Adhyaya 126
Inilalahad ng Kabanata 126 ang aral ni Mārkaṇḍeya tungkol sa pinakamataas na tīrtha na tinatawag na “Ayoni-ja” (ibig sabihin, “hindi isinilang mula sa sinapupunan”), bilang lunas at paglilinis para sa mga pinahihirapan ng “yoni-saṅkaṭa” — ang pagkasikip at pagdurusa ng pagkabihag sa kapanganakang may katawan. Itinatakda ang sunod-sunod na gawain: paglalakbay-dambana at ritwal na pagligo, na sinasabing nag-aalis ng bigat at pagdama ng yoni-kaugnay na paghihirap. Kasunod nito ang pūjā kay Īśvara/Mahādeva na may tiyak na panalangin upang makalaya sa “saṃbhava” (paulit-ulit na pag-iral/pagiging) at sa yoni-saṅkaṭa. Ang pag-aalay ng pabango, bulaklak, at insenso ay paraan ng pagkapawi ng kasalanan; ang debosyonal na paglilingkod sa liṅga (liṅga-pūraṇa) ay nagbubunga ng mahabang pananatili malapit sa Deva-deva, na inilalarawan sa hiperbolikong “siktha-saṅkhyā” (bilang ng patak/waks). Ang abhiṣeka kay Mahādeva gamit ang mabangong tubig, pulot, gatas, o gatas-asim ay nagdudulot ng “vipulā śrī” — saganang kasaganaan. Binibigyang-diin ang maliwanag na kalahati ng buwan at ang ika-14 na araw (caturdaśī) bilang mapalad na panahon ng pagsamba na may awit at tugtugin; magsagawa ng pradakṣiṇā habang patuloy na inuulit ang panalangin/mantra. Itinatanghal din ang anim-na-pantig na “namaḥ śivāya” na higit sa masalimuot na mga mantra, sapagkat ang pagbigkas nito ay tila pag-aaral, pakikinig, at ganap na pagtupad ng ritwal. Sa wakas, pinupuri ang paglilingkod sa mga Śiva-yogin at ang matuwid na pagbibigay: matapos ang pagligo at pagsamba, pakainin ang mga disiplinadong ascetic (dānta, jitendriya) at magbigay ng limos at tubig, na ang bisa ay inihahambing sa Meru at sa karagatan.
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र परं तीर्थमयोनिजम् । स्नातमात्रो नरस्तत्र न पश्येद्योनिसङ्कटम्
Sinabi ni Mārkaṇḍeya: “Kung gayon, O hari, marapat na magtungo sa pinakamataas na tīrtha na tinatawag na Ayonija. Ang taong maligo roon, kahit minsan lamang, ay hindi na makakakita ng pagdurusang dulot ng pag-iral na isinilang sa sinapupunan.”
Verse 2
तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेद्देवमीश्वरम् । अयोनिजो महादेव यथा त्वं परमेश्वर
Pagkaligo sa banal na tīrtha roon, dapat sambahin ng tao ang Panginoon na si Īśvara, na nagsasabi: “O Mahādeva, kung paanong Ikaw, O Parameśvara, ay Ayonija—hindi isinilang sa sinapupunan…”
Verse 3
तथा मोचय मां देव सम्भवाद्योनिसङ्कटात् । गन्धपुष्पादिधूपैश्च स मुच्येत्सर्वपातकैः
“…gayon din, O Diyos, palayain Mo ako sa panganib ng pagkasilang sa sinapupunan.” Sa pag-aalay ng samyo, mga bulaklak, insenso at iba pa, siya’y napapalaya sa lahat ng kasalanan.
Verse 4
तस्य देवस्य यो भक्त्या कुरुते लिङ्गपूरणम् । स वसेद्देवदेवस्य यावत्सिक्थस्य संख्यया
Ang sinumang may debosyon na nagsasagawa ng ritwal ng ‘pagpupuno/pagkumpleto’ sa Śiva-liṅga para sa Diyos na iyon, ay mananahan sa kaharian ng Diyos ng mga diyos sa dami ng (taon) na katumbas ng bilang ng mga butil ng pagkit na ginamit sa handog.
Verse 5
अयोनिजे महादेवं स्नापयेद्गन्धवारिणा । मधुक्षीरेण दध्ना वा स लभेद्विपुलां श्रियम्
Kung paliliguan ang Ayonija na Mahādeva ng mabangong tubig, o kaya’y ng pulot, gatas, o yogurt/curd, makakamtan niya ang saganang kasaganaan at mapalad na biyaya.
Verse 6
अष्टभ्यां च सिते पक्षे असितां वा चतुर्दशीम् । पूजयित्वा महादेवं प्रीणयेद्गीतवाद्यकैः
Sa ikawalong araw ng maliwanag na kalahati ng buwan, o sa ikalabing-apat na araw ng madilim na kalahati, matapos sambahin si Mahādeva, dapat Siyang pasayahin sa pag-awit at pagtugtog ng mga instrumento.
Verse 7
वसेत्स च शिवे लोके ये कुर्वन्ति मनोहरम् । ते वसन्ति शिवे लोके यावदाभूतसम्प्लवम्
Yaong gumagawa ng kaaya-ayang pagsamba ay nananahan sa daigdig ni Śiva; tunay, sila’y nananatili sa Śiva-loka hanggang sa pagkalusaw ng lahat ng nilalang.
Verse 8
तस्य देवस्य भक्त्या तु यः करोति प्रदक्षिणाम् । विज्ञापयंश्च सततं मन्त्रेणानेन भारत
Ngunit, O Bhārata, sinumang may debosyon na nagsasagawa ng pradakṣiṇā sa Panginoong iyon, at walang humpay na nagsusumamo sa pamamagitan ng mantrang ito—
Verse 9
तस्य यत्फलमुद्दिष्टं पारम्पर्येण मानवैः । सकाशाद्देवदेवस्य तच्छृणुष्व समाधिना
Pakinggan mo nang may matatag na pagninilay ang bungang itinuro para sa gawang iyon, na naipamana sa kaugalian ng mga tao—(bungang natanggap) mula sa mismong harapan ng Diyos ng mga diyos.
Verse 10
अयोनिजो महादेव यथा त्वं परमेश्वर । तथा मोचय मां शर्व सम्भवाद्योनिसङ्कटात्
O Di-napanganak na Mahādeva, yamang Ikaw ang Kataas-taasang Panginoon, gayon din, O Śarva, palayain Mo ako sa paghihirap ng pag-iral na nakagapos sa sinapupunan—mula pa sa pagsilang.
Verse 11
किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैः कंठशोषणतत्परैः । येनौंनमः शिवायेति प्रोक्तं देवस्य संनिधौ
Ano pa ang kailangan niya sa maraming mantra na nagpapapagod at nagpapatuyo lamang ng lalamunan, kung sa mismong harapan ng Panginoon ay nausal na niya ang ‘Oṃ namaḥ śivāya’?
Verse 12
तेनाधीतं श्रुतं तेन तेन सर्वमनुष्ठितम् । येनौंनमः शिवायेति मन्त्राभ्यासः स्थिरीकृतः
Sa kanya natapos ang pag-aaral, sa kanya narinig ang lahat ng aral, at sa kanya naisagawa ang bawat pagsunod—yaong nagpatatag ng palagiang pagsasanay sa mantra: “Oṃ namaḥ śivāya.”
Verse 13
न तत्फलमवाप्नोति सर्वदेवेषु वै द्विजः । यत्फलं समवाप्नोति षडक्षर उदीरणात्
Tunay, ang isang dvija ay hindi nakakamit, sa gitna ng lahat ng mga diyos, ang bungang yaong nakakamtan sa pagbigkas ng anim-na-pantig (na mantra).
Verse 14
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेच्छिवयोगिनम् । द्विजानामयुतं साग्रं स लभेत्फलमुत्तमम्
Sinumang maligo sa banal na tawiran na iyon at saka sumamba sa isang Śaiva na yogin, ay nakakamit ang kataas-taasang gantimpala—katumbas ng (kabutihang dulot ng) paggalang sa sampung libo at higit pang brāhmaṇa.
Verse 15
अथवा भक्तियुक्तस्तु तेषां दान्ते जितेन्द्रिये । संस्कृत्य ददते भिक्षां फलं तस्य ततोऽधिकम्
O kaya, kung ang isang tao—puspos ng debosyon—ay maghandog ng maayos na inihandang limos sa mga disiplinado at nagtagumpay sa mga pandama na mga ascetic, ang bunga ng gawaing iyon ay lalo pang dakila kaysa roon (na nauna).
Verse 16
यतिहस्ते जलं दद्याद्भिक्षां दत्त्वा पुनर्जलम् । सा भिक्षा मेरुणा तुल्या तज्जलं सागरोपमम्
Dapat maglagay ng tubig sa palad ng isang renunciate; matapos magbigay ng limos, maghandog muli ng tubig. Ang limos na iyon ay sinasabing kasingtimbang ng Bundok Meru, at ang tubig na iyon ay tulad ng karagatan.
Verse 126
। अध्याय
Wakas ng kabanata (tanda ng adhyāya).