सत्रप्रवृत्तिः — वायोः आगमनं च (Commencement of the Satra and the Arrival of Vāyu)

Verse 1

तच्च सत्रं प्रववृते सर्वाश्चर्यं महर्षिणाम्

At nagsimula ang banal na pagtitipong handog (satra)—isang ganap na kababalaghan para sa mga dakilang rishi.

Verse 2

विश्वं सिसृक्षमाणानां पुरा विश्वसृजामिव

Noong pasimula, nang ang mga tagapaglikha ng kosmos ay nagsimulang magpamalas ng sansinukob, ang buong daigdig ay lumitaw—gaya ng paglitaw nito sa mga mismong humuhubog sa sansinukob.

Verse 3

अथ काले गते सत्रे समाप्ते भूरिदक्षिणे । पितामहनियोगेन वायुस्तत्रागमत्स्वयम्

Pagkaraan, nang lumipas na ang takdang panahon at natapos ang sagradong sattrā na sagana sa mga handog, si Vāyu mismo ay dumating sa pook na iyon, na inatasan ni Pitāmaha (Brahmā).

Verse 4

शिष्यस्स्वयंभुवो देवस्सर्वप्रत्यक्षदृग्वशी । आज्ञायां मरुतो यस्य संस्थितास्सप्तसप्तकाः

Siya ang alagad ng Sariling-Isinilang na Panginoon (Brahmā), ang banal na nakapapailalim maging sa mga tuwirang nakakakita ng lahat. Sa ilalim ng kanyang utos nakahanay ang mga Marut, pitong pangkat na tigpipito.

Verse 5

प्रेरयञ्छश्वदंगानि प्राणाद्याभिः स्ववृत्तिभिः । सर्वभूतशरीराणां कुरुते यश्च धारणम्

Siya ang laging nagpapakilos sa mga sangkap ng katawan sa pamamagitan ng likás na mga gampanin na nagsisimula sa prāṇa at iba pang lakas-buhay, at siyang nagtataguyod sa mga katawan ng lahat ng nilalang—Siya ang Tagapagtaguyod sa kalooban. Sa pananaw ng Śaiva Siddhānta, ang panloob na pamamahalang ito ay ang Panginoon (Pati) na gumagabay sa buhay-na-may-katawan ng nakagapos na kaluluwa sa pamamagitan ng hininga at lakas-buhay, habang nananatiling lampas sa lahat.

Verse 6

अणिमादिभिरष्टाभिरैश्वर्यैश्च समन्वितः । तिर्यक्कालादिभिर्मेध्यैर्भुवनानि बिभर्ति यः

Yaong pinagkalooban ng walong kapangyarihan mula sa aṇimā, at ng mga banal na aiśvarya; at sa pamamagitan ng mga dalisay na simulain gaya ng tiryak-kāla at iba pa, Siya ang nagtataguyod at nagpapanatili sa lahat ng mga daigdig.

Verse 7

आकाशयोनिर्द्विगुणः स्पर्शशब्दसमन्वयात् । तेजसां प्रकृतिश्चेति यमाहुस्तत्त्वचिंतकाः

Sapagkat nagmumula ito sa ākāśa, sinasabing taglay nito ang dalawang katangian—tunog at haplos. Ipinahahayag ng mga nagmumuni sa tattva na ito ang mismong kalikasan (prakṛti) ng tejas, ang apoy.

Verse 8

तमाश्रमगतं दृष्ट्वा मुनयो दीर्घसत्रिणः । पितामहवचः स्मृत्वा प्रहर्षमतुलं ययुः

Nang makita nilang dumating Siya sa ashram na iyon, ang mga muni—mga nagsasagawa ng mahahabang paghahandog—ay naalaala ang mga salita ng Pitāmaha (Brahmā) at napuspos ng di-masukat na galak.

Verse 9

अभ्युत्थाय ततस्सर्वे प्रणम्यांबरसंभवम् । चामीकरमयं तस्मै विष्टरं समकल्पयन्

Pagkaraan, silang lahat ay tumindig, yumukod at nagpatirapa sa Kanya—ang isinilang mula sa langit—at inihanda para sa Kanya ang isang upuan, isang maringal na luklukan na yari sa ginto.

Verse 10

सोपि तत्र समासीनो मुनिभिस्सम्यगर्चितः । प्रतिनंद्य च तान् सर्वान् पप्रच्छ कुशलं ततः

Siya man ay naupo roon, na pinarangalan nang wasto ng mga muni. Matapos Niyang batiin silang lahat nang may paggalang, saka Niya inusisa ang kanilang kalagayan at kapayapaan.

Verse 11

वायुरुवाच । अत्र वः कुशलं विप्राः कच्चिद्वृत्ते महाक्रतौ । कच्चिद्यज्ञहनो दैत्या न बाधेरन्सुरद्विषः

Wika ni Vāyu: “O mga brāhmaṇa, maayos ba ang kalagayan ninyo rito? Naisasagawa ba nang wasto ang dakilang paghahandog (yajña)? At hindi ba kayo ginugulo o hinahadlangan ng mga Daitya—mga kaaway ng mga deva at tagawasak ng yajña?”

Verse 12

प्रायश्चित्तं दुरिष्टं वा न कच्चित्समजायत । स्तोत्रशस्त्रगृहैर्देवान् पित्ःन् पित्र्यैश्च कर्मभिः

Walang naganap na prāyaścitta (pagbabayad-sala), ni anumang lunas sa mabigat na pagkakasala. (Ang mga tao’y humanap ng ginhawa) sa pamamagitan ng mga stotra at mga ritong ayon sa śāstra, sa pagtatayo ng mga dambana para sa mga deva, at sa pagsasagawa ng mga seremonyang ukol sa mga ninuno at sa mga Pitṛ.

Verse 13

कच्चिदभ्यर्च्य युष्माभिर्विधिरासीत्स्वनुष्ठितः । निवृत्ते च महासत्रे पश्चात्किं वश्चिकीर्षितम्

“Naisagawa ba ninyo nang may paggalang ang pagsamba at natupad ba nang wasto ang mga itinakdang ritwal? At ngayong natapos na ang mahāsatra, ang dakilang pagtitipon ng paghahandog, ano ang nais ninyong gawin pagkatapos?”

Verse 14

इत्युक्ता मुनयः सर्वे वायुना शिवभाविना । प्रहृष्टमनसः पूताः प्रत्यूचुर्विनयान्विताः

Nang sila’y kausapin ni Vāyu, na ang likas na diwa ay debosyon kay Śiva, ang lahat ng mga muni—nalinis at nagalak ang puso—ay tumugon nang may kababaang-loob at paggalang.

Verse 15

मुनय ऊचुः । अद्य नः कुशलं सर्वमद्य साधु भवेत्तपः । अस्मच्छ्रेयोभिवृद्ध्यर्थं भवानत्रागतो यतः

Wika ng mga muni: “Ngayong araw, ganap ang aming kagalingan; ngayong araw, ang aming tapas (pag-aayuno at pagninilay) ay tunay na nagbunga ng kabutihan, sapagkat dumating ka rito upang palaguin ang aming pinakamataas na kapakanan.”

Verse 16

शृणु चेदं पुरावृत्तं तमसाक्रांतमानसैः । उपासितः पुरास्माभिर्विज्ञानार्थं प्रजापतिः

Makinig sa sinaunang salaysay na ito. Nang ang aming isipan ay nalukob ng kadiliman (kamangmangan), noon ay sinamba namin si Prajāpati (Brahmā) upang makamtan ang tunay na kaalamang espirituwal.

Verse 17

सोप्यस्माननुगृह्याह शरण्यश्शरणागतान् । सर्वस्मादधिको रुद्रो विप्राः परमकारणम्

Pagkaraan, siya man ay nagkaloob ng biyaya sa amin na lumapit upang magkanlong, at nagsalita: “O mga brāhmaṇa, si Rudra ay higit sa lahat; Siya ang Kataas-taasang Sanhi.”

Verse 18

तमप्रतर्क्यं याथात्म्यं भक्तिमानेव पश्यति । भक्तिश्चास्य प्रसादेन प्रसादादेव निर्वृतिः

Tanging ang deboto—na puspos ng bhakti—ang tunay na nakakakita sa Kanyang di-masambit at lampas sa pangangatwirang katotohanan. At ang bhakti ay sumisibol sa Kanyang biyaya; mula sa biyayang iyon lamang dumarating ang ganap na kapayapaan at paglaya.

Verse 19

तस्मादस्य प्रसादार्थं नैमिषे सत्रयोगतः । यजध्वं दीर्घसत्रेण रुद्रं परमकारणम्

Kaya nga, upang makamtan ang Kanyang biyaya, sa Naimiṣa—habang kayo’y wasto at taimtim na nakikibahagi sa disiplina ng sagradong sesyon ng paghahandog—sambahin ninyo si Rudra, ang Kataas-taasang Sanhi, sa pamamagitan ng mahabang yajña.

Verse 20

तत्प्रसादेन सत्रांते वायुस्तत्रागमिष्यति । तन्मुखाज्ज्ञानलाभो वस्तत्र श्रेयो भविष्यति

Sa Kanyang biyaya, sa pagtatapos ng sesyon ng paghahandog, darating doon si Vāyu. Mula sa mismong Kanyang bibig ay matatamo ninyo ang kaalamang espirituwal, at sa gayon ay matutupad ang inyong pinakamataas na kabutihan.

Verse 21

इत्यादिश्य वयं सर्वे प्रेषिता परमेष्ठिना । अस्मिन्देशे महाभाग तवागमनकांक्षिणः

Sa gayong tagubilin, kaming lahat ay isinugo ni Parameṣṭhin (Brahmā). O dakila at mapalad, sa lupang ito kami’y naghintay, sabik sa iyong pagdating.

Verse 22

दीर्घसत्रं समासीना दिव्यवर्षसहस्रकम् । अतस्तवागमादन्यत्प्रार्थ्यं नो नास्ति किंचन

Naupo kami sa mahabang satra-yajña sa loob ng isang libong banal na taon. Kaya ngayon, wala na kaming ibang hihilingin kundi ang mismong pagdating mo.

Verse 23

इत्याकर्ण्य पुरावृत्तमृषीणां दीर्घसत्रिणाम् । वायुः प्रीतमना भूत्वा तत्रासीन्मुनिसंवृतः

Nang marinig ang sinaunang salaysay mula sa mga rishi na nagsasagawa ng mahabang satra, si Vāyu ay nalugod sa puso at nanatiling nakaupo roon, napalilibutan ng mga muni.

Verse 24

ततस्तैर्मुनिभिः पृष्टस्तेषां भावविवृद्धये । सर्गादि शार्वमैश्वर्यं समासाद वदद्विभुः

Pagkaraan, nang tanungin siya ng mga pantas upang lalong lumalim ang kanilang pagkaunawa sa debosyon, ang Panginoong sumasaklaw sa lahat ay nagsimulang magpaliwanag nang maikli tungkol sa banal na kapangyarihan at paghahari ni Śarva (Śiva) hinggil sa paglikha at iba pa.