Shiva Purana — Rudra Samhita, Shloka 27
बाणस्य शोकः शिवस्मरणं च — Bāṇa’s Grief and the Turn to Śiva-Remembrance
ब्राह्मणं ते मुखं प्राहुर्बाहुं क्षत्रियमेव च । ऊरुजं वैश्यमाहुस्ते पादजं शूद्रमेव च
brāhmaṇaṃ te mukhaṃ prāhurbāhuṃ kṣatriyameva ca | ūrujaṃ vaiśyamāhuste pādajaṃ śūdrameva ca
Ipinahahayag nila na ang Iyong bibig ay ang Brāhmaṇa; ang Iyong mga bisig ay tunay na ang Kṣatriya. Sinasabi nilang ang Iyong mga hita ay ang Vaiśya, at ang Iyong mga paa ay ang Śūdra—sa gayon inilalarawan ang apat na kaayusang panlipunan na nagmumula sa Iyong kosmikong persona, bilang magkakaibang tungkulin sa iisang banal na kabuuan.
Unspecified in the isolated citation (the verse reports a traditional saying: 'they declare...')
Tattva Level: pati
Shiva Form: Sadyojāta
FAQs
The verse closely echoes the well-known Vedic motif (especially the Puruṣa-sūkta) that maps social orders onto a cosmic body—mouth, arms, thighs, and feet—thereby presenting society as an integrated organism. In Purāṇic contexts, this imagery is often used philosophically to emphasize functional interdependence and a shared sacred source, even while reflecting historical social classifications.