Adhyaya 110
Isinalaysay ni Mārkaṇḍeya ang isang sunod-sunod na paglalakbay-dambana para sa paglilinis, na nagtatapos sa isang Vaiṣṇava tīrtha na malapit sa Cakratīrtha, na sinasabing itinatag ni Viṣṇu (Janārdana) noong unang panahon. Ipinapaliwanag ang bisa ng pook sa isang batayang mitiko-kasaysayan: matapos mapuksa ang mabibigat na kaaway na Dānava, itinatag ni Viṣṇu ang tīrtha upang pawiin ang natitirang kapintasan at mga bunga ng tunggaliang nag-ugat sa Dānava. Itinatampok ng kabanata ang disiplina ng pag-aayuno at pagninilay sa lugar—pagpigil sa galit (jitakrodha), mahigpit na tapas, at pagtalima sa katahimikan (mauna)—na maging mga diyos at mga nilalang na laban sa mga diyos ay hindi madaling tularan. Kasunod ang maikling tuntuning ritwal at etika: pagligo (snāna), pagbibigay (dāna) sa karapat-dapat na dvijāti, at japa na ayon sa wastong pamamaraan, na sinasabing agad na nakapagbabago, nakapagpapalaya kahit sa mabibigat na kasalanan, at nagdadala sa nagsasagawa tungo sa kalagayang Vaiṣṇava (vaiṣṇava pada), bilang pangakong naglilinis na tulad ng phalaśruti.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । धौतपापं ततो गच्छेन्महापातकनाशनम् । समीपे चक्रतीर्थस्य विष्णुना निर्मितं पुरा
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Pagkaraang mahugasan ang kasalanan, dapat magtungo ang tao sa pumupuksa ng mabibigat na kasalanan—isang sinaunang banal na pook na itinindig ni Viṣṇu malapit sa Cakratīrtha.
Verse 2
निहतैर्दानवैर्घोरैर्देवदेवो जनार्दनः । तत्पापस्य विनाशार्थं दानवान्तोद्भवस्य च
Nang mapuksa ang kakila-kilabot na mga Dānava, si Janārdana, ang Diyos ng mga diyos, ay kumilos upang lipulin ang kasalanang sumibol sa gawang iyon at upang payapain din ang pagdurusang dulot ng mga Dānava.
Verse 3
तत्र तीर्थे जितक्रोधश्चचार विपुलं तपः । दुश्चरं मौनमास्थाय ह्यशक्यं देवदानवैः
Sa banal na tīrtha roon, napagtagumpayan niya ang galit at nagsagawa ng saganang pag-aayuno at pagpapakasakit; tinanggap niya ang mahigpit na panatang katahimikan—isang pagsunod na di makakaya maging ng mga deva at Dānava.
Verse 4
स्नात्वा दत्त्वा द्विजातिभ्यो दानानि विविधानि च । तत्क्षणात्सुपापस्तु गतस्तद्वैष्णवं पदम्
Pagkaligo, at matapos maghandog sa mga dvija ng sari-saring kaloob, kahit ang isang mabigat na makasalanan ay sa sandaling iyon din ay nakakamit ang kalagayang Vaiṣṇava—ang kataas-taasang tahanan ni Viṣṇu.
Verse 5
एवं युक्तस्तु यस्तत्र पापं कृत्वा सुदारुणम् । स्नात्वा जप्त्वा विधानेन मुच्यते सर्वपातकैः
Kaya, ang sinumang naroon na may ganitong disiplina—kahit nakagawa ng lubhang kakila-kilabot na kasalanan—sa pagligo at pagbigkas ng japa ayon sa itinakdang ritwal, ay napapalaya sa lahat ng pagbagsak at kasalanan.
Verse 110
। अध्याय
Adhyāya — pagtatapos ng kabanata.