भैरवावतारवर्णनम् (Bhairavāvatāra-varṇanam) — “Description of the Descent/Manifestation of Bhairava”
अत्रेतिहासं वक्ष्येऽहं परमर्षे पुरातनम् । शृणु तं श्रद्धया तात परमं ज्ञानकारणम्
atretihāsaṃ vakṣye'haṃ paramarṣe purātanam | śṛṇu taṃ śraddhayā tāta paramaṃ jñānakāraṇam
Dito ay isasalaysay ko sa iyo, O dakilang rishi, ang isang sinaunang banal na kasaysayan. Makinig ka nang may śraddhā, mahal kong anak—sapagkat ito ang pinakamataas na sanhi ng tunay na kaalaman na umaakay sa kaluluwa tungo kay Śiva.
Suta Goswami
It declares that hearing an ancient Shiva-centered sacred narrative with śraddhā becomes a direct means to awaken jñāna—right understanding that turns the bound soul (paśu) toward the liberating Lord (Pati).
By emphasizing faithful listening to Shiva’s sacred accounts, it supports bhakti-based approach to Saguna Shiva—where stories and praises naturally mature into reverence for Shiva’s forms, including Linga worship.
Śravaṇa (devotional listening/recitation) is implied: regularly hear or chant the Shiva Purana with faith, ideally alongside simple Shaiva observances like mantra-japa (e.g., Om Namaḥ Śivāya) and a sattvic, focused mind.