Adhyaya 117
Sa adhyāya na ito, si Śrī Mārkaṇḍeya ay nagsalita sa isang hari (rājendra) at itinuro ang isang banal at mapagkaloob na pook-paglalakbay na tinatawag na Trilocana Tīrtha. Inilarawan ang tīrtha bilang “puṇya” at bilang lugar kung saan naroroon ang Panginoon (Deveśa), na iginagalang ng lahat ng daigdig. Simple ang itinakdang pagsamba: maligo sa tīrtha at pagkatapos ay sambahin si Śaṅkara (Śiva) nang may taos-pusong bhakti. Ang ipinangakong bunga ay malinaw: ang debotong pumanaw matapos ang gayong pagsamba ay makararating sa tahanan ni Rudra, na sinasabing walang alinlangan. Idinagdag pa ang tala sa kosmolohiyang Purāṇiko: pagkalipas ng pagwawakas ng isang siklong kosmiko (kalpa-kṣaya), ang tumanggap ng biyaya ay inilarawang muling nagbabalik, nananatiling malapit nang walang paghihiwalay, at pinararangalan sa loob ng isang daang taon.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पुण्यं तीर्थं त्रिलोचनम् । तत्र तिष्ठति देवेशः सर्वलोकनमस्कृतः
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: “Pagkaraan nito, O hari ng mga hari, magtungo sa banal na tīrtha na tinatawag na Trilocana. Doon nananahan ang Panginoon ng mga diyos, sinasamba at pinupugayan ng lahat ng daigdig.”
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्त्यार्चयति शङ्करम् । रुद्रस्य भवनं याति मृतो नास्त्यत्र संशयः
“Ang sinumang maligo sa tīrtha na iyon at, nang may debosyon, sumamba kay Śaṅkara—pagkamatay niya’y makararatíng sa tahanan ni Rudra; dito’y walang pag-aalinlangan.”
Verse 3
कल्पक्षये ततः पूर्णे क्रीडित्वा च इहागतः । आवियोगेन तिष्ठेत पूज्यमानः शतं समाः
“Sa ganap na pagwawakas ng kalpa, matapos magalak doon, siya’y babalik dito; at, walang pagkakahiwalay, mananatili siya nang sandaang taon, pinararangalan at sinasamba.”
Verse 117
। अध्याय
Wakas ng kabanata (adhyāya); banal na tanda ng pagtatapos.