Adhyaya 104
Itinuro ni Mārkaṇḍeya sa isang pinuno na magtungo sa dakilang pook na tinatawag na Sauvarṇaśilā, bantog sa hilagang pampang ng ilog Revā bilang tagapag-alis ng lahat ng kasalanan at dungis. Inilalarawan ang lugar na malapit sa sangama (pagsasanib ng mga tubig) at sinasabing noon pa’y itinatag na sa ritwal ng mga pangkat ng mga ṛṣi; kaya ito’y tinatawag na durlabha, mahirap matagpuan—maliit man ang saklaw, napakalakas nitong bukirin ng kabutihang-loob. Ang itinakdang pagsamba ay sunod-sunod: maligo sa Sauvarṇaśilā; sambahin si Maheśvara; yumukod kay Bhāskara (ang Araw); at maghandog sa banal na apoy gamit ang bilva na hinaluan ng ghee, o mga dahon ng bilva. Ibinigay ang maikling panalangin na humihiling ng kinalulugdan ng Panginoon at pagwawakas ng karamdaman. Pagkaraan, tumuon ang aral sa dāna: ang pag-aalay ng ginto sa karapat-dapat na Brahmin ay itinuturing na katumbas ng pinakamainam na bunga ng napakaraming ginto at ng mga dakilang sakripisyo. Ang nagkakaloob nito ay umaakyat sa langit pagpanaw, matagal na nakakasama si Rudra, at muling isisilang sa malinis at masaganang angkan, na may patuloy na pag-alaala sa banal na tubig na iyon.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपालं सौवर्णशिलमुत्तमम् । प्रख्यातमुत्तरे कूले सर्वपापक्षयंकरम्
Sinabi ni Śrī Mārkaṇḍeya: Pagkaraan nito, O hari, marapat na magtungo sa dakilang Sauvarṇaśilā, bantog sa hilagang pampang, na pumupuksa sa lahat ng kasalanan.
Verse 2
समन्ताच्छतपातेन मुनिसङ्घैः पुरा कृतम् । रेवायां दुर्लभं स्थानं सङ्गमस्य समीपतः
Noong unang panahon, ang mga pangkat ng mga muni ay ginawang banal ang pook na ito sa lahat ng panig sa pamamagitan ng paulit-ulit na pradakṣiṇā at pagsamba. Sa Revā ito’y isang bihira at mahirap makamtang banal na lugar, malapit sa Saṅgama.
Verse 3
विभक्तं हस्तमात्रं च पुण्यक्षेत्रं नराधिप । सुवर्णशिलके स्नात्वा पूजयित्वा महेश्वरम्
O panginoon ng mga tao, ang mapagpalang kṣetra na ito’y nakabukod, kasinlaki lamang ng sukat ng isang kamay. Pagkaligo sa Suvarṇaśilā at pagsamba kay Maheśvara (Śiva)…
Verse 4
नत्वा तु भास्करं देवं होतव्यं च हुताशने । बिल्वेनाज्यविमिश्रेण बिल्वपत्रैरथापि वा
Pagyukod sa diyos na si Bhāskara (Araw), marapat ding maghandog ng āhuti sa banal na apoy—gamit ang bunga ng bilva na hinaluan ng ghee, o kaya’y mga dahon ng bilva.
Verse 5
प्रीयतां मे जगन्नाथो व्याधिर्नश्यतु मे ध्रुवम् । द्विजाय काञ्चने दत्ते यत्फलं तच्छृणुष्व मे
“Nawa’y kalugdan ako ng Jagannātha, Panginoon ng sanlibutan; at nawa’y mapuksa nang tiyak ang aking karamdaman.” Dinggin mo ang bungang nagmumula sa pag-aalay ng ginto bilang dāna sa isang dvija (brāhmaṇa).
Verse 6
बहुस्वर्णस्य यत्प्रोक्तं यागस्य फलमुत्तमम् । तथासौ लभते सर्वं काञ्चनं यः प्रयच्छति
Anumang pinakamataas na bunga ang ipinahayag para sa isang yajña na ginaganap sa saganang ginto—yaon ding buong bunga ang nakakamit ng sinumang nagkakaloob ng ginto bilang dāna.
Verse 7
तेन दानेन पूतात्मा मृतः स्वर्गमवाप्नुयात् । रुद्रस्यानुचरस्तावद्यावदिन्द्राश्चतुर्दश
Sa gayong handog, ang kanyang ātman ay nalilinis; at pagpanaw niya, nakakamit niya ang langit. Doon siya’y nananatiling tagasunod ni Rudra hangga’t tumatagal ang labing-apat na Indra.
Verse 8
ततः स्वर्गावतीर्णस्तु जायते विशदे कुले । धनधान्यसमोपेतः पुनः स्मरति तज्जलम्
Pagkaraan, bumababa mula sa langit, siya’y muling isinisilang sa isang dalisay at marangal na angkan. Taglay ang yaman at saganang ani, muli niyang naaalala ang banal na tubig na yaon.
Verse 104
। अध्याय
Wakas ng kabanata (adhyāya) na ito; dito nagtatapos ang banal na salaysay.
Read Skanda Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.