दधीचाश्रमगमनम् — Viṣṇu’s Disguise and Dadhīca’s Fearlessness (Kṣu’s Request)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । क्षुवस्य हितकृत्येन दधीचस्याश्रमं ययौ । विप्ररूपमथास्थाय भगवान् भक्तवत्सलः

Wika ni Brahmā: Para sa kapakanan ni Kṣuva, ang Mapalad na Panginoon—mahabagin sa mga deboto—ay nagtungo sa ashram ni Dadhīci, na nag-anyong isang brāhmaṇa.

Verse 2

दधीचं प्राह विप्रर्षिमभिवंद्य जगद्गुरुः । क्षुवकार्य्यार्थमुद्युक्तश्शैवेन्द्रं छलमाश्रितः

Matapos magbigay-galang at yumukod sa brahminong rishi na si Dadhīci, nagsalita sa kanya ang Jagadguru. Upang maisakatuparan ang sariling layon, si Indra—kaaway ng mga Daitya—ay kumapit sa isang pakana.

Verse 3

विष्णुरुवाच । भो भो दधीच विप्रर्षे भवार्चनरताव्यय । वरमेकं वृणे त्वत्तस्तद्भवान् दातुमर्हति

Sinabi ni Viṣṇu: “O kagalang-galang na rishi na si Dadhīci, o pinakamainam sa mga brāhmaṇa—matatag at di-natitinag sa pagsamba kay Bhava (Panginoong Śiva)—humihiling ako sa iyo ng isang biyaya. Nawa’y ipagkaloob mo ito sa akin.”

Verse 4

ब्रह्मोवाच । याचितो देवदेवेन दधीचश्शैवसत्तमः । क्षुवकार्यार्थिना शीघ्रं जगाद वचनं हरिम्

Wika ni Brahmā: Nang pakiusapan ng Diyos ng mga diyos ang rishing si Dadhīci, ang pinakadakila sa mga Śaiva, agad siyang nagsalita kay Hari (Viṣṇu) na dumating upang humingi ng tulong para sa gawain.

Verse 5

दधीच उवाच । ज्ञातं तवेप्सितं विप्र क्षुवकार्यार्थमागतः । भगवान् विप्ररूपेण मायी त्वमसि वै हरिः

Sinabi ni Dadhīca: “O Brahmin, nalaman ko na ang iyong ninanais—naparito ka para sa gawain ng barbero. Tunay ngang ikaw si Bhagavān Hari (Viṣṇu) mismo, ang kamangha-manghang may hawak ng māyā, na nagpakita sa anyo ng isang Brahmin.”

Verse 6

भूतं भविष्यं देवेश वर्तमानं जनार्दन । ज्ञानं प्रसादाद्रुद्रस्य सदा त्रैकालिकं मम

O Panginoon ng mga diyos, O Janārdana—sa biyaya ni Rudra, ang aking kaalaman ay laging tatluhan sa panahon: nasasaklaw ang nakaraan, ang darating, at ang kasalukuyan.

Verse 7

त्वां जानेहं हरिं विष्णुं द्विजत्वं त्यज सुव्रत । आराधितोऽसि भूपेन क्षुवेण खलबुद्धिना

“Nakikilala kita bilang Hari—Vishnu. O taong may mabubuting panata, iwan mo ang pagbabalatkayo bilang brāhmaṇa. Ikaw ay pinalugod at ipinatawag ng haring Kṣuva na may masamang isip.”

Verse 8

जाने तवैव भगवन् भक्तवत्सलतां हरे । छलं त्यज स्वरूपं हि स्वीकुरु स्मर शंकरम्

O Panginoon, O Hari, batid kong tunay ang iyong mahabaging pag-ibig sa mga deboto. Kaya iwan mo ang pandarayang ito; tunay na tanggapin ang sarili mong anyo at alalahanin si Śaṅkara.

Verse 9

अस्ति चेत्कस्यचिद्भीतिर्भवार्चनरतस्य मे । वक्तुमर्हसि यत्नेन सत्यधारणपूर्वकम्

Kung may anumang takot para sa akin—na masugid sa pagsamba kay Bhava (Panginoong Śiva)—nararapat mong sabihin ito sa akin nang maingat, na unang nakaugat sa katotohanan at katatagan.

Verse 10

वदामि न मृषा क्वापि शिवस्मरणसक्तधीः । न बिभेमि जगत्यस्मिन्देवदैत्यादिकादपि

Hindi ako nagsasalita ng kasinungalingan kailanman. Sapagkat ang aking isip ay nakalubog sa pag-alaala kay Śiva, hindi ako natatakot sa mundong ito—kahit sa mga deva, mga daitya, at iba pa.

Verse 11

विष्णुरुवाच । भयं दधीच सर्वत्र नष्टं च तव सुव्रत । भवार्चनरतो यस्माद्भवान्सर्वज्ञ एव च

Wika ni Viṣṇu: “O Dadhīca, taong may marangal na panata—napawi na sa lahat ng dako ang iyong pangamba. Sapagkat ikaw ay masigasig sa pagsamba kay Bhava (Panginoong Śiva), tunay ngang ikaw ay nakaaalam ng lahat.”

Verse 12

बिभेमीति सकृद्वक्तुमर्हसि त्वं नमस्तव । नियोगान्मम राजेन्द्र क्षुवात् प्रतिसहस्य च

“Sabihin mo lamang minsan, ‘Ako’y natatakot’—ako’y yumuyuko sa iyo. O hari ng mga panginoon, ito’y dahil sa tungkuling iniatas sa akin, at dahil din sa pagbahing at pagtawang sumiklab.”

Verse 13

ब्रह्मोवाच । एवं श्रुत्वापि तद्वाक्यं विष्णोस्स तु महामुनिः । विहस्य निर्भयः प्राह दधीचश्शैवसत्तमः

Sabi ni Brahmā: Kahit marinig niya ang mga salita ni Viṣṇu, ang dakilang muni na si Dadhīca—pinakamainam sa mga deboto ni Śiva—ay tumawa at, walang takot, nagsalita.

Verse 14

दधीच उवाच । न बिभेमि सदा क्वापि कुतश्चिदपि किंचन । प्रभावाद्देवदेवस्य शंभोस्साक्षात्पिनाकिनः

Wika ni Dadhīca: “Hindi ako natatakot kailanman sa anuman—saanman, anumang oras, kaninuman—dahil sa hayag na kapangyarihan ni Śambhu, ang Diyos ng mga diyos, ang Pinākin na may tangan ng busog na Pināka.”

Verse 15

ब्रह्मोवाच । ततस्तस्य मुनेः श्रुत्वा वचनं कुपितो हरिः । चक्रमुद्यम्य संतस्थौ दिधक्षुमुनिसत्तमम्

Sabi ni Brahmā: Pagkarinig sa mga salita ng muning iyon, nag-alab sa galit si Hari (Viṣṇu). Itinaas niya ang kaniyang cakra at tumindig na handa, na nagnanais sunugin ang dakilang muni.

Verse 16

अभवत्कुंठितं तत्र विप्रे चक्रं सुदारुणम् । प्रभावाच्च तदीशस्य नृपतेस्संनिधावपि

O brāhmaṇa, doon ay maging ang lubhang mabagsik na diskong iyon ay napurol—ganyan ang nananaig na kapangyarihan ng Panginoon—kahit nasa mismong harapan ng hari.

Verse 17

दृष्ट्वा तं कुंठितास्यं तच्चक्रं विष्णुं जगाद ह । दधीचस्सस्मितं साक्षात्सदसद्व्यक्ति कारणम्

Nang makita niya si Viṣṇu na tangan ang diskos at bagsak ang mukha sa pagkadismaya, ang pantas na si Dadhīca—nakangiti—ay nagsalita sa kanya. Tunay, si Dadhīca ang hayag na kasangkapan kung saan ang Kataas-taasang Sanhi ay nagpapalabas ng may-anyo at walang-anyo (nakikita at di-nakikita).

Verse 18

दधीच उवाच । भगवन् भवता लब्धं पुरातीव सुदारुणम् । सुदर्शनमिति ख्यातं चक्रं विष्णोः प्रयत्नतः । भवस्य तच्छुभं चक्रं न जिघांसति मामिह

Sinabi ni Dadhīci: “O kagalang-galang, noong unang panahon ay natamo mo—sa matinding pagsisikap—ang lubhang kakila-kilabot na diskos ni Viṣṇu, na tanyag bilang Sudarśana. Ngunit ang mapalad na diskos na iyon, na kay Bhava (Panginoong Śiva), ay hindi ako papatayin dito.”

Verse 19

भगवानथ क्रुद्धोऽस्मै सर्वास्त्राणि क्रमाद्धरिः । ब्रह्मास्त्राद्यैः शरैश्चास्त्रैः प्रयत्नं कर्तुमर्हसि

Pagkaraan, ang Mapalad na Panginoong Hari, nagngitngit sa kanya, ay sunod-sunod na gumamit ng lahat ng makalangit na sandata—mula sa Brahmāstra—kasama ng mga palasong tila sandata, na buong lakas na nagsikap upang pasukuin siya.

Verse 20

ब्रह्मोवाच । स तस्य वचनं श्रुत्वा दृष्ट्वा नि्र्वीर्य्यमानुषम् । ससर्जाथ क्रुधा तस्मै सर्वास्त्राणि क्रमाद्धरिः

Wika ni Brahmā: Nang marinig ang kanyang mga salita at makita ang taong yaon na nawalan ng lakas, si Hari (Viṣṇu), sa galit, ay sunud-sunod na pinakawalan laban sa kanya ang lahat ng kaniyang mga sandatang dibino.

Verse 21

चक्रुर्देवास्ततस्तस्य विष्णोस्साहाय्यमादरात् । द्विजेनैकेन संयोद्धुं प्रसृतस्य विबुद्धयः

Pagkaraan, ang mga diyos—yaong mga naliwanagan—ay magalang na humingi ng saklolo kay Viṣṇu upang harapin sa labanan ang isang brāhmaṇa na sumulong upang makipagdigma.

Verse 22

चिक्षिपुः स्वानि स्वान्याशु शस्त्राण्यस्त्राणि सर्वतः । दधीचोपरि वेगेन शक्राद्या हरिपाक्षिकाः

Pagkatapos, si Śakra (Indra) at ang iba pang mga diyos—na nasa panig ni Hari—ay mabilis na inihagis mula sa lahat ng dako ang kani-kanilang sandata at mga pana, rumaragasa nang buong lakas patungo kay Dadhīci.

Verse 23

कुशमुष्टिमथादाय दधीचस्संस्मरन् शिवम् । ससर्ज सर्वदेवेभ्यो वज्रास्थि सर्वतो वशी

Pagkatapos, si Dadhīca, humawak ng isang dakot na damong kuśa at inalaala ang Panginoong Śiva; ang ermitanyong ganap na may pagpipigil-sa-sarili ay ipinagkaloob sa lahat ng diyos ang sarili niyang mga buto, na nararapat maging vajra, ang kulog na sandata.

Verse 24

शंकरस्य प्रभावात्तु कुशमुष्टिर्मुनेर्हि सा । दिव्यं त्रिशूलमभवत् कालाग्निसदृशं मुने

Ngunit sa bisa ng banal na kapangyarihan ni Śaṅkara, ang dakot na damong kuśa ng muni ay naging isang makalangit na triśūla, naglalagablab na tila apoy ng Panahon (kālāgni), O pantas.

Verse 25

दग्धुं देवान् मतिं चक्रे सायुधं सशिखं च तत् । प्रज्वलत्सर्वतश्शैवं युगांताग्र्यधिकप्रभम्

Nagpasya siyang sunugin ang mga deva. Noon, ang kapangyarihang Śaiva ay naging may sandata at may tuktok na apoy, naglalagablab sa lahat ng dako na may liwanag na humihigit pa sa pinakamatinding apoy sa wakas ng panahon.

Verse 26

नारायणेन्दुमुख्यैस्तु देवैः क्षिप्तानि यानि च । आयुधानि समस्तानि प्रणेमुस्त्रिशिखं च तत्

Pagkaraan, ang lahat ng sandatang inihagis ng mga diyos—na pinangungunahan nina Nārāyaṇa at Indu—ay yumukod sa pagpupugay; at ang sagisag na may tatlong dulo (Triśikha) ay naghandog din ng pagyukod.

Verse 27

देवाश्च दुद्रुवुस्सर्वे ध्वस्तवीर्या दिवौकसः । तस्थौ तत्र हरिर्भीतः केवलं मायिनां वरः

Ang lahat ng mga diyos—mga naninirahan sa langit na nabasag ang kanilang lakas—ay nagsitakbuhan. Doon, si Hari (Viṣṇu) lamang ang nanatiling nakatayo sa takot, bagaman siya’y tanyag bilang pinakadakila sa mga gumagamit ng māyā.

Verse 28

ससर्ज भगवान् विष्णुः स्वदेहात्पुरुषोत्तमः । आत्मनस्सदृशान् दिव्यान् लक्षलक्षायुतान् गणान्

Pagkatapos, si Bhagavān Viṣṇu, ang Puruṣottama, ay nagpalabas mula sa sarili niyang katawan ng napakalalaking hukbo ng mga banal na tagasunod—di-mabilang na karamihan—na bawat isa’y kahawig niya sa anyo at ningning.

Verse 29

ते चापि युयुधुस्तत्र वीरा विष्णुगणास्ततः । मुनिनैकेन देवर्षे दधीचेन शिवात्मना

Doon, nakipaglaban din ang matatapang na tagasunod ni Viṣṇu. Ngunit hinarap sila ng iisang pantas—ang devarṣi Dadhīci—na ang kanyang sarili’y nakalapat at nakaugat kay Śiva.

Verse 30

ततो विष्णुगणान् तान्वै नियुध्य बहुशो रणे । ददाह सहसा सर्वान् दधी चश्शैव सत्तमः

Pagkaraan, matapos paulit-ulit na makipaglaban sa mga tagasunod ni Viṣṇu sa digmaan, ang pinakadakila sa mga Śaiva ay biglang sinunog silang lahat, hanggang maging abo.

Verse 31

ततस्तद्विस्मयाथाय दधीचेस्य मुनेर्हरिः । विश्वमूर्तिरभूच्छीघ्रं महामायाविशारदः

Pagkaraan, upang gisingin ang pagkamangha sa muni na si Dadhīci, si Hari—dalubhasa sa mga gawa ng Dakilang Māyā—ay agad na nag-anyong Viśvarūpa, ang anyong mismong sansinukob.

Verse 32

तस्य देहे हरेः साक्षादपश्यद्द्विजसत्तमः । दधीचो देवतादीनां जीवानां च सहस्रकम्

Sa mismong katawan ni Hari, ang pinakadakila sa mga brāhmaṇa—si Dadhīci—ay tuwirang nasilayan si Hari, at nakita rin ang isang libong nilalang na may buhay, mula sa mga diyos pataas.

Verse 33

भूतानां कोटयश्चैव गणानां कोटयस्तथा । अंडानां कोटयश्चैव विश्वमूतस्तनौ तदा

Noong sandaling iyon, sa mismong katawan Niya ay may mga krore-krores na nilalang, mga krore-krores na gaṇa ni Śiva, at mga krore-krores na mga “itlog ng kosmos” (mga sansinukob); tunay ngang ang buong daigdig ay nasa loob Niya.

Verse 34

दृष्ट्वैतदखिलं तत्र च्यावनिस्सततं तदा । विष्णुमाह जगन्नाथं जगत्स्तु वमजं विभुम्

Nang makita ang lahat ng iyon, ang rishi na si Cyāvana ay patuloy na nagsalita kay Viṣṇu, ang Jagannātha—Panginoon ng sansinukob—ang makapangyarihan, ang di-isinilang, at ang banayad na saligan na kinasasaligan ng daigdig.

Verse 35

दधीच उवाच । मायां त्यज महाबाहो प्रतिभासो विचारतः । विज्ञातानि सहस्राणि दुर्विज्ञेयानि माधव

Sinabi ni Dadhīci: “O makapangyarihang-bisig, talikdan mo ang Māyā. Sa masusing pagninilay, ang daigdig ay pawang anyong lumilitaw lamang. O Mādhava, kahit libo-libo ang maaaring ‘malaman’, ang pinakamaselang katotohanan ay nananatiling mahirap maunawaan.”

Verse 36

मयि पश्य जगत्सर्वं त्वया युक्तमतंद्रितः । ब्रह्माणं च तथा रुद्रं दिव्यां दृष्टिं ददामि ते

Makipag-isa ka sa Akin at huwag magpabaya; masdan mo ang buong sansinukob sa loob Ko. Ipinagkakaloob Ko sa iyo ang banal na pangitain upang makita mo rin si Brahmā at si Rudra.

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा दर्शयामास स्वतनौ निखिलं मुनिः । ब्रह्मांडं च्यावनिश्शंभुतेजसा पूर्णदेहकः

Wika ni Brahmā: Pagkasabi nito, ipinamalas ng pantas na muni sa loob ng sarili niyang katawan ang buong kosmos. At sa ningning ng tejas ni Śambhu, pinakilos at inuga niya ang Brahmāṇḍa (itlog ng sansinukob)—siya na ang katawan ay naging ganap, napuspos ng banal na kapangyarihan.

Verse 38

ददाह विष्णुं देवेशं दधीचश्शैवसत्तमः । संस्मरञ् शंकरं चित्ते विहसन् विभयस्सुधीः

Si Dadhīca, ang pinakadakila sa mga Śaiva, ay sinunog maging si Viṣṇu—ang Panginoon ng mga diyos—habang inaalala si Śaṅkara sa puso; ang marunong ay tumawa, lubos na walang takot.

Verse 39

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखण्डे विष्णुदधीचयुद्धवर्णनो नाम नवत्रिंशोऽध्यायः

Sa gayon nagtatapos ang ika-39 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Labanan nina Viṣṇu at Dadhīci,” sa ikalawang bahagi ng Śrī Śiva Mahāpurāṇa—sa ikalawang Rudra Saṃhitā, sa ikalawang sangay na tinatawag na Satī Khaṇḍa.

Verse 40

ब्रह्मोवाच । एतच्छुत्वा मुनेस्तस्य वचनं निर्भयस्तदा । शंभुतेजोमयं विष्णुश्चुकोपातीव तं मुनिम्

Wika ni Brahmā: Nang marinig ang mga salita ng pantas na muni, si Viṣṇu—noon ay walang takot at puspos ng naglalagablab na ningning ni Śambhu (Śiva)—ay nag-alab sa matinding galit laban sa muni.

Verse 41

देवाश्च दुद्रुवुर्भूयो देवं नारायणं च तम् । योद्धुकामाश्च मुनिना दधीचेन प्रतापिना

Pagkaraan, muling nagmadali ang mga diyos tungo sa Panginoong Nārāyaṇa, sapagkat nais nilang makipagdigma laban sa makapangyarihang muni na si Dadhīci, na nagliliyab sa espirituwal na kapangyarihan.

Verse 42

एतस्मिन्नंतरे तत्रागमन्मत्संगतः क्षुवः । अवारयंतं निश्चेष्टं पद्मयोनिं हरिं सुरान्

Samantala, sa mismong sandaling iyon, dumating doon si Kṣuva na kasama ko. Pinigilan niya sila: ang lotus-na-ipinanganak na si Brahmā, si Hari (Viṣṇu), at ang mga diyos na naging walang-kilos at walang-lakas.

Verse 43

निशम्य वचनं मे हि ब्राह्मणो न विनिर्जितः । जगाम निकटं तस्य प्रणनाम मुनिं हरिः

Nang marinig niya ang aking mga salita, ang brāhmaṇa ay hindi nadaig ng pagmamataas o pagkaligalig. Pagkaraan, lumapit si Hari at yumukod na may pagpupugay sa muni.

Verse 44

क्षुवो दीनतरो भूत्वा गत्वा तत्र मुनीश्वरम् । दधीचमभिवाद्यैव प्रार्थयामास विक्लवः

Si Kṣuva, na lalo pang nabagabag, ay nagtungo roon sa dakilang muni. Pagyukod niya agad kay Dadhīci, nagsimula siyang manikluhod at makiusap, nanginginig at balisa.

Verse 45

क्षुव उवाच । प्रसीद मुनिशार्दूल शिवभक्तशिरोमणे । प्रसीद परमेशान दुर्लक्ष्ये दुर्जनैस्सह

Wika ni Kṣuva: “Maawa ka, O tigre sa mga muni, O hiyas na korona ng mga deboto ni Śiva. Maawa ka, O Paramêśāna, Kataas-taasang Panginoon—na mahirap masilayan, kahit nasa gitna ng masasama.”

Verse 46

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य राज्ञस्सुरगणस्य हि । अनुजग्राह तं विप्रो दधीचस्तपसां निधिः

Wika ni Brahmā: Nang marinig ang mga salitang iyon ng haring pinuno ng mga pangkat ng mga diyos, ang brahmanang pantas na si Dadhīca—isang di-mauubos na yaman ng pag-aayuno at tapa—ay nagkaloob ng biyaya at mahinahong pumayag.

Verse 47

अथ दृष्ट्वा रमेशादीन् क्रोधविह्वलितो मुनिः । हृदि स्मृत्वा शिवं विष्णुं शशाप च सुरानपि

Pagkaraan, nang makita niya si Rameśa at ang iba pa, ang pantas na nababalot ng poot ay nagunita sa puso si Śiva at si Viṣṇu, at nagbitiw pa ng sumpa laban sa mga diyos.

Verse 48

दधीच उवाच । रुद्रकोपाग्निना देवास्सदेवेंद्रा मुनीश्वराः । ध्वस्ता भवंतु देवेन विष्णुना च समं गणैः

Sinabi ni Dadhīca: “Nawa’y ang mga diyos, kasama si Indra at ang mga dakilang muni, ay lamunin ng apoy na isinilang sa poot ni Rudra; at nawa’y si Viṣṇu man, kasama ang kanyang mga pangkat na tagasunod, ay mapuksa nang lubos.”

Verse 49

ब्रह्मोवाच । एवं शप्त्वा सुरान् प्रेक्ष्य क्षुवमाह ततो मुनिः । देवैश्च पूज्यो राजेन्द्र नृपैश्चैव द्विजोत्तमः

Wika ni Brahmā: Matapos sumpain ang mga diyos at pagmasdan sila, nagsalita ang pantas kay Kṣuva: “O pinakadakilang hari, ang pinunong Brāhmaṇa na ito ay tunay na karapat-dapat sambahin—ng mga diyos at gayundin ng mga hari.”

Verse 50

ब्राह्मणा एव राजेन्द्र बलिनः प्रभविष्णवः । इत्युक्त्वा स स्फुट विप्रः प्रविवेश निजाश्रमम्

“O hari, ang mga Brāhmaṇa nga ang tunay na makapangyarihan at may kakayahang maganap ang mga dakilang layon.” Pagkasabi nito nang malinaw, pumasok ang Brāhmaṇa sa sarili niyang ashram.

Verse 51

दधीचमभिवंद्यैव क्षुवो निजगृहं गतः । विष्णुर्जगाम स्वं लोकं सुरैस्सह यथागतम्

Matapos magbigay-galang nang nararapat kay Dadhīci, umuwi si Kṣu sa sariling tahanan. Si Viṣṇu naman ay nagbalik sa kanyang banal na daigdig, kasama ang mga diyos, gaya ng kanilang pagdating.

Verse 52

तदेवं तीर्थमभवत् स्थानेश्वर इति स्मृतम् । स्थानेश्वरमनुप्राप्य शिवसायुज्यमाप्नुयात्

Kaya nga ang banal na tawiran ay nakilala sa pangalang “Sthāneśvara.” Ang sinumang makarating sa Sthāneśvara ay magkakamit ng sāyujya—ang pakikipag-isa kay Panginoong Śiva.

Verse 53

कथितस्तव संक्षेपाद्वादः क्षुवदधीचयोः । नृपाप्तशापयोस्तात ब्रह्मविष्ण्वोः शिवं विना

O minamahal, isinalaysay ko nang maikli ang pagtatalo nina Kṣuvada at Dadhīca, at ang sumpa ng hari na tumama kina Brahmā at Viṣṇu—na nagpapakita na bukod kay Śiva, walang ganap na kanlungan o wakas na paglutas.

Verse 54

य इदं कीत्तयेन्नित्यं वादं क्षुवदधीचयोः । जित्वापमृत्युं देहान्ते ब्रह्मलोकं प्रयाति सः

Sinumang palagiang bumibigkas ng salaysay ng pagtatalo nina Kṣuva at Dadhīca, nadaig ang kamatayang wala sa panahon; at sa wakas ng buhay ng katawan, mararating niya ang Brahmaloka.

Verse 55

रणे यः कीर्तयित्वेदं प्रविशेत्तस्य सर्वदा । मृत्युभीतिभवेन्नैव विजयी च भविष्यति

Sinumang bumigkas nito at pumasok sa larangan ng digmaan, kailanman ay hindi sasakmalin ng takot sa kamatayan, at siya’y magiging matagumpay.