शङ्खचूडकृततपः—ब्रह्मवरकवचप्राप्तिः / Śaṅkhacūḍa’s Austerity—Brahmā’s Boon and the Bestowal of the Kavaca

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । ततश्च शंखचूडोऽसौ जैगीषव्योपदेशतः । ततश्चकार सुप्रीत्या ब्रह्मणः पुष्करे चिरम्

Sinabi ni Sanatkumāra: Pagkaraan nito, si Śaṅkhacūḍa, ayon sa tagubilin ni Jaigīṣavya, ay matagal na nagsagawa, nang may dakilang debosyon, ng pagsamba kay Brahmā sa Puṣkara.

Verse 2

गुरुदत्तां ब्रह्मविद्यां जजाप नियतेन्द्रियः । स एकाग्रमना भूत्वा करणानि निगृह्य च

Sa pagdidisiplina ng mga pandama, inulit-ulit niya ang Brahma-vidyā—ang mapagpalayang kaalaman/mantra na ipinagkaloob ng kanyang guru; naging iisa ang tuon ng isip at pinigil din niya ang mga kasangkapan ng pagkilos at pagdama.

Verse 3

तपंतं पुष्करे तं वै शंखचूडं च दानवम् । वरं दातुं जगामाशु ब्रह्मालोकगुरुर्विभुः

Nang makita ang Dānava na si Śaṅkhacūḍa na nagsasagawa ng matinding tapa sa Puṣkara, ang makapangyarihang Panginoong Brahmā—iginagalang na guro ng Brahmaloka—ay agad na nagtungo roon upang magbigay ng biyaya.

Verse 4

वरं ब्रूहीति प्रोवाच दानवेन्द्रं विधिस्तदा । स दृष्ट्वा तं ननामाति नम्रस्तुष्टाव सद्गिरा

Noon, nagsalita si Vidhī (Brahmā) sa pinuno ng mga Dānava: “Sabihin mo ang biyayang nais mo.” Pagkakita sa Kanya, yumukod ang haring Dānava nang may paggalang, at sa kababaang-loob ay nagpuri sa Kanya sa mararangal na pananalita.

Verse 5

वरं ययाचे ब्रह्माणमजेयत्वं दिवौकसाम् । तथेत्याह विधिस्तं वै सुप्रसन्नेन चेतसा

Humingi siya kay Brahmā ng biyaya—ang pagiging di-matatalo laban sa mga diyos. Si Vidhī (Brahmā), na lubos ang kagalakan sa puso, ay sumagot, “Mangyari nawa,” at ipinagkaloob iyon.

Verse 6

श्रीकृष्णकवचं दिव्यं जगन्मंगलमंगलम् । दत्तवाञ्शंखचूडाय सर्वत्र विजयप्रदम्

Ipinagkaloob niya kay Śaṅkhacūḍa ang banal na baluting-pananggalang (kavaca) ni Śrī-Kṛṣṇa—ang pinakadakilang pagpapala ng sanlibutan—na nagbibigay ng tagumpay sa lahat ng dako.

Verse 7

बदरीं संप्रयाहि त्वं तुलस्या सह तत्र वै । विवाहं कुरु तत्रैव सा तपस्यति कामतः

“Pumaroon ka agad sa Badarī kasama si Tulasī. Isagawa roon mismo ang ritwal ng kasal, sapagkat doon siya nagsasagawa ng matinding tapa upang matupad ang minimithing hangarin.”

Verse 8

धर्मध्वजसुता सेति संदिदेश च तं विधिः । अन्तर्धानं जगामाशु पश्यतस्तस्य तत्क्षणात्

Inutusan siya ni Vidhi (Brahmā) at sinabi, “Siya ang anak na babae ni Dharmadhvaja.” At sa mismong sandaling iyon, sa harap ng kanyang mga mata, mabilis na naglaho si Brahmā.

Verse 9

ततस्स शंखचूडो हि तपःसिद्धोऽतिपुष्करे । गले बबंध कवचं जगन्मंगलमंगलम्

Pagkaraan, si Śaṅkhacūḍa—na naging makapangyarihan dahil sa bunga ng kanyang tapa—ay buong galak na isinuot sa kanyang leeg ang kavaca, ang pinakadakilang pagpapala at kapakanan ng mga daigdig.

Verse 10

आज्ञया ब्राह्मणस्सोऽपि तपःसिद्धमनोरथः । समाययौ प्रहृष्टास्यस्तूर्णं बदरिकाश्रमम्

Sa pagsunod sa utos, ang brāhmaṇa ring iyon—na natupad na ang minimithing layon sa bisa ng tapa—ay agad na nagtungo sa ermitanyong Badarī, ang mukha’y nagliliwanag sa tuwa.

Verse 11

यदृच्छयाऽऽगतस्तत्र शंखचूडश्च दानवः । तपश्चरन्ती तुलसी यत्र धर्मध्वजात्मजा

Nagkataon na dumating doon ang Dānava na si Śaṅkhacūḍa—sa mismong pook na pinagsasagawaan ni Tulasī, anak ni Dharmadhvaja, ng matinding pag-aayuno at tapa.

Verse 12

सुरूपा सुस्मिता तन्वी शुभभूषणभूषिता । सकटाक्षं ददर्शासौ तमेव पुरुषं परम्

Siya’y maganda ang anyo, may banayad na ngiti, payat at marikit, at pinalamutian ng mapalad na mga hiyas. Sa isang sulyap na pahilis, nakita niya Siya lamang—ang Kataas-taasang Persona, ang Pinakamataas na Purusha.

Verse 13

दृष्ट्वा तां ललिता रम्यां सुशीलां सुन्दरीं सतीम् । उवास तत्समीपे तु मधुरं तामुवाच सः

Nang makita niya si Satī na marikit at kaibig-ibig, mabait ang likas at tunay na maganda, nanatili siyang nakaupo sa tabi niya at nagsalita sa kanya ng matatamis na salita.

Verse 14

शंखचूड उवाच । का त्वं कस्य सुता त्वं हि किं करोषि स्थितात्र किम् । मौनीभूता किंकरं मां संभावितुमिहार्हसि

Sinabi ni Śaṅkhacūḍa: "Sino ka? Kaninong anak ka? Bakit ka nakatayo rito, at ano ang ginagawa mo? Sa iyong pananahimik, paano mo itinuturing na ako—ang iyong lingkod—ay karapat-dapat na kausapin dito?"

Verse 15

सनत्कुमार उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा सकामं तमुवाच सा

Sinabi ni Sanatkumāra: Nang marinig ang kanyang mga salitang binigkas sa gayong paraan, hinarap niya siya—na pinakikilos pa rin ng pagnanasa.

Verse 16

तुलस्युवाच । धर्मध्वजसुताहं च तपस्यामि तपस्विनी । तपोवने च तिष्ठामि कस्त्वं गच्छ यथासुखम्

Sinabi ni Tulasī: "Ako ang anak ni Dharmadhvaja, isang babaeng nakatuon sa penitensya. Nagsasagawa ako ng tapa at naninirahan dito sa kagubatan ng tapas na ito. Sino ka? Magpatuloy ka sa iyong lakad, ayon sa iyong nais."

Verse 17

नारीजातिर्मोहिनी च ब्रह्मादीनां विषोपमा । निन्द्या दोषकरी माया शृंखला ह्यनुशायिनाम्

Ang uri ng babae ay mapanlinlang maging kay Brahma at sa iba pang mga diyos—tulad ng lason sa epekto nito. Ito ay mapanuri, sanhi ng mga pagkakamali; isang pagpapakita ng māyā, at sa katunayan ay isang tanikala para sa mga nananatiling nakagapos sa mga nakatagong pagnanasa.

Verse 18

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा तुलसी तं च सरसं विरराम ह । दृष्ट्वा तां सस्मितां सोपि प्रवक्तुमुपचक्रमे

Sinabi ni Sanatkumāra: Pagkasabi nito, tumigil si Tulasī sa kanyang matatamis at marikit na pananalita. Nang makita niyang nakangiti siya, siya man ay nagsimulang magsalita.

Verse 19

शंखचूड उवाच । त्वया यत्कथितं देवि न च सर्वमलीककम् । किञ्चित्सत्यमलीकं च किंचिन्मत्तो निशामय

Wika ni Śaṃkhacūḍa: “O Diyosa, ang iyong sinabi ay hindi lubusang kasinungalingan. May bahaging totoo at may bahaging di-totoo; ngayo’y dinggin mo ang ilang salita mula sa akin.”

Verse 20

पतिव्रताः स्त्रियो याश्च तासां मध्ये त्वमग्रणीः । न चाहं पापदृक्कामी तथा त्वं नेति धीर्मम

“Sa lahat ng kababaihang tapat sa kanilang asawa, ikaw ang pinakapanguna. Hindi ako yaong nagnanais ng masamang tingin; matibay ang aking paniniwalang ikaw man ay hindi ganyan.”

Verse 21

आगच्छामि त्वत्समीपमाज्ञया ब्रह्मणोऽधुना । गांधर्वेण विवाहेन त्वां ग्रहीष्यामि शोभने

“Ngayon, sa utos ni Brahmā, lumalapit ako sa iyong harapan. O marikit, sa kasalang Gāndharva, tatanggapin kita bilang aking asawa.”

Verse 22

शंखचूडोऽहमेवास्मि देवविद्रावकारकः । मां न जानासि किं भद्रे न श्रुतोऽहं कदाचन

“Ako lamang si Śaṅkhacūḍa, ang nagpapalayas sa mga diyos. O marikit, hindi mo ba ako nakikilala? Ni minsan ba’y hindi mo narinig ang aking pangalan?”

Verse 23

दनुवंश्यो विशेषेण मन्द पुत्रश्च दानवः । सुदामा नाम गोपोहं पार्षदश्च हरेः पुरा

“Ako’y nagngangalang Sudāmā, isang pastol ng baka. Lalo na, ako’y mula sa angkan ni Danu; ako ang Dānava, anak ni Manda. Noong una, ako rin ay naging isang kasamang tagapaglingkod (pārṣada) sa hanay ni Panginoong Hari (Viṣṇu).”

Verse 24

अधुना दानवेन्द्रोऽहं राधिकायाश्च शापतः । जातिस्मरोऽहं जानामि सर्वं कृष्णप्रभावतः

“Ngayon, dahil sa sumpa ni Rādhikā, ako’y naging panginoon ng mga Dānava. Ngunit sa banal na kapangyarihan ni Kṛṣṇa, ako’y nakaaalala ng mga dating kapanganakan at nalalaman ko ang lahat.”

Verse 25

सनत्कुमार उवाच । एवमुक्त्वा शंखचूडो विरराम च तत्पुरः । दानवेंद्रेण सेत्युक्ता वचनं सत्यमादरात् । सस्मितं तुलसी तुष्टा प्रवक्तुमुपचक्रमे

Sinabi ni Sanatkumāra: Pagkasabi niyon, si Śaṅkhacūḍa ay tumahimik doon. Pagkaraan, si Tulasī—na tinugunan ng panginoon ng mga Dānava ng “mangyari nawa”—ay pinarangalan ang kanyang tapat na pananalita; nalugod at nakangiti, siya’y nagsimulang magsalita.

Verse 26

तुलस्युवाच । त्वयाहमधुना सत्त्वविचारेण पराजिता । स धन्यः पुरुषो लोके न स्त्रिया यः पराजितः

Sinabi ni Tulasī: “Ngayon, dahil sa iyong malinaw na paghatol sa katotohanan at sa asal, ako’y natalo. Mapalad ang lalaking nasa daigdig na ito na hindi napagwawagian ng isang babae.”

Verse 27

सत्क्रियोप्यशुचिर्नित्यं स पुमान्यः स्त्रिया जितः । निन्दंति पितरो देवा मानवास्सकलाश्च तम्

Kahit isagawa niya ang wastong mga ritwal, ang lalaking napasuko ng isang babae ay nananatiling marumi magpakailanman; sinisisi siya ng mga Pitṛ, ng mga Deva, at ng lahat ng tao.

Verse 28

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे शंखचूडतपःकरणविवाहवर्णनं नामाष्टविंशोऽध्यायः

Sa ganito nagtatapos ang ika-28 kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng mga pag-aayuno at pagninilay (tapas) ni Śaṅkhacūḍa, ang pagsasagawa nito, at ang kanyang pag-aasawa,” sa ikalimang bahagi, Yuddha-khaṇḍa, ng ikalawang bahagi (Rudra-saṃhitā) ng Śrī Śiva Mahāpurāṇa.

Verse 29

शूद्रो मासेन शुध्येत्तु हीति वेदानुशासनम् । न शुचिः स्त्रीजितः क्वापि चितादाहं विना पुमान्

Ipinahahayag ng utos ng Veda: “Ang Śūdra ay nalilinis pagkalipas ng isang buwan.” Ngunit ang lalaking dinaig ng pagnanasa sa babae ay hindi tunay na dalisay saanman—maliban kung maging abo siya sa pira ng libing.

Verse 30

न गृह्णतीच्छया तस्मात्पितरः पिण्डतर्पणम् । न गृह्णन्ति सुरास्तेन दत्तं पुष्पफलादिकम्

Kaya nga, hindi tinatanggap ng mga Pitṛ (mga ninunong banal) nang may kalooban ang mga handog na piṇḍa at tarpaṇa na iniaalay niya; gayundin, hindi tinatanggap ng mga Deva ang mga bulaklak, prutas, at iba pang alay na ibinibigay niya.

Verse 31

तस्य किं ज्ञानसुतपो जपहोम प्रपूजनैः । विद्यया दानतः किं वा स्त्रीभिर्यस्य मनो हृतम्

Ano ang silbi ng kaalaman at pag-aaskeza sa kanya? Ano ang silbi ng japa, homa, at maringal na pagsamba? Ano ang pakinabang ng pag-aaral at pagkakawanggawa, kung ang kanyang isip ay ninakaw na ng babae—ibig sabihin, ng pagnanasa at pagkakapit?

Verse 32

विद्याप्रभावज्ञानार्थं मया त्वं च परीक्षितः । कृत्वा कांतपरीक्षां वै वृणुयात्कामिनी वरम्

Upang matiyak ang tunay na kapangyarihan at bisa ng iyong kaalaman, sinubok kita. Kaya, matapos siyasatin ang karapat-dapat ng minamahal, ang isang babae ay nararapat pumili ng isang dakilang asawa.

Verse 33

सनत्कुमार उवाच । इत्येवं प्रवदंत्यां तु तुलस्यां तत्क्षणे विधिः । तत्राजगाम संसृष्टा प्रोवाच वचनं ततः

Wika ni Sanatkumāra: Habang nagsasalita nang gayon si Tulasī, sa mismong sandaling iyon dumating doon si Vidhi (Brahmā), na nararapat na naanyayahan, at saka nagsalita ng mga salitang ito.

Verse 34

ब्रह्मोवाच । किं करोषि शंखचूड संवादमनया सह । गांधर्वेण विवाहेन त्वमस्या ग्रहणं कुरु

Wika ni Brahmā: “O Śaṅkhacūḍa, bakit ka nakikipag-usap nang napakatagal sa kanya? Tanggapin mo siya bilang asawa sa kasalang Gāndharva at hawakan mo ang kanyang kamay agad.”

Verse 35

त्वं वै पुरुषरत्नं च स्त्रीरत्नं च त्वियं सती । विदग्धाया विदग्धेन संगमो गुणवान् भवेत्

Tunay, ikaw ay hiyas sa mga lalaki, at ang Satī na ito ay hiyas sa mga babae. Kapag ang isang babaeng may pag-unawa ay napag-isa sa isang lalaking may pag-unawa, ang kanilang pagsasama ay nagiging tunay na marangal at mabunga.

Verse 36

निर्विरोधं सुखं राजन् को वा त्यजति दुर्लभम् । योऽविरोधसुखत्यागी स पशुर्नात्र संशयः

O Hari, sino ang tatalikod sa bihirang ligayang walang alitan? Ang sinumang tumalikod sa gayong payapang kagalakan ay tunay na paśu (nilalang na nakagapos), walang pag-aalinlangan.

Verse 37

किं त्वं परीक्षसे कांतमीदृशं गुणिनं सति । देवानामसुराणां च दानवानां विमर्दकम्

O marangal na babae, bakit mo sinusubok ang iyong minamahal—isang dakila at karapat-dapat na lalaki—na dumudurog maging sa mga Deva, Asura, at Dānava?

Verse 38

अनेन सार्द्धं सुचिरं विहारं कुरु सर्वदा । स्थानेस्थाने यथेच्छं च सर्वलोकेषु सुन्दरि

“Kasama niya, laging magalak sa mahabang pagsasama at malayang paglalakbay. O marikit, gumala ayon sa iyong nais, mula sa pook hanggang pook, sa lahat ng mga daigdig.”

Verse 39

अंते प्राप्स्यति गोलोके श्रीकृष्णं पुनरेव सः । चतुर्भुजं च वैकुण्ठे मृते तस्मिंस्त्वमाप्स्यसि

Sa wakas, muli niyang mararating ang Goloka at muling makakamit si Śrī Kṛṣṇa. At kapag pumanaw na ang taong iyon, makakamit mo ang Panginoong may apat na bisig sa Vaikuṇṭha.

Verse 40

सनत्कुमार उवाच । इत्येवमाशिषं दत्त्वा स्वालयं तु ययौ विधिः । गांधर्वेण विवाहेन जगृहे तां च दानवः

Sinabi ni Sanatkumāra: “Pagkaloob niya ng gayong pagpapala, si Vidhi (Brahmā) ay bumalik sa sariling tahanan. Pagkaraan, kinuha siya ng Dānava bilang asawa sa pamamagitan ng kasalang Gāndharva, ayon sa kapwa pagsang-ayon.”

Verse 41

एवं विवाह्य तुलसीं पितुः स्थानं जगाम ह । स रेमे रमया सार्द्धं वासगेहे मनोरमे

Kaya nga, matapos pakasalan si Tulasī, nagtungo siya sa tahanan ng kanyang ama; at doon, kasama si Ramā (Lakṣmī), siya’y nagalak sa isang kaaya-ayang tahanan.