शङ्खचूडकस्य राज्याभिषेकः तथा शक्रपुरीं प्रति प्रस्थानम् | Śaṅkhacūḍa’s Coronation and March toward Indra’s City

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । स्वगेहमागते तस्मिञ्शंखचूडे विवाहिते । तपः कृत्वा वरं प्राप्य मुमुदुर्दानवादयः

Sinabi ni Sanatkumāra: Nang makauwi si Śaṅkhacūḍa sa sariling tahanan matapos ang kasal, at matapos magsagawa ng pag-aayuno at pagninilay upang makamit ang biyaya, ang mga Dānava at iba pa ay lubhang nagalak.

Verse 2

स्वलोकादाशु निर्गत्य गुरुणा स्वेन संयुताः । सर्वे सुरास्संमिलितास्समाजग्मुस्तदंतिकम्

Mabilis silang lumisan mula sa kani-kanilang makalangit na daigdig, kasama ang kani-kanilang mga guro. Nagtipon ang lahat ng mga diyos at lumapit sa pook na iyon.

Verse 3

प्रणम्य तं सविनयं संस्तुत्य विविधादरात् । स्थितास्तत्रैव सुप्रीत्या मत्वा तेजस्विनं विभुम्

Yumukod sila sa Kanya nang may kababaang-loob at nagpuri sa iba’t ibang paraan ng paggalang. Nanatili sila roon na may dakilang kagalakan, kinikilalang Siya ang maningning at sumasaklaw-sa-lahat na Panginoon.

Verse 4

सोपि दम्भात्मजो दृष्ट्वा गतं कुल गुरुं च तम् । प्रणनाम महाभक्त्या साष्टांगं परमादरात्

Nang makita ng anak ni Dambha na dumarating ang iginagalang na gurong pang-angkan, siya man ay yumukod nang may dakilang debosyon, nag-alay ng ganap na pagpapatirapa (walong bahagi) sa pinakamataas na paggalang.

Verse 5

अथ शुक्रः कुलाचार्यो दृष्ट्वाशिषमनुत्तमम् । वृत्तांतं कथयामास देवदानवयोस्तदा

Pagkaraan, si Śukra, ang ācārya ng angkan ng Daitya, nang masaksihan ang walang kapantay na pagpapala, ay nagsimulang isalaysay noon ang buong pangyayari sa pagitan ng mga Deva at mga Dānava.

Verse 6

तदा समुत्सवो जातोऽसुराणां मुदितात्मनाम् । उपायनानि सुप्रीत्या ददुस्तस्मै च तेऽखिलाः

Noon, sumiklab ang isang dakilang pagdiriwang sa hanay ng mga asura na puspos ng galak; at silang lahat, sa masayang paggalang, ay naghandog sa kanya ng mga kaloob na pagpupugay.

Verse 7

ततस्स सम्मतं कृत्वा सुरैस्सर्वैस्समुत्सवम् । दानवाद्यसुराणां तमधिपं विदधे गुरुः

Pagkaraan, sa ganap na pagsang-ayon ng lahat ng mga Deva at sa diwa ng pagdiriwang, itinalaga ng kanilang guro siya bilang kataas-taasang pinuno ng mga Daitya, Dānava, at iba pang Asura.

Verse 9

अथ दम्भात्मजो वीरश्शंखचूडः प्रतापवान् । राज्याभिषेकमासाद्य स रेजे सुरराट् तदा

Pagkatapos, ang magiting at makapangyarihang si Śaṅkhacūḍa—anak ni Dambha—nang matamo ang banal na pag-abhiseka ng paghahari, ay nagningning noon na tila hari ng mga diyos.

Verse 10

स सेनां महतीं कर्षन्दैत्यदानवरक्षसाम् । रथमास्थाय तरसा जेतुं शक्रपुरीं ययौ

Hila-hila ang napakalaking hukbo ng mga Daitya, Dānava, at Rākṣasa, sumakay siya sa kanyang karwahe at sa matinding pagmamadali ay tumulak upang sakupin ang lungsod ni Śakra (Amarāvatī).

Verse 11

गच्छन्स दानवेन्द्रस्तु तेषां सेवनकुर्वताम् । विरेजे शशिवद्भानां ग्रहाणां ग्रहराडिव

Habang sumusulong ang panginoon ng mga Dānava at ang kanyang mga tagasunod ay naglilingkod na may paggalang, siya’y nagningning—gaya ng Buwan sa gitna ng maningning na mga planeta, gaya ng hari ng mga graha.

Verse 12

आगच्छंतं शङ्खचूडमाकर्ण्याखण्डलस्स्वराट् । निखिलैरमरैस्सार्द्धं तेन योद्धुं समुद्यतः

Nang marinig na papalapit si Śaṅkhacūḍa, si Akhaṇḍala (Indra), ang hari ng mga deva, ay naghanda kasama ng lahat ng mga diyos upang makipaglaban sa kanya.

Verse 13

तदाऽसुरैस्सुराणां च संग्रामस्तुमुलो ह्यभूत् । वीराऽऽनन्दकरः क्लीबभयदो रोमहर्षणः

Noon ay sumiklab ang isang mabangis at umuugong na digmaan sa pagitan ng mga asura at mga deva—na ikinatuwa ng matatapang, ikinayanig ng mga duwag, at nagdulot ng pangingilabot na pagkamangha sa mga nanonood.

Verse 14

महान्कोलाहलो जातो वीराणां गर्जतां रणे । वाद्यध्वनिस्तथा चाऽऽसीत्तत्र वीरत्ववर्द्धिनी

Sa larangan ng digmaan, sumiklab ang malaking kaguluhan habang umuungal ang mga bayani. Doon din umalingawngaw ang tunog ng mga kasangkapang pandigma, na lalo pang nagpapasidhi sa tapang ng mga mandirigma.

Verse 15

देवाः प्रकुप्य युयुधुरसुरैर्बलवत्तराः । पराजयं च संप्रापुरसुरा दुद्रुवुर्भयात्

Sa galit, ang mga deva—na ngayo’y mas malakas—ay nakipaglaban sa mga asura. Natalo ang mga asura at dahil sa takot ay nagtatakbuhan nang nagmamadali.

Verse 16

पलायमानास्तान्दृष्ट्वा शंखचूडस्स्वयं प्रभुः । युयुधे निर्जरैस्साकं सिंहनादं प्रगर्ज्य च

Nang makita niyang tumatakas sila, si Śaṅkhacūḍa—ang makapangyarihang panginoon—ay siya mismo ang sumugod sa labanan. Umuungal na tila leon, nakipagsagupaan siya sa mga deva, ang mga walang-kamatayan.

Verse 17

तरसा सहसा चक्रे कदनं त्रिदिवौकसाम् । प्रदुद्रुवुस्सुरास्सर्वे तत्सुतेजो न सेहिरे

Sa napakalakas na bilis at biglaang puwersa, nagpasimula siya ng mabangis na paglipol sa mga nananahan sa tatlong langit. Tumakas ang lahat ng mga Deva, sapagkat hindi nila matiis ang naglalagablab na tejas ng anak na iyon.

Verse 18

यत्र तत्र स्थिता दीना गिरीणां कंदरासु च । तदधीना न स्वतंत्रा निष्प्रभाः सागरा यथा

Nagkalat sila kung saan-saan at nanatiling abang, maging sa mga yungib ng kabundukan. Nakasalalay sa iba at hindi makapamahala sa sarili, nawalan sila ng ningning, gaya ng dagat kapag pinagkaitan ng kapuspusan nito.

Verse 19

सोपि दंभात्मजश्शूरो दानवेन्द्रः प्रतापवान् । सुराधिकारान्संजह्रे सर्वांल्लोकान्विजित्य च

Ang anak ni Dambha, ang bayaning iyon—ang makapangyarihang panginoon ng mga Dānava—pagkaraang madaig ang lahat ng daigdig, inagaw niya para sa sarili ang mga karapatan at pribilehiyo ng mga Deva.

Verse 20

त्रैलोक्यं स्ववशंचक्रे यज्ञभागांश्च कृत्स्नशः । स्वयमिन्द्रो बभूवापि शासितं निखिलं जगत्

Isinailalim niya sa sariling kapangyarihan ang tatlong daigdig at sinamsam nang buo ang lahat ng bahagi ng yajña. Siya pa nga’y naging si Indra mismo, at ang buong sansinukob ay napasailalim sa kanyang paghahari.

Verse 21

कौबेरमैन्दवं सौर्यमाग्नेयं याम्यमेव च । कारयामास वायव्यमधिकारं स्वशक्तितः

Sa sarili niyang banal na kapangyarihan, ipinagtatag niya ang mga tungkulin ng pamamahala—yaong kay Kubera, Indra, Surya (Araw), Agni, Yama, at gayundin ang pagkapanginoon ni Vāyu—upang ang mga kapangyarihan ng mga dako ay gumanap sa nararapat na gawain.

Verse 22

देवानामसुराणां च दानवानां च रक्षसाम् । गंधर्वाणां च नागानां किन्नराणां रसौकसाम्

Ang mga Deva at mga Asura, ang mga Dānava at mga Rākṣasa; ang mga Gandharva at mga Nāga, at ang mga Kinnara na nananahan sa makalangit na dako—lahat ay nagtipon at nasangkot sa dakilang labanan na iyon.

Verse 23

त्रिलोकस्य परेषां च सकलानामधीश्वरः । स बभूव महावीरश्शंखचूडो महाबली

Si Śaṅkhacūḍa ay naging isang dakilang bayani, mandirigmang lubhang makapangyarihan—na may pagka-panginoon sa lahat ng nilalang sa tatlong daigdig, at maging sa mga nasa kabila pa nito.

Verse 24

एवं स बुभुजे राज्यं राजराजेश्वरो महान् । सर्वेषां भुवनानां च शंखचूडश्चिरं समाः

Kaya nga, si Śaṅkhacūḍa—ang dakilang hari, panginoon ng mga hari—ay matagal na nagtamasa ng kanyang paghahari, na may kapangyarihan sa lahat ng mga daigdig sa loob ng maraming taon.

Verse 25

तस्य राज्ये न दुर्भिक्षं न मारी नाऽशुभग्रहाः । आधयो व्याधयो नैव सुखिन्यश्च प्रजाः सदा

Sa kanyang kaharian ay walang taggutom, walang salot, at walang kapinsalaang dulot ng masasamang impluwensiya ng mga planeta. Walang dalamhati sa isip ni karamdaman sa katawan; ang mga nasasakupan ay laging masaya.

Verse 26

अकृष्टपच्या पृथिवी ददौ सस्यान्यनेकशः । ओषध्यो विविधाश्चासन्सफलास्सरसाः सदा

Ang lupa, kahit hindi araruhin, ay nagkaloob ng masaganang ani ng sari-saring pananim. Ang iba’t ibang halamang-gamot ay laging naroon—namumunga at hitik sa katas at sigla ng buhay.

Verse 27

मण्याकराश्च नितरां रत्नखन्यश्च सागराः । सदा पुष्पफला वृक्षा नद्यस्तु सलिलावहाः

May saganang mga minahan ng hiyas, at ang mga dagat ay waring punô ng kayamanang batong-mahalaga. Ang mga puno ay laging namumulaklak at namumunga, at ang mga ilog ay walang patid na nagdadala ng umaagos na tubig.

Verse 28

देवान् विनाखिला जीवास्सुखिनो निर्विकारकाः । स्वस्वधर्मा स्थितास्सर्वे चतुर्वर्णाश्रमाः परे

Maliban sa mga diyos, ang lahat ng nilalang ay masaya at walang pagkabagabag. Ang lahat ay matatag sa kani-kanilang itinakdang dharma—ang apat na varṇa at apat na āśrama—na namumuhay sa maayos at marangal na kaayusan.

Verse 29

तस्मिच्छासति त्रैलोक्ये न कश्चिद् दुःखितोऽभवत् । भ्रातृवैरत्वमाश्रित्य केवलं दुःखिनोऽमराः

Nang siya ang namuno, sa tatlong daigdig ay walang sinumang nalugmok sa dalamhati. Tanging ang mga walang-kamatayan (mga diyos), na kumakapit sa alitan ng magkakapatid, ang nanatiling nagdurusa.

Verse 30

स शंखचूडः प्रबलः कृष्णस्य परमस्सखा । कृष्णभक्तिरतस्साधुस्सदा गोलोकवासिनः

Ang Śaṅkhacūḍa na iyon ay makapangyarihan, ang pinakamalapit na kaibigan ni Kṛṣṇa. Laging nakalubog sa debosyon kay Kṛṣṇa, siya’y isang banal, at palaging nananahan sa Goloka.

Verse 31

पूर्वशापप्रभावेण दानवीं योनिमाश्रितः । न दानवमतिस्सोभूद्दानवत्वेऽपि वै मुने

O pantas, dahil sa bisa ng naunang sumpa, pumasok siya sa sinapupunan ng isang Dānava; ngunit kahit taglay ang kalagayang Dānava, ang kanyang isip ay hindi naging demonyo.

Verse 32

ततस्सुरगणास्सर्वे हृतराज्या पराजिताः । संमंत्र्य सर्षयस्तात प्रययुर्ब्रह्मणस्सभाम्

Pagkaraan, ang lahat ng pangkat ng mga deva—natalo at naagawan ng kanilang paghahari—ay nagsangguniang kasama ang mga rishi, at, o minamahal, nagtungo sa kapulungan ni Brahmā.

Verse 33

तत्र दृष्ट्वा विधातारं नत्वा स्तुत्वा विशेषतः । ब्रह्मणे कथयामासुस्सर्वं वृत्तांतमाकुलाः

Doon, nang makita nila ang Lumikha (Brahmā), sila’y yumukod at naghandog ng natatanging papuri; at pagkatapos, sa kanilang pagkabalisa at pagkalito, isinalaysay nila kay Brahmā ang buong pangyayari.

Verse 34

ब्रह्मा तदा समाश्वास्य सुरान् सर्वान्मुनीनपि । तैश्च सार्द्धं ययौ लोके वैकुण्ठं सुखदं सताम्

Pagkaraan, inaliw ni Brahmā ang lahat ng mga diyos at ang mga muni; at kasama nila ay nagtungo siya sa daigdig na Vaikuṇṭha, tahanang nagkakaloob ng ligaya sa mga matuwid.

Verse 35

ददर्श तत्र लक्ष्मीशं ब्रह्मा देवगणैस्सह । किरीटिनं कुंडलिनं वनमालाविभूषितम्

Doon, si Brahmā, kasama ang mga pangkat ng mga diyos, ay namasdan ang Panginoon ni Lakṣmī (Viṣṇu)—nakaputong ng korona, may mga hikaw, at pinalamutian ng kuwintas na bulaklak ng gubat.

Verse 36

शंखचक्रगदापद्मधरं देवं चतुर्भुजम् । सनंदनाद्यैः सिद्धैश्च सेवितं पीतवाससम्

Namataan nila ang maningning na Panginoon—may apat na bisig, tangan ang kabibe, diskong banal, pamalo, at lotus—nakadamit ng dilaw, at pinararangalan sa paglilingkod nina Sanandana at iba pang ganap na mga siddha.

Verse 37

दृष्ट्वा विष्णुं सुरास्सर्वे ब्रह्माद्यास्समुनीश्वराः । प्रणम्य तुष्टुवुर्भक्त्या बद्धाञ्जलिकरा विभुम्

Nang makita si Panginoong Viṣṇu, ang lahat ng mga deva—kasama si Brahmā at ang mga dakilang muni—ay yumukod; at magkahugpong ang mga palad, pinuri nila ang Makapangyarihan sa taimtim na debosyon.

Verse 38

देवा ऊचु । देवदेव जगन्नाथ वैकुंठाधिपते प्रभो । रक्षास्माञ्शरणापन्नाञ्छ्रीहरे त्रिजगद्गुरो

Wika ng mga deva: “O Diyos ng mga diyos, O Panginoon ng sansinukob, O Hari ng Vaikuṇṭha, O Maharlikang Guro—iligtas at ingatan mo kami na lumapit bilang mga naghahanap ng kanlungan. O Śrī Hari, guro ng tatlong daigdig!”

Verse 39

त्वमेव जगतां पाता त्रिलोकेशाच्युत प्रभो । लक्ष्मीनिवास गोविन्द भक्तप्राण नमोऽस्तु ते

Ikaw lamang ang tagapangalaga ng lahat ng daigdig—O Panginoon, Hari ng tatlong loka, Acyuta na di nagkukulang. O Govinda, tahanan ni Lakṣmī, buhay ng mga deboto—pagpupugay sa Iyo.

Verse 40

इति स्तुत्वा सुरास्सर्वे रुरुदुः पुरतो हरेः । तच्छ्रुत्वा भगवान्विष्णुर्ब्रह्माणमिदमब्रवीत्

Pagkaraang purihin Siya nang gayon, ang lahat ng deva ay umiyak sa harap ni Hari. Nang marinig ang kanilang panaghoy, nagsalita ang Mapalad na Panginoong Viṣṇu ng mga salitang ito kay Brahmā.

Verse 41

विष्णुरुवाच । किमर्थमागतोसि त्वं वैकुंठं योगिदुर्लभम् । किं कष्टं ते समुद्भूतं तत्त्वं वद ममाग्रतः

Wika ni Viṣṇu: “Sa anong layunin ka naparito sa Vaikuṇṭha, na mahirap marating kahit ng mga yogin? Anong paghihirap ang sumapit sa iyo? Ihayag mo sa akin ang tunay na bagay nang malinaw sa aking harapan.”

Verse 42

सनत्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा हरेर्वाक्यं प्रणम्य च मुहुर्मुहुः । बद्धाञ्जलिपुटो भूत्वा विन यानतकन्धरः

Sabi ni Sanatkumāra: Nang marinig niya ang mga salita ni Hari, siya’y yumukod at nagbigay-galang nang paulit-ulit. Magkasanib ang mga palad sa paggalang at nakayuko ang leeg sa pagpapakumbaba, siya’y mapagpakumbabang nagsumamo.

Verse 43

वृत्तांतं कथयामास शंखचूडकृतं तदा । देवकष्टसमाख्यानं पुरो विष्णोः परात्मनः

Pagkaraan, sa mismong harapan ni Viṣṇu—ang Kataas-taasang Sarili—isinaysay niya ang mga ginawa ni Śaṅkhacūḍa at inilahad nang ganap ang pagdurusa at paghihirap ng mga deva.

Verse 44

हरिस्तद्वचनं श्रुत्वा सर्वतसर्वभाववित् । प्रहस्योवाच भगवांस्तद्रहस्यं विधिं प्रति

Nang marinig ang mga salitang iyon, si Hari—na ganap na nakakabatid sa kaloob-looban ng lahat ng nilalang sa bawat paraan—ay ngumiti, at humarap kay Vidhi (Brahmā) upang magsalita tungkol sa lihim na aral na iyon at sa wastong tuntunin nito.

Verse 45

श्रीभगवानुवाच । शंखचूडस्य वृत्तांतं सर्वं जानामि पद्मज । मद्भक्तस्य च गोपस्य महातेजस्विनः पुरा

Wika ng Mapalad na Panginoon: “O Padmaja (Brahmā), nalalaman Ko ang buong salaysay ni Śaṅkhacūḍa—na noong unang panahon siya’y isang gopa, pastol ng mga baka na may dakilang ningning, at isang tapat na deboto na sumasamba sa Akin.”

Verse 46

शृणुतस्सर्ववृत्तान्तमितिहासं पुरातनम् । संदेहो नैव कर्तव्यश्शं करिष्यति शङ्करः

Pakinggan ninyo ngayon ang buong sinaunang banal na salaysay na ito. Huwag mag-alinlangan kailanman—tiyak na magdudulot si Śaṅkara ng mapalad na kabutihan at itatama ang lahat.

Verse 47

सर्वोपरि च यस्यास्ति शिवलोकः परात्परः । यत्र संराजते शंभुः परब्रह्म परमेश्वरः

Higit sa lahat ng mga daigdig ay naroon ang kataas-taasang Śivaloka, mas mataas pa sa pinakamataas; doon naghahari si Śambhu sa ganap na karangalan—Siya ang Kataas-taasang Brahman, ang Panginoong lampas sa lahat.

Verse 48

प्रकृतेः पुरुषस्यापि योधिष्ठाता त्रिशक्तिधृक् । निर्गुणस्सगुणस्सोपि परं ज्योतिः स्वरूपवान्

Siya ang kataas-taasang tagapag-ayos ng Prakṛti (Kalikasan) at Puruṣa (prinsipyo ng kamalayang indibidwal), tagapagdala ng tatlong Śakti. Bagaman lampas sa mga katangian (nirguṇa), nahahayag din Siya na may mga katangian (saguṇa); ang Kanyang tunay na anyo ay ang Kataas-taasang Liwanag na transendente.

Verse 49

यस्यांगजास्तु वै ब्रह्मंस्त्रयस्सृष्ट्यादिकारकाः । सत्त्वादिगुणसंपन्ना विष्णुब्रह्महराभिधाः

O Brahmā, mula sa mismong pagka-iral Niya ay sumibol ang tatlo—taglay ang mga guṇa gaya ng sattva—na gumaganap ng paglikha at iba pang gawaing kosmiko, at nakikilala sa mga pangalang Viṣṇu, Brahmā, at Hara.

Verse 50

स एव परमात्मा हि विहरत्युमया सह । यत्र मायाविनिर्मुक्तो नित्यानित्य प्रकल्पकः

Siya lamang ang tunay na Paramātman, nakikipaglaro sa banal na lila kasama si Umā; doon, ganap na malaya sa Māyā, itinatakda at inaayos Niya ang walang-hanggan at ang di-walang-hanggan.

Verse 51

तत्समीपे च गोलोको गोशाला शंकरस्य वै । तस्येच्छया च मद्रूपः कृष्णो वसति तत्र ह

Malapit sa banal na dako roon ang Goloka—tunay na sagradong kulungan ng mga baka ni Śaṅkara. At sa sariling kalooban Niya, si Kṛṣṇa, na kasing-anyo ng aking anyo, ay nananahan doon.

Verse 52

तद्गवां रक्षणार्थाय तेनाज्ञप्तस्सदा सुखी । तत्संप्राप्तसुखस्सोपि संक्रीडति विहारवित्

Inutusan siya ng Panginoon upang pangalagaan ang mga bakang iyon, kaya siya’y laging payapa at masaya. Nang matamo niya ang gayong ligaya, siya man ay naglibang at naglakbay-lakbay, bihasa sa banal na paglalaro, walang pangamba, habang tinutupad ang itinakdang tungkulin.

Verse 53

तस्य नारी समाख्याता राधेति जगदम्बिका । प्रकृतेः परमा मूर्तिः पंचमी सुविहारिणी

Ang Kanyang kabiyak ay kilala bilang Rādhā, ang Ina ng sansinukob. Siya ang kataas-taasang anyo ng Prakṛti, ang ikalimang banal na pagpapakita, na malayang naglalaro sa Kanyang banal na lila.

Verse 54

बहुगोपाश्च गोप्यश्च तत्र संति तदंगजाः । सुविहारपरा नित्यं राधाकृष्णानुवर्तिनः

Doon ay maraming pastol at mga dalagang pastol, na isinilang mula sa mismong mga angkan na iyon. Laging nakatuon sa masayang paglalaro, sila’y walang patid na sumusunod sa yapak nina Rādhā at Kṛṣṇa.

Verse 55

स एव लीलया शंभोरिदानीं मोहितोऽनया । संप्राप्तो दानवीं योनिं मुधा शापात्स्वदुःखदाम्

Sa pamamagitan lamang ng banal na lila ni Śambhu, ngayo’y nalinlang siya ng babae. At dahil sa isang sumpang nauwi sa wala, siya’y napasok sa sinapupunan ng mga demonyo—isang sinapupunang nagdudulot ng pagdurusa sa kanyang sarili.

Verse 56

रुद्रशूलेन तन्मृत्यु कृष्णेन विहितः पुरा । ततस्स्वदेहमुत्सृज्य पार्षदस्स भविष्यति

Noong una, itinakda ni Kṛṣṇa na ang kanyang kamatayan ay darating sa pamamagitan ng trident ni Rudra. Kaya, pagtalikod sa sariling katawan, siya’y magiging isang gaṇa—tagapaglingkod sa hanay ng mga kasama ni Śiva.

Verse 57

इति विज्ञाय देवेश न भयं कर्तुमर्हसि । शंकर शरणं यावस्स सद्यश्शंविधास्यति

Yamang nalalaman ito, O Panginoon ng mga diyos, hindi ka nararapat magpadala sa takot. Hangga’t si Śaṅkara ang iyong kanlungan, agad Niyang aayusin ang lahat at ihahatid ang wastong pasiya.

Verse 58

अहं त्वं चामरास्सर्वे तिष्ठंतीह विसाध्वसाः

“Ako, ikaw, at ang lahat ng mga walang-kamatayan ay mananatiling nakatayo rito, walang pangamba.”

Verse 59

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा सविधिर्विष्णुः शिवलोकं जगाम ह । संस्मरन्मनसा शंभुं सर्वेशं भक्तवत्सलम्

Sinabi ni Sanatkumāra: Pagkasabi nito, si Viṣṇu—kasama si Brahmā—ay nagtungo sa daigdig ni Śiva, habang sa isip ay inaalala si Śambhu, ang Panginoon ng lahat, na laging mahabagin sa mga deboto.