Adhyaya 119
Itinuro ni Mārkaṇḍeya sa isang hari na magtungo sa dakilang Kahlodī-tīrtha sa hilagang pampang ng ilog Revā (Narmadā), na ipinupuri bilang lugar na sumisira ng kasalanan para sa lahat. Inilarawan itong itinatag ng mga sinaunang ṛṣi para sa kapakanan ng lahat ng nilalang, at pinabanal sa pamamagitan ng lakas ng tapas na kaugnay ng dakilang tubig ng Narmadā. Pagkaraan, itinampok ang Kapilā-tīrtha at itinakda ang Kapilā-dāna: ang pag-aalay o pagbibigay ng isang kapilā na baka, lalo na yaong bagong panganak at mapalad. Nararapat itong gawin na may pag-aayuno at disiplina ng loob, higit sa lahat ang pagdaig sa galit. Inihambing din ang iba’t ibang uri ng dāna at ipinahayag na ang Kapilā-dāna ay higit kaysa pagbibigay ng lupa, yaman, butil, elepante, kabayo, o ginto. Ayon sa phalaśruti, ang pag-aalay sa tīrtha na ito ay nagwawasak ng mga kasalanang nagmula sa salita, isip, at katawan na naipon sa pitong kapanganakan. Ang nagkakaloob ay makararating sa loka ni Viṣṇu na pinupuri ng mga apsarā, magtatamasa ng mahabang pananatili sa langit na katumbas ng bilang ng balahibo ng baka, at sa huli’y muling isisilang sa masaganang angkan na may kaalamang Veda, kahusayan sa śāstra, mabuting kalusugan, at mahabang buhay. Sa wakas, muling pinagtitibay ang walang kapantay na bisa ng Kahlodī-tīrtha sa paglaya mula sa kasalanan.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र कह्लोडीतीर्थमुत्तमम् । रेवायाश्चोत्तरे कूले सर्वपापविनाशनम्
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: “Pagkaraan nito, O hari, marapat na magtungo sa dakilang Kahloḍī Tīrtha, sa hilagang pampang ng Revā (Narmadā), na pumupuksa sa lahat ng kasalanan.”
Verse 2
हितार्थं सर्वभूतानामृषिभिः स्थापितं पुरा । तपसा तु समुद्धृत्य नर्मदायां महाम्भसि
Para sa kapakanan ng lahat ng nilalang, ito’y itinatag noon pa ng mga ṛṣi; at sa pamamagitan ng tapas (pagpapakasakit), kanilang iniahon at inilagak sa dakilang tubig ng Narmadā.
Verse 3
स्नात्वा तु कपिलातीर्थे कपिलां यः प्रयच्छति । श्रुत्वा चाख्यानकं दिव्यं ब्राह्मणाञ्छृणु यत्फलम्
Ang sinumang maligo sa Kapilātīrtha at maghandog ng kapilā—isang mapulang-dilaw na baka—at makinig din sa banal at makalangit na salaysay na ito, O mga brāhmaṇa, dinggin ninyo ang bungang nagmumula rito.
Verse 4
सर्वेषामेव दानानां कपिलादानमुत्तमम् । ब्राह्मणान्वेषितं पूर्वमृषिदेवसमागमे
Sa lahat ng mga dāna (pagkakaloob), ang kapilā-dāna—ang pag-aalay ng mapulang-dilaw na baka—ang pinakadakila. Noong una, ito’y hinanap at pinagtibay ng mga brāhmaṇa sa pagtitipon ng mga ṛṣi at mga deva.
Verse 5
सद्यः प्रसूतां कपिलां शोभनां यः प्रयच्छति । सोपवासो जितक्रोधस्तस्य पुण्यफलं शृणु
Ang sinumang nagkakaloob ng isang magandang kapilā na baka na bagong panganak—na nag-aayuno at nagtagumpay sa galit—pakinggan ang bungang-punyá na ukol sa kanya.
Verse 6
ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । दत्ता चैव महाबाहो पृथिवी नात्र संशयः
Sa kanya, O makapangyarihang bisig, ang daigdig—kasama ang mga dagat at yungib, mga bundok, gubat at mga kakahuyan—ay tunay na naipagkaloob; walang alinlangan dito.
Verse 7
वाचिकं मानसं पापं कर्मणा यत्पुरा कृतम् । नश्यते कपिलां दत्त्वा सप्तजन्मार्जितं नृप
Anumang kasalanang nagawa noon sa gawa—maging sa salita o sa isip—ay napapawi sa pag-aalay ng kapilā, kahit yaong naipon sa pitong kapanganakan, O hari.
Verse 8
भूमिदानं धनं धान्यं हस्त्यश्वकनकादिकम् । कपिलादानस्यैकस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्
Ang pag-aalay ng lupa, yaman, bigas, elepante, kabayo, ginto at iba pa—wala ni isa ang makapapantay kahit sa ikalabing-anim na bahagi ng punyá ng iisang kapilā-dāna.
Verse 9
तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा कपिलां यः प्रयच्छति । मृतो विष्णुपुरं याति गीयमानोऽप्सरोगणैः
Sa banal na tīrtha na yaon, ang taong naligo at nagkaloob ng kapilā—pagkamatay niya’y tutungo siya sa Viṣṇuloka, inaawitan ng mga pangkat ng apsarā.
Verse 10
यावन्ति तस्या रोमाणि सवत्सायास्तु भारत । तावद्वर्षसहस्राणि स स्वर्गे क्रीडते चिरम्
O Bhārata, kung gaano karami ang balahibo ng bakang iyon—kasama ang kaniyang guya—gayon din karaming libong taon siyang naglalaro sa langit nang matagal.
Verse 11
ततोऽवकीर्णकालेन त्विह मानुष्यतां गतः । धनधान्यसमोपेतो जायते विपुले कुले
Pagkaraan, nang magwakas ang itinakdang panahon, siya’y bumabalik dito sa pagkataong-tao; taglay ang yaman at saganang ani, isinisilang siya sa dakila at maunlad na angkan.
Verse 12
वेदविद्या व्रतस्नातः सर्वशास्त्रविशारदः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्
Naligo ayon sa mga panatang itinatag ng kaalamang Veda, naging bihasa sa lahat ng śāstra; malaya sa karamdaman at dalamhati, nabubuhay siya ng sandaang taglagas.
Verse 13
एतत्ते सर्वमाख्यातं कल्होडीतीर्थमुत्तमम् । यत्कृत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः
Ito ang lahat ng aking ipinaliwanag sa iyo tungkol sa kataas-taasang Kalhoḍī-tīrtha; sa pagsasagawa ng mga ritwal at pagdalaw dito, napapalaya sa lahat ng kasalanan—walang pag-aalinlangan.
Verse 119
। अध्याय
“Adhyāya” — tanda ng kabanata; hudyat ng pagtatapos o pamagat ng bahagi.