गिलासुर-आक्रमणम् तथा शिवसैन्य-समाह्वानम् — The Assault of Gila and Śiva’s Mobilization
न वै यस्सग्रामं त्यजति वरलब्धः किलः यत स्तदा ताडैर्घोरैस्त्रिदशपतिना पीडिततनुः । ततश्शस्त्रास्त्रौघैस्तरुगिरिजलैश्चाशु विबुधाञ्जिगायोच्चैर्गर्जन्प्रमथपतिमाहूय शनकैः
na vai yassagrāmaṃ tyajati varalabdhaḥ kilaḥ yata stadā tāḍairghoraistridaśapatinā pīḍitatanuḥ | tataśśastrāstraughaistarugirijalaiścāśu vibudhāñjigāyoccairgarjanpramathapatimāhūya śanakaiḥ
Sapagkat pinatatag ng biyayang kanyang natamo, hindi niya iniwan ang larangan ng digmaan. Bagama’t ang kanyang katawan ay pinahirapan ng nakapangingilabot na hampas ng panginoon ng mga deva, mabilis niyang dinaig ang mga makalangit sa ulang sandata at mga astra, inihahagis ang mga punò, bundok, at mga tubig; umuungal nang malakas, unti-unti niyang tinawag ang Panginoon ng mga Pramatha (Śiva).
Suta Goswami
Tattva Level: pashu
Shiva Form: Paśupatinātha
The verse shows that even when empowered by boons and victorious over the devas, the turning point comes when Śiva—Pramathapati—is invoked; it underscores the Shaiva view that all power ultimately rests in Pati (Śiva), not in temporary boons or heavenly authority.
Śiva is presented in a concrete lordly role—Pramathapati—indicating Saguna Śiva as the active governor of cosmic order; Linga-worship similarly approaches the transcendent Lord through an accessible, worshipful form that steadies the devotee beyond conflict and ego.
The practical takeaway is to cultivate refuge in Śiva through japa of the Panchakshara mantra (Om Namaḥ Śivāya) and steady devotion, rather than relying on mere worldly “boons”; this aligns with Shaiva Siddhanta emphasis on grace (anugraha) over prideful power.