नरकयातनावर्णनम् / Description of Hell-Torments for Specific Transgressions

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । मिथ्यागमं प्रवृत्तस्तु द्विजिह्वाख्ये च गच्छति । जिह्वार्द्धकोशविस्तीर्णहलैस्तीक्ष्णः प्रपीड्यते

Sinabi ni Sanatkumara: Ang sinumang gumagawa ng mga maling doktrina ay napupunta sa impiyerno na tinatawag na Dvijihva (dalawang-dila). Doon siya ay malupit na pinahihirapan, ang kanyang dila ay pinipiga at dinudurog ng matatalim na araro na kasinglapad ng kalahating kaluban.

Verse 2

निर्भर्त्सयति यः क्रूरो मातरं पितरं गुरुम् । विष्ठाभिः कृमिमिश्राभिर्मुखमापूर्य्य हन्यते

Ang malupit na taong lumalait sa kanyang ina, ama, o espirituwal na guro ay pinapatay matapos punuin ang kanyang bibig ng dumi na may kasamang mga uod—ito ang kakila-kilabot na bunga ng kasalanang iyon.

Verse 3

ये शिवायतनारामवापीकूपतडागकान् । विद्रवंति द्विजस्थानं नरास्तत्र रमंति च

Yaong mga lalaking nagtatatag at nag-aalaga ng mga hardin, balon, lawa, at imbakan ng tubig na kaugnay ng mga dambana ni Śiva—mga pook na angkop sa paninirahan ng mga “dalawang-ulit na isinilang”—sila mismo’y nagagalak at umuunlad sa banal na lupain na iyon.

Verse 4

कामायोद्वर्तनाभ्यंग स्नानपानाम्बुभोजनम् । क्रीडनं मैथुनं द्यूतमाचरन्ति मदोद्धता

Dahil sa pagnanasa at sa pagmamataas na tila lasing, sila’y nagpapakalunod sa pagkuskos ng katawan at pagmamasahe ng langis, pagligo, pag-inom at pagkain; gayundin sa paglalaro, pakikipagtalik, at pagsusugal.

Verse 5

पेचिरे विविधैर्घेरैरिक्षुयंत्रादिपीडनैः । निरयाग्निषु पच्यंते यावदाभूतसंप्लवम्

Sila’y dinudurog ng sari-saring kakila-kilabot na parusa—gaya ng pagpiga sa makinang pangpiga ng tubo at iba pang kasangkapang pahirap. Sila’y iniihaw sa apoy ng impiyerno, nagtitiis hanggang sa pagkalusaw ng sanlibutan.

Verse 6

ये शृण्वंति सतां निंदां तेषां कर्णप्रपूरणम् । अग्निवर्णैरयःकीलैस्तप्तैस्ताम्रादिनिर्मितैः

Yaong mga nakikinig sa paninirang-puri sa mga banal—ang kanilang mga tainga ay pupunuin ng mga tulis na pako ng bakal na nagliliyab sa init, pinainit at yari sa tanso at iba pang metal.

Verse 7

पूर्वाकाराश्च पुरुषाः प्रज्वलन्ति समंततः । दुश्चारिणीं स्त्रियं गाढमालिंगंति रुदंति च

Ang mga lalaki sa kanilang dating anyo ay naglalagablab sa lahat ng panig; at mahigpit nilang niyakap ang babaeng ligaw ang landas, at sila’y tumatangis din.

Verse 9

त्रपुसीसारकूटाद्भिः क्षीरेण च पुनःपुनः । सुतप्ततीक्ष्णतैलेन वज्रलेपेन वा पुनः

Paulit-ulit itong gamutin sa katas/sabaw na hinango mula sa trapusī at sāraka, at pati sa gatas; o muli, sa langis na matalim ang init dahil sa matinding pag-init; o sa matigas na pahid na tinatawag na “vajra” (parang diyamante).

Verse 10

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां नरकगतिभोगवर्णनं नाम दशमोऽध्यायः

Sa gayon, sa Śrī Śiva Mahāpurāṇa, sa Ikalimang Aklat—ang Umāsaṃhitā—nagtatapos ang Ikasampung Kabanata na pinamagatang “Paglalarawan ng Pagdanas sa mga Kalagayang Mala-impyerno.”

Verse 11

सर्वेन्द्रियाणामप्येवं क्रमात्पापेन यातनाः । भवंति घोराः प्रत्येकं शरीरेण कृतेन च

Kaya nito, para sa lahat ng mga pandama, ayon sa pagkakasunod, sumisibol ang mga parusang bunga ng kasalanan—bawat isa’y nagiging kakila-kilabot—ayon sa mga gawang nagawa sa pamamagitan ng katawan.

Verse 12

स्पर्शदोषेण ये मूढास्स्पृशंति च परस्त्रियम् । तेषां करोऽग्निवर्णाभिः पांशुभिः पूर्य्यते भृशम्

Yaong mga mangmang na, dahil sa kasalanan ng di-wastong paghipo, ay humahawak sa asawa ng iba—ang kanilang kamay ay lubhang napupuno ng alikabok na tila abo, kulay-apoy, na wari’y tanda ng nagliliyab na bunga ng pagsuway na iyon.

Verse 13

तेषां क्षारादिभिस्सर्वैश्शरीरमनुलिप्यते । यातनाश्च महाकष्टास्सर्वेषु नरकेषु च

Ang kanilang mga katawan ay pinahiran ng mga nakakapasong sangkap tulad ng alkali; at sa lahat ng mga impiyerno ay dumaranas sila ng matinding paghihirap.

Verse 14

कुर्वन्ति पित्रोर्भृकुटिं करनेत्राणि ये नरा । वक्त्राणि तेषां सांतानि कीर्य्यंते शंकुभिर्दृढम्

Ang mga lalaking nagpapakunot-noo sa kanilang ama at ina sa dalamhati—na nagpapasakit sa kanilang mga tainga at mata—ang mga bibig nila sa kabilang-buhay ay matitibay na tutusukin ng matutulis na tulos.

Verse 15

यैरिन्द्रियैर्नरा ये च कुर्वन्ति परस्त्रियम् । इन्द्रियाणि च तेषां वै विकुर्वंति तथैव च

Ang mga lalaking, sa pamamagitan ng kanilang mga pandama, ay humahabol sa asawa ng iba—ang mismong mga pandama nila, tunay nga, ay magiging baluktot at masisira nang ayon din sa ginawa.

Verse 16

परदारांश्च पश्यन्ति लुब्धास्स्तब्धेन चक्षुषा । सूचीभिश्चाग्निवर्णाभिस्तेषां नेत्रप्रपूरणम्

Ang mga sakim na tumitingin sa asawa ng iba sa pamamagitan ng matang matigas at walang hiya—ang kanilang mga mata ay pupunuin at tutusukin ng mga kasangkapang tila karayom, nagliliyab na parang apoy.

Verse 17

क्षाराद्यैश्च क्रमात्सर्वा इहैव यमयातनाः । भवंति मुनिशार्दूल सत्यंसत्यं न संशयः

Sa pamamagitan ng mga sangkap na alkalino at mga katulad nito, ayon sa pagkakasunod, ang lahat ng pagdurusang parusa ni Yama ay nararanasan na rito mismo, sa buhay na ito. O tigre sa mga pantas, ito’y tunay—tunay nga—walang pag-aalinlangan.

Verse 18

देवाग्निगुरुविप्रेभ्यश्चानिवेद्य प्रभुंजते । लोहकीलशतैस्तप्तैस्तज्जिह्वास्यं च पूर्य्यते

Ang kumakain nang hindi muna nag-aalay ng bahagi sa mga Deva, sa banal na apoy, sa Guru, at sa mga Brahmana—sa susunod na kalagayan, ang kanyang bibig at dila ay pinupuno at tinutusok ng daan-daang pulang-mainit na pako na bakal.

Verse 19

ये देवारामपुष्पाणि लोभात्संगृह्य पाणिना । जिघ्रंति च नरा भूयः शिरसा धारयंति च

Ang mga taong dahil sa kasakiman ay pumipitas ng mga bulaklak mula sa banal na hardin gamit ang kanilang mga kamay, pagkatapos ay paulit-ulit na inaamoy ang mga ito at inilalagay pa sa kanilang mga ulo, ay kumikilos nang may pagkamakamkam sa mga bagay na inilaan para sa pagsamba.

Verse 20

आपूर्य्यते शिरस्तेषां तप्तैर्लोहस्य शंकुभिः । नासिका वातिबहुलैस्ततः क्षारादिभिर्भृशम्

Ang kanilang mga ulo ay sapilitang pinupuno at tinutusok ng mga mainit na pako ng bakal; pagkatapos ay ang kanilang mga butas ng ilong, na pinabubuga ng malalakas na hangin, ay matinding pinahihirapan ng mga nakakapasong alkali at iba pang mga sangkap na nakakasunog.

Verse 21

ये निंदन्ति महात्मानं वाचकं धर्म्मदेशिकम् । देवाग्निगुरुभक्तांश्च धर्मशास्त्रं च शाश्वतम्

Ang mga lumalait sa dakilang tagapagturo ng Dharma, na humahamak din sa mga diyos, sa banal na apoy, sa guru, sa mga deboto, at sa mga walang hanggang kasulatan ng Dharma, ay nahuhulog sa malalang kasalanang espirituwal.

Verse 22

तेषामुरसि कण्ठे च जिह्वायां दंतसन्धिषु । तालुन्योष्ठे नासिकायां मूर्ध्नि सर्वाङ्गसन्धिषु

Sa kanilang dibdib at lalamunan, sa dila at sa mga dugtungan ng mga ngipin; sa ngalangala at mga labi, sa ilong, sa tuktok ng ulo, at sa lahat ng mga kasukasuan ng katawan.

Verse 23

अग्निवर्णास्तु तप्ताश्च त्रिशाखा लोहशंकवः । आखिद्यंते च बहुशः स्थानेष्वेतेषु मुद्गरैः

Ang mga pako ng bakal, na pinainit hanggang sa magningas na parang apoy at may tatlong sanga, ay paulit-ulit na ibinabaon sa mga mismong lugar na ito gamit ang mga martilyo.

Verse 24

ततः क्षारेण दीप्तेन पूर्यते हि समं ततः । यातनाश्च महत्यो वै शरीरस्याति सर्वतः

Pagkaraan, ito’y pinupuno nang pantay ng nagliliyab na alkali; at mula sa sandaling iyon, sumisiklab ang matitinding pahirap sa buong katawan sa lahat ng panig.

Verse 25

अशेषनरकेष्वेव क्रमंति क्रमशः पुनः । ये गृह्णन्ति परद्रव्यं पद्भ्यां विप्रं स्पृशंति च

Yaong mga sumasamsam ng yaman ng iba, at yaong humahawak sa isang brāhmaṇa gamit ang kanilang mga paa—ang mga iyon, paulit-ulit, ay dumaraan nang paisa-isang hakbang sa lahat ng mga impiyerno. Sa pananaw na Śaiva, ang mga gawaing ito’y nagpapabigat sa tali (pāśa) sa pamamagitan ng pagpapatigas ng pagkamakasarili at paglapastangan sa dharma, kaya naaantala ang paglingon ng kaluluwa kay Śiva, ang Tagapagpalaya (Pati).

Verse 26

शिवोपकरणं गां च ज्ञानादिलिखितं च यत् । हस्तपादादिभिस्तेषामापूर्य्यंते समंततः

Gayundin, ang mga kasangkapang ginagamit sa pagsamba kay Śiva, ang baka, at anumang may nakaukit na banal na kaalaman at iba pa—ang mga iyon ay napupuno at natatakpan sa paligid ng kanilang mga kamay, paa, at iba pang mga sangkap ng katawan.

Verse 27

नरकेषु च सर्वेषु विचित्रा देहयातनाः । भवंति बहुशः कष्टाः पाणिपादसमुद्भवाः

Sa lahat ng mga daigdig-impiyerno, sari-saring pahirap sa katawan ang lumilitaw—muli’t muli—mga masakit na pagdurusang nagmumula sa mismong mga kamay at paa (ibig sabihin, sa sariling gawa).

Verse 28

शिवायतनपर्य्यंते देवारामेषु कुत्रचित् । समुत्सृजंति ये पापाः पुरीषं मूत्रमेव च

Ang mga makasalanang, saanman sa loob ng nasasakupan ng dambana ni Śiva at sa mga banal na hardin ng mga deva, ay dumudumi at umiihi—gumagawa ng mabigat na paglabag sa kabanalan ng tahanan ng Panginoon.

Verse 29

तेषां शिश्नं सवृषणं चूर्ण्यते लोहमुद्गरैः । सूचीभिरग्निवर्णाभिस्कथा त्वापूर्य्यते पुनः

Ang kanilang ari, kasama ang mga itlog, ay dinudurog ng mga martilyong bakal; at muli itong tinutusok at pinupuno ng mga instrumentong parang karayom na nagniningas na parang apoy.

Verse 30

ततः क्षारेण महता तीव्रेण च पुनः पुनः । द्रुतेन पूर्यते गाढं गुदे शिश्ने च देहिनः

Pagkatapos, paulit-ulit, sa pamamagitan ng isang malakas at matinding caustic alkali, ang anus at ari ng nilalang ay sapilitang pinupuno at namamaga, na tila may natutunaw na init.

Verse 31

मनस्सर्वेन्द्रियाणां च यस्मा द्दुःखं प्रजायते । धने सत्यपि ये दानं न प्रयच्छंति तृष्णया

Mula sa isip at lahat ng pandama ay nagmumula ang pagdurusa. Kahit may kayamanan, ang mga taong dahil sa kasakiman ay hindi nagbibigay ng limos—ang gayong mga tao ay nananatiling nakatali sa kalungkutan.

Verse 32

अतिथिं चावमन्यते काले प्राप्ते गृहाश्रमे । तस्मात्ते दुष्कृतं प्राप्य गच्छंति निरयेऽशुचौ

Kapag dumating ang tamang panahon sa yugto ng maybahay, kung lalapastanganin ang isang panauhin, kung gayon—pagkatapos matamo ang makasalanang gawaing iyon—ang gayong mga tao ay mabilis na pupunta sa isang maruming impiyerno.

Verse 33

येऽन्नं दत्त्वा हि भुंजंति न श्वभ्यस्सह वायसैः । तेषां च विवृतं वक्त्रं कीलकद्वयताडितम्

Yaong mga matapos magbigay ng pagkain ay saka kumakain, na hindi na kailangang makihati sa mga aso at uwak—ganito ang gantimpala: ang kanilang bibig ay nabubukang maluwang, na wari’y tinamaan ng dalawang pako, kaya’t nakapaghahain at nakakakain nang walang sagabal.

Verse 34

कृमिभिः प्राणिभिश्चोग्रैर्लोहतुण्डैश्च वायसैः । उपद्रवैर्बहुविधैरुग्रैरंतः प्रपीड्यते

Siya ay pinahihirapan sa loob ng mababangis na uod at iba pang nakakatakot na nilalang, at ng mga uwak na may bakal na tuka—nagdurusa sa maraming uri ng malulupit na pag-atake mula sa loob.

Verse 35

श्यामश्च शबलश्चैव यममार्गानुरोधकौ । यौ स्तस्ताभ्यां प्रयच्छामि तौ गृह्णीतामिमं बलिम्

“Shyama at Shabala — ang dalawang gumagabay sa mga nilalang sa landas ni Yama — sa kanila ay iniaalay ko ang bali na ito. Hayaan silang dalawa na tanggapin ang alay na ito.”

Verse 36

ये वा वरुणवायव्या याम्या नैरृत्यवायसाः । वायसा पुण्यकर्माणस्ते प्रगृह्णंतु मे बलिम्

Nawa'y ang mga banal na uwak na kabilang sa mga dako nina Varuna at Vayu, ni Yama, at sa direksyong Nirriti — mga uwak na gumagawa ng mabubuting gawa — ay tanggapin ang alay (bali) na ito mula sa akin.

Verse 37

शिवामभ्यर्च्य यत्नेन हुत्वाग्नौ विधिपूर्वकम् । शैवैर्मन्त्रैर्बलिं ये च ददंते न च ते यमम्

Ang mga may pagsisikap na sumasamba kay Shiva (ang Banal na Ina) at nagsasagawa ng pag-aalay sa apoy sa tamang ritwal, at nag-aalay din ng bali habang binibigkas ang mga mantra ni Shiva — ang mga debotong iyon ay hindi mahuhulog sa kapangyarihan ni Yama.

Verse 38

पश्यंति त्रिदिवं यांति तस्माद्दद्याद्दिनेदिने । मण्डलं चतुरस्रं तु कृत्वा गंधादिवासितम्

Namamasdan nila ang kalagayang banal at nararating ang mga daigdig ng langit; kaya dapat itong ihandog araw-araw—sa paghahanda ng isang parisukat na maṇḍala at pagpapabango nito ng insenso at iba pang samyo, bilang mapalad na salalayan ng pagsamba.

Verse 39

धन्वन्तर्यर्थमीशान्यां प्राच्यामिन्द्राय निःक्षिपेत् । याम्यां यमाय वारुण्यां सुदक्षोमाय दक्षिणे

Upang anyayahan si Dhanvantari, ilagay ang handog/ritwal sa hilagang-silangan (Īśāna). Sa silangan, ilagak para kay Indra. Sa bahaging timog, para kay Yama; sa kanluran, sa dako ni Varuṇa; at sa timog, para kay Sudakṣoma.

Verse 40

पितृभ्यस्तु विनिक्षिप्य प्राच्यामर्यमणे ततः । धातुश्चैव विधातुश्च द्वारदेशे विनिःक्षिपेत्

Matapos munang maghandog sa mga Pitṛ (mga ninuno), ilagay naman sa silangan para kay Aryaman. Pagkaraan, ilagak ang handog para kina Dhātṛ at Vidhātṛ sa may pook ng pintuan.

Verse 41

श्वभ्यश्च श्वपतिभ्यश्च वयोभ्यो विक्षिपेद्धुवि । देवैः पितृमनुष्यैश्च प्रेतैर्भूतैस्सगुह्यकै

Dapat itong iwisik o itapon sa lupa, malayo sa mga aso, tagapag-alaga ng aso, at mga ibon—upang hindi madungisan ng mga deva, mga Pitṛ, mga tao, mga preta, mga bhūta, o maging ng mga guhyaka.

Verse 42

वयोभिः कृमिकीटैश्च गृहस्थश्चोपजीव्यते । स्वाहाकारः स्वधाकारो वषट्कारस्तृतीयकः

Ang maybahay ay tinutustusan ng mga ibon, at maging ng mga uod at mga insekto rin. Sa mga ritwal, ginagamit ang mga banal na panawagan: “svāhā”, “svadhā”, at bilang ikatlo, “vaṣaṭ”.

Verse 43

हंतकारस्तथैवान्यो धेन्वा स्तनचतुष्टयम् । स्वाहाकारं स्तनं देवास्स्वधां च पितरस्तथा

May isa pang pagbigkas na “haṁt-kāra”; at sinasabing ang baka ay may apat na utong. Ang mga deva ay tumatanggap mula sa isang utong bilang “svāhā”, at gayundin ang mga Pitṛ ay tumatanggap mula sa isa pa bilang “svadhā”.

Verse 44

वषट्कारं तथैवान्ये देवा भूतेश्वरास्तथा । हंतकारं मनुष्याश्च पिबंति सततं स्त नम्

May ilan na ‘umiinom’ sa pagbigkas na “vaṣaṭ”; gayundin ang mga deva at ang mga panginoon ng mga nilalang. Ngunit ang mga tao ay patuloy na ‘umiinom’ sa sigaw na “haṃtā”.

Verse 45

यस्त्वेतां मानवो धेनुं श्रद्धया ह्यनुपूर्विकाम् । करोति सततं काले साग्नित्वायोपकल्प्यते

Ang sinumang tao na, may pananampalataya at ayon sa wastong pagkakasunod, ay palagiang nagsasagawa ng ritwal na “baka” (simboliko) sa nararapat na mga panahon, ay nagiging karapat-dapat sa kalagayang magpanatili ng banal na apoy (Agni), angkop sa disiplinadong pagsamba at sa Veda–Shaiva na pagtalima kay Śiva.

Verse 46

यस्तां जहाति वा स्वस्थस्तामिस्रे स तु मज्जति । तस्माद्दत्त्वा बलिं तेभ्यो द्वारस्थश्चिंतयेत्क्षणम्

Ang sinumang, habang malusog at may kakayahan, ay tumatalikod sa banal na pagtalimang iyon, ay lulubog sa dilim ng pagkalito. Kaya, matapos maghandog ng bali (ritwal na alay) sa mga nilalang na iyon, tumayo sa may pintuan at magnilay sandali, itinuon ang isip kay Śiva nang matatag.

Verse 47

क्षुधार्तमतिथिं सम्यगेकग्रामनिवासिनम् । भोजयेत्तं शुभान्नेन यथाशक्त्यात्मभोजनात्

Kung may dumating na panauhing pinahihirapan ng gutom—lalo na yaong kagalang-galang na naninirahan sa iisang nayon—pakainin siya ng mabuti at mapalad na pagkain, ayon sa makakaya, kahit mula sa sariling bahagi ng pagkain.

Verse 48

अतिथिर्यस्य भग्नाशो गृहात्प्रतिनिवर्तते । स तस्मै दुष्कृतं दत्त्वा पुण्यमा दाय गच्छति

Kapag ang isang panauhin, na nabigo ang pag-asa, ay napabalik mula sa bahay ng isang tao, ang panauhing iyon ay umaalis na iniiwan ang kanyang kasalanan sa maybahay at tinatangay ang kabutihang-loob (merito) ng maybahay.

Verse 49

ततोऽन्नं प्रियमेवाश्नन्नरः शृंखलवान्पुनः । जिह्वावेगेन विद्धोत्र चिरं कालं स तिष्ठति

Pagkatapos, sa pagkain lamang ng kung ano ang nakalulugod, ang isang tao ay muling nagagapos na tila nasa mga tanikala. Dito, nasugatan sa udyok ng dila, siya ay nananatiling nakasabit sa mahabang panahon.

Verse 50

यतस्तं मांसमुद्धत्य तिलमात्रप्रमाणतः । खादितुं दीयते तेषां भित्त्वा चैव तु शोणितम्

Doon, matapos mapunit ang laman sa mga pirasong hindi hihigit sa laki ng buto ng linga, pinakakain sila nito; at ang kanilang dugo ay tinutusok din at kinukuha.

Verse 51

निश्शेषतः कशाभिस्तु पीड्यते क्रमशः पुनः । बुभुक्षयातिकष्टं हि तथायाति पिपासया

Pagkatapos ay paulit-ulit siyang pinahihirapan, sa tamang pagkakasunod-sunod, ng walang humpay na mga hagupit. Sa katunayan, nagdurusa siya sa matinding pighati dahil sa gutom, at sa parehong paraan ay pinahihirapan siya ng uhaw.

Verse 52

एवमाद्या महाघोरा यातनाः पापकर्मणाम् । अंते यत्प्रतिपन्नं हि तत्संक्षेपेण संशृणु

Iyan ang mga una sa mga lubhang nakapangingilabot na paghihirap na dumarating sa mga gumagawa ng makasalanang gawa. Ngayon pakinggan, sa madaling salita, kung ano ang nararanasan ng kaluluwa sa dulo.

Verse 53

यः करोति महापापं धर्म्मं चरति वै लघु । धर्म्मं गुरुतरं वापि तथावस्थे तयोः शृणु

Ang sinumang gumagawa ng malaking kasalanan ngunit nagsasagawa lamang ng kaunting dharma—o kaya’y gumagawa ng mas mabigat na gawaing matuwid—pakinggan kung ano ang kahihinatnan ng dalawang ito sa gayong kalagayan.

Verse 54

सुकृतस्य फलं नोक्तं गुरुपा पप्रभावतः । न मिनोति सुखं तत्र भोगैर्बहुभिरन्वितः

Dahil sa makapangyarihang impluwensiya ng mabibigat na kasalanan, hindi nahahayag ang bunga ng kabutihang nagawa. Doon, kahit may maraming kaluguran, hindi pa rin nakakamit ang tunay na ligayang buo at di-nababawasan.

Verse 55

तथोद्विग्नोतिसंतप्तो न भक्ष्यैर्मन्यते सुखम् । अभावादग्रतोऽन्यस्य प्रतिकल्पं दिनेदिने

Kaya nga, sa pagkabalisa at matinding pagdurusa, hindi na niya itinuturing na ligaya kahit ang masarap na pagkain. Sapagkat araw-araw, sa bawat sandali, ang kakulangan ng kanyang kailangan ay nakatindig sa harap niya na tila pasaning di-nawawala.

Verse 56

पुमान्यो गुरुधर्म्माऽपि सोपवासो यथा गृही । वित्तवान्न विजानाति पीडां नियमसंस्थितः

Ang taong matatag sa disiplina—kahit sinusunod ang mga tungkuling itinuro ng guru at nagsasagawa ng upavāsa (pag-aayuno)—ay hindi tunay na nauunawaan ang sakit ng taong napipigil ng mahihigpit na vrata (panata); gaya ng mayamang maybahay na di nakauunawa ng hirap.

Verse 57

तानि पापानि घोराणि संति यैश्च नरो भुवि । शतधा भेदमाप्नोति गिरिर्वज्रहतो यथा

Yaong mga kasalanang yaon ay tunay na kakila-kilabot; dahil sa mga ito ang tao sa lupa ay nadudurog sa sandaang piraso—gaya ng bundok na tinamaan ng kidlat na vajra.