Adhyaya 112
Itinuro ni Mārkaṇḍeya ang haring kausap na magtungo sa Āṅgirasatīrtha sa hilagang pampang ng Ilog Narmadā, at inilarawan ito bilang pangkalahatang tagapaglinis na sumisira sa lahat ng kasalanan (sarva-pāpa-vināśana). Isinasalaysay ng kabanata ang alamat ng pinagmulan: ang Brāhmaṇa-sage na si Aṅgiras, bihasa sa Veda, ay nagsagawa ng mahabang austeridad sa simula ng isang panahon upang magtamo ng anak na lalaki. Kabilang sa kanyang debosyon ang triṣavaṇa na pagligo, japa sa walang-hanggang Diyos, at pagsamba kay Mahādeva na sinusuportahan ng mga pagtalima tulad ng kṛcchra at cāndrāyaṇa. Pagkaraan ng labindalawang taon, nalugod si Śiva at nagkaloob ng biyaya. Hiniling ni Aṅgiras ang isang huwarang anak—may kaalamang Vedic, may disiplina at mabuting asal, malawak sa śāstra, at kagalang-galang na parang ministro ng mga diyos at iginagalang ng lahat. Ipinagkaloob ito ni Śiva at isinilang si Bṛhaspati. Bilang pasasalamat, itinatag ni Aṅgiras ang pagsamba kay Śaṅkara sa lugar na iyon. Sa phalaśruti, sinasabi na ang pagligo sa tīrtha at pagsamba kay Śiva ay nag-aalis ng kasalanan, nagbibigay ng supling at yaman sa nangangailangan, tumutupad ng ninanais, at nagdadala sa deboto sa kaharian ni Rudra.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थमाङ्गिरसस्य तु । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपापविनाशनम्
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Pagkatapos nito, O pinakamainam sa mga hari, magtungo sa Āṅgirasa-tīrtha sa hilagang pampang ng Narmadā—isang banal na pook na pumupuksa sa lahat ng kasalanan.
Verse 2
पुरासीदङ्गिरानाम ब्राह्मणो वेदपारगः । पुत्रहेतोर्युगस्यादौ चचार विपुलं तपः
Noong unang panahon ay may isang brāhmaṇa na nagngangalang Aṅgirā, ganap na bihasa sa mga Veda. Sa pasimula ng yugto, dahil sa pagnanais ng anak, nagsagawa siya ng masagana at malawak na tapasya.
Verse 3
नित्यं त्रिषवणस्नायी जपन्देवं सनातनम् । पूजयंश्च महादेवं कृच्छ्रचान्द्रायणादिभिः
Araw-araw siyang naliligo sa tatlong sandhi ng araw, at walang humpay na bumibigkas ng japa sa Walang-hanggang Diyos. Sinasamba rin niya si Mahādeva, tinutupad ang mahihigpit na panata gaya ng Kṛcchra at Cāndrāyaṇa.
Verse 4
द्वादशाब्दे ततः पूर्णे तुतोष परमेश्वरः । वरेण छन्दयामास द्विजमाङ्गिरसं वरम्
Nang maganap ang labindalawang taon, nalugod ang Kataas-taasang Panginoon; at sa pamamagitan ng isang biyaya, pinasaya Niya ang marangal na brāhmaṇang Āṅgirasa.
Verse 5
वव्रे स तु महादेवं पुत्रं पुत्रवतां वरम् । वेदविद्याव्रतस्नातं सर्वशास्त्रविशारदम्
Hiningi niya kay Mahādeva ang isang anak—pinakamainam sa mga anak ng mga ama—na ganap sa kaalamang Veda at sa mga panata, nalinis sa disiplina, at bihasa sa lahat ng śāstra.
Verse 6
देवानां मन्त्रिणं राजन् सर्वलोकेषु पूजितम् । ब्रह्मलक्ष्म्याः सदावासमक्षयं चाव्ययं सुतम्
“O Hari, ipagkaloob mo sa akin ang isang anak na magiging tagapayo ng mga deva, pinararangalan sa lahat ng daigdig—isang di-nauubos na tahanan ng Brahma-Lakṣmī, tapat at di-nasisira.”
Verse 7
तथाभिलषितः पुत्रः सर्वविद्याविशारदः । भविष्यति न सन्देहश्चैवमुक्त्वा ययौ हरः
“Gayon nga ang mangyayari: ang anak na ninanais mo ay magiging bihasa sa lahat ng kaalaman—walang pag-aalinlangan.” Pagkasabi nito, si Hara (Śiva) ay lumisan.
Verse 8
वरैरङ्गिरसश्चापि बृहस्पतिरजायत । यथाभिलषितः पुत्रो वेदवेदाङ्गपारगः
At dahil sa mga biyayang iyon, kay Aṅgiras ay isinilang si Bṛhaspati—ang minimithing anak, ganap na dalubhasa sa Veda at sa mga Vedāṅga.
Verse 9
जाते पुत्रेऽङ्गिरास्तत्र स्थापयामास शङ्करम् । हृष्टतुष्टमना भूत्वा जगामोत्तरपर्वतम्
Nang ipanganak ang anak, doon ay itinatag ni Aṅgiras si Śaṅkara; at sa pusong nag-uumapaw sa galak at ganap na kasiyahan, siya’y nagtungo sa hilagang bundok.
Verse 10
तत्र चाङ्गिरसे तीर्थे यः स्नात्वा पूजयेच्छिवम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो रुद्रलोकं स गच्छति
Doon, sa Aṅgiras Tīrtha, sinumang maligo at saka sumamba kay Śiva ay napapalaya sa lahat ng kasalanan at nakararating sa daigdig ni Rudra.
Verse 11
अपुत्रो लभते पुत्रमधनो धनमाप्नुयात् । इच्छते यश्च यं कामं स तं लभति मानवः
Ang walang anak ay magkakamit ng anak na lalaki; ang dukha ay makaaabot sa yaman. Anumang hangarin na taimtim na ninanais ng tao, iyon mismo ay kanyang matatamo sa banal na bisa.
Verse 112
। अध्याय
“Kabanata” — tanda ng pagtatapos ng kabanata sa teksto.