Adhyaya 128
Ang adhyāya na ito ay inihaharap bilang aral ni Mārkaṇḍeya sa isang haring kausap, na nag-uudyok na magtungo sa Bhṛkuṭeśvara—isang tīrtha na inilalarawang “napakahusay” na banal na pook. Itinatag ang kabanalan at kapangyarihan ng lugar sa salaysay ng matinding tapas ni Ṛṣi Bhṛgu, na inilalarawang makapangyarihan at mahigpit ang ugali, na nagtiis ng mahabang pag-aayuno at pagninilay upang magkaanak. Ipinagkaloob ang basbas ng isang diyos na tinatawag na “Andhakaghātin” (pumuksa kay Andhaka), kaya’t iniuugnay ang tīrtha sa biyaya at kapangyarihang Śaiva. Isinasaad ang mga tiyak na ritwal at bunga: ang pagligo sa tīrtha at pagsamba kay Parameśvara ay nagdudulot ng walong ulit na bunga ng handog na Agniṣṭoma. Ang naghahangad ng anak, kung ritwal na paliliguan (snāpayet) si Bhṛkuṭeśa ng ghee at pulot, ay magkakamit ng ninanais na anak na lalaki. Tinalakay rin ang dakilang bisa ng dāna: ang pagbibigay ng ginto sa isang brāhmaṇa, o kaya’y mga baka at lupa, ay itinuturing na katumbas ng pag-aalay ng buong daigdig kasama ang mga dagat, yungib, bundok, kagubatan at mga punuan. Sa wakas, ang nagkakaloob ay magtatamasa ng ligaya sa langit at pagkaraan ay magkakamit ng mataas na katayuan sa lupa—bilang hari o lubhang pinararangalan na brāhmaṇa—na nagpapakita ng banal na ugnayan ng debosyon, pagkakawanggawa, at kapalarang nakatali sa sagradong pook.
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र भृकुटेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महाभागो भृगुः परमकोपनः
Sinabi ni Mārkaṇḍeya: “Pagkaraan nito, O hari ng mga hari, magtungo ka sa dakilang Bhṛkuṭeśvara, kung saan ang mapalad na Ṛṣi Bhṛgu—kilalá sa matinding poot—ay naging ganap na siddha.”
Verse 2
तेन वर्षशतं साग्रं तपश्चीर्णं पुरानघ । पुत्रार्थं वरयामास पुत्रं पुत्रवतां वरः
O walang kasalanan, noong una’y nagsagawa siya ng matinding tapas sa loob ng mahigit isang daang taon; at sa pagnanais ng anak, ang pinakamainam sa mga ama ay humingi ng biyaya ng isang anak.
Verse 3
वरो दत्तो महाभाग देवेनान्धकघातिना । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम्
O lubhang mapalad, ang biyaya’y ipinagkaloob ng Diyos na pumatay kay Andhaka. At sinumang maligo sa banal na tīrtha roon at sumamba kay Parameśvara, ang Kataas-taasang Panginoon…
Verse 4
अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलमष्टगुणं लभेत् । भृकुटेशं तु यः कश्चिद्घृतेन मधुना सह
Makakamtan niya ang walong ulit na bunga ng Agniṣṭoma na yajña. At sinumang sumamba kay Bhṛkuṭeśa na may ghee at may pulot…
Verse 5
पुत्रार्थी स्नापयेद्भक्त्या स लभेत्पुत्रमीप्सितम् । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दद्याद्विप्राय काञ्चनम्
Ang nagnanais ng anak ay dapat, nang may debosyon, magsagawa ng banal na paliligo (kay Bhṛkuṭeśa); makakamtan niya ang minimithing anak. At sinumang maligo sa tīrtha na yaon at maghandog ng ginto sa isang brāhmaṇa…
Verse 6
गोदानं वा महीं वापि तस्य पुण्यफलं शृणु
Maging pag-aalay man ng baka, o maging ng lupain—pakinggan mo ang banal na bungang-pala ng gawang yaon.
Verse 7
ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । दत्ता पृथ्वी न सन्देहस्तेन सर्वा नृपोत्तम
O pinakamainam sa mga hari, sa kanya nga’y naipagkaloob ang buong daigdig—kasama ang mga dagat at yungib, mga bundok, gubat at mga kakahuyan; walang alinlangan dito.
Verse 8
तेन दानेन स स्वर्गे क्रीडयित्वा यथासुखम् । मर्त्ये भवति राजेन्द्रो ब्राह्मणो वा सुपूजितः
Sa ganyang pag-aalay, siya’y naglalaro at nagagalak sa langit ayon sa kanyang nais; at pagbalik sa daigdig ng mga mortal, siya’y nagiging alinman sa isang panginoon ng mga hari o isang brāhmaṇang lubhang pinararangalan.
Verse 128
। अध्याय
Wakas ng kabanata (adhyāya).