Adhyaya 127
Sa Avantī Khaṇḍa ng Revākhaṇḍa, tinuturuan ni Mārkaṇḍeya ang isang hari na magtungo sa Agnitīrtha, na pinupuri bilang walang kapantay na banal na tawiran. Itinatakda niya ang tīrtha-snāna o ritwal na pagligo roon sa simula ng kalahating buwan (pakṣa-ādau), sapagkat ang pagligong ito’y sinasabing nag-aalis ng lahat ng uri ng dungis ng kasalanan at di-kadalisayan sa ritwal (kilbiṣa). Pagkaraan, lumilipat ang aral sa etika ng pag-aalay, na nakasentro sa kanyādāna: ang pagbibigay ng isang dalagang pinalamutian ayon sa kakayahan (yathāśaktyā alaṅkṛtām). Ipinapahayag sa phalaśruti na ang bunga ng gawaing ito’y nahihigitan pa ang mga dakilang soma-yajña ng Veda gaya ng Agnīṣṭoma at Atirātra, at lalo pang pinaparami sa pambihirang antas. Sa huli, pinalalawak ang bisa ng kabutihan hanggang sa lahi: ang nagkaloob ay iniaakyat sa Śiva-loka, sa panahong katumbas ng di-mabilang na pagpapatuloy ng mga salinlahi (inilalarawan sa talinghagang “bilang ng buhok”). Sa ganitong paraan, pinagdurugtong ng kabanata ang pagpapatuloy ng lipunan, tungkulin ng pagkakawanggawa, at pangakong kaligtasan sa isang balangkas na nakahilig sa pananampalatayang Śaiva.
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र अग्नितीर्थमनुत्तमम् । तत्र स्नात्वा तु पक्षादौ मुच्यते सर्वकिल्बिषैः
Sinabi ni Mārkaṇḍeya: “Pagkaraan nito, O hari ng mga hari, magtungo sa walang kapantay na Agnitīrtha. Sa pagligo roon sa simula ng kalahating-buwan, napapawalang-sala sa lahat ng kasalanan.”
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः कन्यां दद्यात्स्वयमलंकृताम् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं तच्छृणुष्व नरोत्तम
Sa banal na tīrtha na yaon, sinumang magbigay ng isang dalaga sa pag-aasawa—na pinalamutian sa sariling pagsisikap—pakinggan mo ngayon, O pinakamainam sa mga tao, ang bungang itinakda para sa kanya.
Verse 3
अग्निष्टोमातिरात्राभ्यां शतं शतगुणीकृतम् । प्राप्नोति पुरुषो दत्त्वा यथाशक्त्या ह्यलंकृताम्
Sa pagbibigay ng dalagang pinalamutian ayon sa sariling kakayahan, ang lalaki’y nagtatamo ng gantimpalang pinarami nang sandaang ulit sa sandaang ulit—higit pa sa mga meritong kaugnay ng mga yajña na Agniṣṭoma at Atirātra.
Verse 4
तस्याः पुत्रप्रपौत्राणां या भवेद्रोमसंगतिः । स याति तेन मानेन शिवलोके परां गतिम्
Ayon sa dami ng kanyang magiging mga anak at apo-sa-tuhod—di-mabilang na gaya ng mga balahibo sa katawan—sa gayong sukat siya’y makararaos sa pinakamataas na kalagayan sa mundo ni Śiva.
Verse 127
। अध्याय
Wakas ng kabanata (tanda ng adhyāya).