Adhyaya 107
Sa Kabanata 107 sa Revākhaṇḍa, nagbibigay si Śrī Mārkaṇḍeya ng maikling tagubilin tungkol sa tīrtha sa isang hari. Iniuutos niyang magtungo sa dakilang Bhaṇḍārī-tīrtha, na inilalarawang may bisa sa pananampalataya upang “putulin ang kahirapan” (daridra-ccheda) sa napakahabang panahon, na binanggit na umaabot sa labinsiyam na yuga. Ipinapaliwanag din ang pinagmulan ng kapangyarihan nito: si Kubera (Dhanada) ay nagsagawa ng matinding tapas, at nang malugod si Brahmā (Padmasambhava), natamo ni Kubera ang biyayang ang kahit munting pag-aalay o dāna sa lugar na iyon ay nagiging pananggalang ng kayamanan. Sa huli, itinatakda ang tuntunin: ang sinumang pumunta nang may debosyon, maligo roon, at magbigay ng yaman bilang dāna ay hindi makararanas ng pagkaputol o pagkaubos ng kabuhayan (vitta-pariccheda). Itinuturo ng kabanata na ang kasaganaan ay pinatatatag hindi sa pag-iimpok na sakim, kundi sa disiplinadong paglalakbay-dambana, taimtim na layon, at wastong pagkakawanggawa sa banal na pook.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत राजेन्द्र भण्डारीतीर्थमुत्तमम् । दरिद्रच्छेदकरणं युगान्येकोनविंशतिः
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Pagkaraan nito, O hari, marapat na magtungo sa dakilang Bhaṇḍārī-tīrtha. Kilala ito bilang pumuputol sa karalitaan sa loob ng labinsiyam na yuga.
Verse 2
धनदेन तपस्तप्त्वा प्रसन्ने पद्मसम्भवे । तत्रैव स्वल्पदानेन प्राप्तं वित्तस्य रक्षणम्
Matapos magsagawa ng mahigpit na pag-aayuno at pagninilay, kinalugdan ni Dhanada si Padmasambhava; at doon din, sa munting handog, natamo niya ang pag-iingat sa kanyang kayamanan.
Verse 3
तत्र गत्वा तु यो भक्त्या स्नात्वा वित्तं प्रयच्छति । तस्य वित्तपरिच्छेदो न कदाचिद्भविष्यति
Ngunit sinumang pumunta roon nang may debosyon, maligo, at magbigay ng yaman bilang kawanggawa—ang kanyang kayamanan ay hindi kailanman mababawasan sa anumang panahon.
Verse 107
। अध्याय
Wakas ng kabanata (palatandaan ng kolopon).