Adhyaya 116
Sa kabanatang ito, si Mārkaṇḍeya ay nagsalita sa isang maharlikang tagapakinig at naglahad ng maikling tīrtha-māhātmya tungkol sa Pāṇḍu-tīrtha. Ang aral ay inayos bilang mga tagubiling nag-uugnay ng tiyak na gawain sa tiyak na bunga ng ritwal at kabutihang-loob. Una, iniuutos na magtungo sa Pāṇḍu-tīrtha, na inilalarawang nakapaglilinis sa lahat; ang pagligo roon ay sinasabing nagpapalaya sa tao mula sa “lahat ng dungis at pagkakasala” (sarva-kilbiṣa). Ikalawa, matapos maligo at maging dalisay, nararapat maghandog ng ginto bilang dāna (kāñcana-dāna), at mariing ipinahahayag na ang mabibigat na kasalanan, kabilang ang mga tulad ng bhrūṇa-hatyā, ay napapawi. Ikatlo, itinatampok ang pakinabang para sa mga ninuno: sa pag-aalay ng piṇḍa at tubig (piṇḍodaka-pradāna), nakakamit ang bungang katumbas ng sakripisyong Vājapeya, at ang mga pitṛ at pitāmaha ay inilalarawang nagagalak. Sa kabuuan, ang kabanata ay isang gabay na pinagsasama ang paglalakbay-dambana, pagkakawanggawa, at mga ritwal para sa mga ninuno sa iisang landas ng pagpapala na nakaugat sa banal na pook na ito.
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । पाण्डुतीर्थं ततो गच्छेत्सर्वपापविनाशनम् । तत्र स्नात्वा नरो राजन्मुच्यते सर्वकिल्बिषैः
Sinabi ni Mārkaṇḍeya: “Pagkaraan nito, dapat magtungo sa Pāṇḍutīrtha, ang tagapuksa ng lahat ng kasalanan. O Hari, sa pagligo roon, ang tao’y napapalaya sa bawat dungis ng pagkakasala.”
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दापयेत्काञ्चनं शुचिः । भ्रूणहत्यादिपापानि नश्यन्ते नात्र संशयः
At sa banal na tīrtha na yaon, ang sinumang malinis na makaligo at magpamahagi ng ginto bilang dāna—ang mga kasalanang gaya ng pagpatay sa sanggol sa sinapupunan at iba pa ay napapawi; walang pag-aalinlangan dito.
Verse 3
पिण्डोदकप्रदानेन वाजपेयफलं लभेत् । पितरः पितामहाश्च नृत्यन्ते च प्रहर्षिताः
Sa pag-aalay ng piṇḍa at ng tubig na handog, nakakamit ang bunga ng sakripisyong Vājapeya; at ang mga ninuno at mga lolo sa tuhod ay nagagalak—tunay ngang sumasayaw sa ligaya.
Verse 116
। अध्याय
Wakas ng kabanata (adhyāya); tanda ng pagtatapos.