संध्यायाः शुद्धिः सूर्यलोकप्रवेशश्च — Purification of Sandhyā and Her Entry into the Solar Sphere

Verse 1

ब्रह्मोवाच । वरं दत्त्वा मुने तस्मिन् शंभावंतर्हिते तदा । संध्याप्यगच्छत्तत्रैव यत्र मेधातिथिर्मुनिः

Wika ni Brahmā: Matapos ipagkaloob ang biyayang iyon sa muni, nang si Panginoong Śambhu ay maglaho sa paningin, ang muni ay nagpunta upang ganapin ang sandhyā-vandana (pagsamba sa dapithapon) at nagtungo sa mismong lugar na kinaroroonan ni muni Medhātithi.

Verse 2

तत्र शंभोः प्रसादेन न केनाप्युपलक्षिता । सस्मार वर्णिनं तं वै स्वोपदेशकरं तपः

Doon, sa biyaya ni Śambhu, hindi siya napansin ninuman. Pagkaraan, naalala niya ang brāhmacārin na asceta—yaong nagbigay sa kanya ng pansariling tagubilin tungkol sa tapas (mahigpit na pag-aayuno at pagdidisiplina).

Verse 3

वसिष्ठेन पुरा सा तु वर्णीभूत्वा महामुने । उपदिष्टा तपश्चर्तुं वचनात्परमेष्ठिनः

O dakilang pantas, noong unang panahon siya’y naging isang brahmacāriṇī, dalagang nakatalaga sa banal na disiplina. Sa utos ni Parameṣṭhin (Brahmā), itinuro ni Vasiṣṭha sa kanya ang pagsasagawa ng tapas, ang mga pag-aayuno at pagninilay na mapagpakumbaba.

Verse 4

तमेव कृत्वा मनसा तपश्चर्योपदेशकम् । पतित्वेन तदा संध्या ब्राह्मणं ब्रह्मचारिणम्

Pagkaraan, si Saṃdhyā, na itinuon ang isip sa kanya lamang bilang tagapagturo ng tapas, ay tinanggap ang brahmin na brahmacārin na iyon bilang kanyang asawa.

Verse 5

समिद्धेग्नौ महायज्ञे मुनिभिर्नोपलक्षिता । दृष्टा शंभुप्रसादेन सा विवेश विधेः सुता

Sa dakilang yajña, nang ang apoy ay ganap nang naglalagablab, ang anak na babae ni Brahmā ay pumasok sa liyab—na hindi napansin ng mga muni; subalit sa biyaya ni Śambhu, siya’y tunay na nakita sa kanyang banal na kalikasan at sa kanyang makalangit na paglalakbay.

Verse 6

तस्याः पुरोडाशमयं शरीरं तत्क्षणात्ततः । दग्धं पुरोडाशगंधं तस्तार यदलक्षितम्

Sa sandaling iyon, ang kanyang katawan—na tila gawa sa alay na puroḍāśa—ay nasunog. Isang bango na katulad ng inihaw na puroḍāśa ang kumalat sa lahat de dako, bagaman ang pinagmulan nito ay hindi makita.

Verse 7

वह्निस्तस्याः शरीरं तु दग्ध्वा सूर्यस्य मंडलम् । शुद्धं प्रवेशयामास शंभोरेवाज्ञया पुनः

Matapos sunugin ang kanyang katawan, si Agni—muli, sa utos ni Śambhu—ay pinapasok ang dalisay na diwa sa bilog ng Araw.

Verse 8

सूर्यो त्र्यर्थं विभज्याथ तच्छरीरं तदा रथे । स्वकेशं स्थापयामास प्रीतये पितृदेवयोः

Pagkaraan, hinati ng Diyos na Araw ang katawan na iyon sa tatlong bahagi at inilagay sa karwahe; at inilagay niya roon ang sarili niyang buhok, upang masiyahan ang mga Pitṛ (mga ninuno) at ang mga Deva.

Verse 9

तदूर्द्ध्वभागस्तस्यास्तु शरीरस्य मुनीश्वर । प्रातस्संध्याभवत्सा तु अहोरात्रादिमध्यगा

O panginoon ng mga pantas, ang itaas na bahagi ng kanyang katawan ay naging Sandhyā ng umaga (bukang-liwayway), ang banal na sandali ng pag-uugnay na nasa simula ng araw at gabi at sa kanilang pagtatagpo sa gitna.

Verse 10

तच्छेषभागस्तस्यास्तु अहोरात्रांतमध्यगा । सा सायमभवत्संध्या पितृप्रीतिप्रदा सदा

Ang natitirang bahagi ng kanyang katawan ay naging Sandhyā sa tagpuan ng araw at gabi. Ito’y nahayag bilang Sandhyā ng dapithapon (takipsilim), na laging nagbibigay-kasiyahan at ligaya sa mga Pitṛ (mga espiritu ng ninuno).

Verse 11

सूर्योदयात्तु प्रथमं यदा स्यादरुणोदयः । प्रातस्संध्या तदोदेति देवानां प्रीतिकारिणी

Bago sumikat ang araw, kapag lumitaw ang unang ningning ng aruṇodaya (pamumula ng bukang-liwayway), sumisilang ang Sandhyā ng umaga—isang pagsasagawa na nagdudulot ng kagalakan at kasiyahan sa mga Deva.

Verse 12

अस्तं गते ततः सूर्य्ये शोणपद्मनिभे सदा । उदेति सायं संध्यापि पितॄणां मोदकारिणी

Kapag ang araw—na laging parang pulang lotus—ay lumubog na, ang dapit-hapon (sandhyā) ay sumisikat; ito ay nagiging bukal ng kagalakan para sa mga Pitṛ (mga espiritu ng ninuno).

Verse 13

तस्याः प्राणास्तु मनसा शंभुनाथ दयालुना । दिव्येन तु शरीरेण चक्रिरे हि शरीरिणः

Pagkatapos, dahil sa habag, ninais ito ng Panginoong Śambhunātha (Śiva) sa Kanyang isipan, at bumalik ang kanyang hininga ng buhay; sa katunayan, ang may katawan ay naibalik na may banal na katawan.

Verse 14

मुनेर्यज्ञावसाने तु संप्राप्ते मुनिना तु सा । प्राप्ता पुत्री वह्निमध्ये तप्तकांचनसुप्रभा

Nang matapos ang sakripisyo ng pantas, tinanggap siya ng pantas na iyon bilang anak—lumitaw siya mula sa loob ng apoy ng sakripisyo, nagniningning sa karilagan ng tunaw na ginto.

Verse 15

तां जग्राह तदा पुत्रीं मुनुरामोदसंयुतः । यज्ञार्थं तान्तु संस्नाप्य निजक्रोडे दधौ मुने

Pagkatapos ang pantas, na puno ng kagalakan, ay kinuha ang anak na iyon sa kanyang mga bisig. Matapos siyang paliguan para sa ritwal ng sakripisyo, O pantas, inilagay niya siya sa kanyang sariling kandungan.

Verse 16

अरुंधती तु तस्यास्तु नाम चक्रे महामुनिः । शिष्यैः परिवृतस्तत्र महामोदमवाप ह

Pagkaraan, ipinagkaloob ng dakilang rishi sa kanya ang pangalang “Arundhatī.” Doon, napaliligiran ng kanyang mga alagad, nadama niya ang malalim na kagalakan.

Verse 17

विरुणद्धि यतो धर्मं सा कस्मादपि कारणात् । अतस्त्रिलोके विदितं नाम संप्राप तत्स्वयम्

Sapagkat sa ilang dahilan ay hinadlangan niya ang dharma, kaya siya mismo ay nagkamit ng isang pangalan na naging tanyag sa tatlong daigdig.

Verse 18

यज्ञं समाप्य स मुनिः कृतकृत्यभावमासाद्य संपदयुतस्तनया प्रलंभात् । तस्मिन्निजाश्रमपदे सह शिष्यवर्गैस्तामेव सततमसौ दयिते सुरर्षे

Nang matapos ang yajña, ang pantas na muni—na wari’y ganap na ang kanyang tungkulin—ay naging masagana; at dahil sa walang tigil na pakiusap ng kanyang anak na si Satī. Pagkaraan, sa sarili niyang āśrama, kasama ang pangkat ng mga alagad, siya’y laging naglilingkod at sumasamba sa kanya lamang, O minamahal na tagapakinig, pinakamainam sa mga deva at mga rishi.

Verse 19

अथ सा ववृधे देवी तस्मिन्मुनिवराश्रमे । चन्द्रभागानदीतीरे तापसारण्यसंज्ञके

Pagkaraan, ang Diyosa ay lumaki at namukadkad sa āśrama ng dakilang muni, sa pampang ng ilog Candrabhāgā, sa gubat na tanyag na Tāpasāraṇya—ang kakahuyan ng mga asceta.

Verse 20

संप्राप्ते पञ्चमे वर्षे चन्द्रभागां तदा गुणैः । तापसारण्यमपि सा पवित्रमकरोत्सती

Nang dumating ang ikalimang taon, si Satī—sa bisa ng sarili niyang mararangal na birtud—ay ginawang banal ang ilog Candrabhāgā, at maging ang gubat-āśrama ng mga asceta ay kanyang pinabanal.

Verse 21

विवाहं कारयामासुस्तस्या ब्रह्मसुतेन वै । वसिष्ठेन ह्यरुंधत्या ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः

Sina Brahmā, Viṣṇu, at Maheśvara ay nagpagawa ng marapat na pagdiriwang ng kasal niya, sa pamamagitan ni Vasiṣṭha—anak ni Brahmā—kasama si Arundhatī.

Verse 22

तद्विवाहे महोत्साहो वभूव सुखवर्द्धनः । सर्वे सुराश्च मुनयस्सुखमापुः परं मुनो

Sa pagdiriwang ng kasalang iyon, sumiklab ang isang dakilang kapistahan na nagpalago ng ligaya. Lahat ng mga deva at mga muni ay nagkamit ng sukdulang kaligayahan, O pantas.

Verse 23

ब्रह्मविष्णुमहेशानां करनिस्सृततोयतः । सप्तनद्यस्समुत्पन्नाश्शिप्राद्यास्सुपवित्रकाः

Mula sa tubig na umagos mula sa mga kamay nina Brahmā, Viṣṇu, at Maheśa, sumilang ang pitong banal na ilog—nangunguna ang Shiprā—na lubhang nagpapadalisay sa lahat ng nilalang.

Verse 24

अरुंधती महासाध्वी साध्वीनां प्रवरोत्तमा । वसिष्ठं प्राप्य संरेजे मेधातिथिसुता मुने

O pantas, si Arundhatī—dakilang sādhvī, pinakadakila sa mga babaeng malinis ang dangal—nang makamit si Vasiṣṭha ay nagningning sa pinagpalang pagsasama; siya’y anak ni Medhātithi.

Verse 25

यस्याः पुत्रास्समुत्पन्नाः श्रेष्ठाश्शक्त्यादयश्शुभाः । वसिष्ठं प्राप्य तं कांतं संरेजे मुनिसत्तमाः

Mula sa kanya isinilang ang mararangal at mapalad na mga anak na lalaki—nangunguna si Śakti at ang iba pa. Nang makamit niya si Vasiṣṭha, ang minamahal, siya’y nagalak sa piling niya; kaya, O pinakadakilang pantas, namuhay siya sa kagalakan.

Verse 26

एवं संध्याचरित्रं ते कथितं मुनिसत्तम । पवित्रं पावनं दिव्यं सर्वकामफलप्रदम्

Kaya nga, O pinakadakilang pantas, naisalaysay na sa iyo ang banal na salaysay ng pagsamba sa Sandhyā—dalisay, nagpapadalisay, at makalangit—na nagkakaloob ng bunga ng lahat ng matuwid na hangarin. Sa pananaw na Śaiva, ang ganitong disiplinadong pagsamba ay daan ng panloob na paglilinis (śuddhi) at bhakti, na umaalalay sa kaluluwa upang lumapit kay Pati (Śiva).

Verse 27

य इदं शृणुयान्नारी पुरुषो वा शुभव्रतः । सर्वान्कामानवाप्नोति नात्र कार्या विचारणा

Sinumang babae o lalaki na may mabuting panata na makikinig nito ay makakamtan ang lahat ng ninanais; dito’y hindi na kailangan ang pag-aalinlangan o pag-uusisa pa.