karumihan ay sinasabing naipapasa sa salita, haplos, hininga, at pagsasalo. Iniuutos din ang paggalang sa mga brāhmaṇa ayon sa kakayahan at wastong alituntunin. Binibigyang-diin ang phala: ang simpleng darśana ng mukha ni Varāha ay mabilis na sumisira kahit sa mabibigat na kasalanan, gaya ng pagtakbo ng mga ahas sa harap ni Garuḍa at pag-alis ng dilim sa pagsikat ng araw. Itinatampok ang pagiging payak ng mantra: “namo nārāyaṇāya” ay itinuturing na pangkalahatang panalangin; ang isang pagpapatirapa kay Kṛṣṇa ay inihahambing sa dakilang handog at nagdadala lampas sa muling pagsilang. Sa wakas, sinasabi na ang disiplinadong deboto na magwawakas ng katawan doon ay makaaabot sa pinakamataas at walang dungis na tahanan ni Viṣṇu, lampas sa pagkakahating nasisira at di-nasisira.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र उत्तरे नर्मदातटे । सर्वपापहरं तीर्थं वाराहं नाम नामतः
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Pagkaraan nito, O pinakamainam sa mga hari, magtungo sa hilagang pampang ng Narmadā, sa tīrtha na tanyag sa pangalang Vārāha, tagapag-alis ng lahat ng kasalanan.
Verse 2
तत्र देवो जगद्धाता वाराहं रूपमास्थितः । स्थितो लोकहितार्थाय संसारार्णवतारकः
Doon, ang Diyos na Lumikha at Tagapagtaguyod ng sanlibutan ay nananahan, tinanggap ang anyong Vārāha; nakatindig Siya para sa kapakanan ng mga nilalang, ang tumatawid sa mga kaluluwa sa dagat ng pag-iral sa sansāra.
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्धरणीधरम् । गन्धमाल्यविशेषैश्च जयशब्दादिमङ्गलैः
Sinumang maligo sa tīrthang iyon at sumamba sa Tagapagdala ng Daigdig (Vārāha), na may piling pabango at mga kuwintas ng bulaklak, at magsagawa ng mga mapalad na pagbati na nagsisimula sa sigaw ng tagumpay—
Verse 4
उपवासपरो भूत्वा द्वादश्यां नृपसत्तम । वृषलाः पापकर्माणस्तथैवान्धपिशाचिनः
Na nakatuon sa pag-aayuno sa dvādaśī, O pinakamainam sa mga hari, (iwasan) ang marurumi at ang mga gumagawa ng kasalanan, gayundin ang mga ‘bulag’ na piśāca—mababang kasamaing tamasiko.
Verse 5
आलापाद्गात्रसंपर्कान्निःश्वासात्सहभोजनात् । पापं संक्रमते यस्मात्तस्मात्तान् परिवर्जयेत्
Sa pakikipag-usap, pagdikit ng katawan, maging sa iisang hininga at pagsasalo sa pagkain, lumalaganap ang kasalanan; kaya’t iwasan ang gayong mga tao.
Verse 6
ब्राह्मणान् पूजयेद्भक्त्या यथाशक्त्या यथाविधि । रात्रौ जागरणं कार्यं कथायां तत्र भारत
Sambahin at parangalan ang mga brāhmaṇa nang may debosyon, ayon sa kaya at ayon sa wastong paraan. Sa gabi, magpuyat doon sa kathā, O Bhārata.
Verse 7
प्रभाते विमले स्नात्वा तत्र तीर्थे जगद्गुरुम् । ये पश्यन्ति जितक्रोधास्ते मुक्ताः सर्वपातकैः
Sa dalisay na bukang-liwayway, matapos maligo sa walang dungis na tīrtha roon, yaong mga nagwagi sa galit at tumitingin sa Jagadguru ay napapalaya sa lahat ng kasalanan at pagbagsak.
Verse 8
यथा तु दृष्ट्वा भुजगाः सुपर्णं नश्यन्ति मुक्त्वा विषमुग्रतेजः । नश्यन्ति पापानि तथैव शीघ्रं दृष्ट्वा मुखं शूकररूपिणस्तु
Kung paanong ang mga ahas, pagtanaw kay Garuḍa, ay napapahamak—iniiiwan ang mabagsik na lason at matinding lakas—gayon din ang mga kasalanan ay mabilis na naglalaho sa pagtanaw sa mukha ng Panginoong nag-anyong Baboy-damo (Varāha).
Verse 9
नभोगतं नश्यति चान्धकारं दृष्ट्वा रविं देववरं तथैव । नश्यन्ति पापानि सुदुस्तराणि दृष्ट्वा मुखं पार्थ धराधरस्य
Kung paanong naglalaho ang dilim sa langit pagtanaw sa araw, ang pinakadakila sa mga diyos, gayon din, O anak ni Pṛthā, naglalaho maging ang mahirap tawiring mga kasalanan sa pagtanaw sa mukha ni Dharādhara (Viṣṇu).
Verse 10
किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैर्भक्तिर्यस्य जनार्दने । नमो नारायणायेति मन्त्रः सर्वार्थसाधकः
Ano pa ang kailangan sa maraming mantra kung may debosyon sa Janārdana? Ang mantrang “namo nārāyaṇāya” ang tumutupad sa lahat ng layon.
Verse 11
एकोऽपि कृष्णस्य कृतः प्रणामो दशाश्वमेधावभृथेन तुल्यः । दशाश्वमेधी पुनरेति जन्म कृष्णप्रणामी न पुनर्भवाय
Kahit isang pagyukod kay Kṛṣṇa ay katumbas ng pangwakas na paliligo ng sampung Aśvamedha. Ang nagsagawa ng sampung Aśvamedha ay muling isisilang, ngunit ang yumuyukod kay Kṛṣṇa ay hindi na babalik sa muling pagsilang.
Verse 12
ध्यायमाना महात्मानो रूपं नारायणं हरेः । ये त्यजन्ति स्वकं देहं तत्र तीर्थे जितेन्द्रियाः
Yaong mga dakilang kaluluwa, may pagpipigil sa mga pandama, na nagmumuni sa anyong Nārāyaṇa ni Hari at iniiwan ang kanilang katawan sa mismong tīrtha na iyon—
Verse 13
ते गच्छन्त्यमलं स्थानं यत्सुरैरपि दुर्लभम् । क्षराक्षरविनिर्मुक्तं तद्विष्णोः परमं पदम्
Sila’y nagtutungo sa dalisay na tahanan, na mahirap makamtan kahit ng mga diyos; lampas sa nabubulok at sa di-nabubulok—yaon ang kataas-taasang kalagayan ni Viṣṇu.
Verse 132
अध्याय
Kabanata (pamagat ng seksiyon).