Adhyaya 105
Ang kabanatang ito ay maikling tagubilin ni Mārkaṇḍeya na pantas, na inihayag sa isang hari (“rājendra”). Itinuturo na ang naghahangad ng kabutihang espirituwal ay magtungo sa Karañjā Tīrtha habang nagsasagawa ng upavāsa (pag-aayuno) at jitendriyatā (pagpigil sa mga pandama). Sa pagligo sa banal na pook, sinasabing napapawi ang lahat ng pāpa (kasalanan). Pagkaraan, dapat sambahin si Mahādeva (Śiva) at magbigay ng dāna nang may bhakti. Binabanggit ang mga handog: ginto, pilak, hiyas/perlas/koral, at mga kapaki-pakinabang na bagay tulad ng sapin sa paa, payong, higaan, at mga pantakip. Sa phalāśruti, ipinahahayag na ang gantimpala ay “koṭi-koṭi-guṇa,” napakalaking pagdami ng bisa, na nag-uugnay sa disiplinadong paglalakbay, pagsamba kay Śiva, at mapagkawanggawang pamamahagi bilang iisang landas ng kaligtasan.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । करञ्जाख्यं ततो गच्छेत्सोपवासो जितेन्द्रियः । तत्र स्नात्वा तु राजेन्द्र सर्वपापैः प्रमुच्यते
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Pagkaraan, magtungo sa pook na tinatawag na Karañjā, nag-aayuno at pinipigil ang mga pandama. O pinakamainam sa mga hari, sa pagligo roon ay napapalaya sa lahat ng kasalanan.
Verse 2
अर्चयित्वा महादेवं दत्त्वा दानं तु भक्तितः । सुवर्णं रजतं वापि मणिमौक्तिकविद्रुमान्
Matapos sambahin si Mahādeva at maghandog ng kawanggawa nang may debosyon—ginto man o pilak, o mga hiyas gaya ng perlas at korales—
Verse 3
पादुकोपानहौ छत्रं शय्यां प्रावरणानि च । कोटिकोटिगुणं सर्वं जायते नात्र संशयः
Mga sandalyas at sapatos, payong, higaan, at mga pantakip—anumang gayong handog, lahat ay nagbubunga ng kabutihang pinarami nang di-mabilang na koro-koro; walang alinlangan dito.
Verse 105
। अध्याय
“Kabanata.” (Palatandaang pangwakas ng tagasulat sa hangganan ng kabanata.)