देवर्षि-प्रश्नः तथा असुर-वध-हेतुनिवेदनम् | The Devas’ Petition and the Cause for Slaying Asuras

Verse 1

ब्रह्मोवाच । इति स्तुतिं च हर्यादिकृतामाकर्ण्य शंकरः । बभूवातिप्रसन्नो हि विजहास च सूतिकृत्

Sinabi ni Brahmā: Nang marinig ni Śaṅkara ang himno ng papuri na inialay ni Hari (Viṣṇu) at ng iba pa, siya’y labis na nalugod. At ang mapalad na Panginoon, ang mabuting-loob sa lahat ng nilalang, ay ngumiti.

Verse 2

ब्रह्मविष्णू तु दृष्ट्वा तौ सस्त्रीकौ संगतौ हरः । यथोचितं समाभाष्य पप्रच्छागमनं तयोः

Nang makita ni Hara (Panginoong Śiva) sina Brahmā at Viṣṇu na dumating doon kasama ang kanilang mga kabiyak, binati Niya sila nang nararapat at saka tinanong ang dahilan ng kanilang pagparito.

Verse 3

रुद्र उवाच । हहर हावध देवा मुनयश्चाद्य निर्भयाः । निजागमनहेतुं हि कथयस्व सुतत्त्वतः

Wika ni Rudra: “Ha ha! Sapat na—huwag kayong matakot, O mga Deva at mga sinaunang muni. Ihayag ninyo sa Akin, ayon sa tunay na prinsipyo, ang tunay na dahilan ng inyong pagparito rito.”

Verse 4

किमर्थमागता यूयं किं कार्यं चेह विद्यते । तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामि भवत्स्तुत्या प्रसन्नधीः

Sa anong layunin kayo lahat naparito, at anong gawain ang naririto upang maganap? Nais kong marinig ang lahat. Dahil sa inyong himno ng papuri, ang aking isip ay naging payapa at mapagkalinga.

Verse 5

ब्रह्मोवाच । इति पृष्टे हरेणाहं सर्वलोकपितामहः । मुनेऽवोचं महादेवं विष्णुना परिचोदितः

Sinabi ni Brahmā: Nang ako—ang ninuno ng lahat ng daigdig—ay tanungin ni Hari (Viṣṇu) nang gayon, O pantas, nagsalita ako kay Mahādeva, sapagkat ako’y hinimok ni Viṣṇu.

Verse 6

देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । यदर्थमागतावावां तच्छृणु त्वं सुरर्षिभिः

O Diyos ng mga diyos, O Mahādeva, O Panginoong dagat ng habag—pakinggan Mo, sa harap ng mga Deva at mga rishi, ang layunin ng aming pagparito rito.

Verse 7

विशेषतस्तवैवार्थमागता वृपभध्वज । सहार्थिनस्सदायोग्यमन्यथा न जगद्भवेत्

O May bandilang Toro (Vṛṣabhadhvaja), Panginoong Śiva, naparito ako lalo na para sa Iyo lamang. Yaong may iisang banal na layunin ay laging karapat-dapat magkaisa; kung hindi, hindi mananatili ang kaayusan ng daigdig.

Verse 8

केचिद्भविष्यंत्यसुरा मम वध्या महेश्वर । हरेर्वध्यास्तथा केचिद्भवंतश्चापि केचन

O Maheśvara, may lilitaw na ilang asura na itinakdang mapuksa sa aking kamay; gayundin, may ilan na pupuksain ni Hari (Viṣṇu), at may ilan din, tunay nga, na pupuksain Mo rin.

Verse 9

केचित्त्वद्वीर्यजातस्य तनयस्य महाप्रभो । मायावध्याः प्रभो केचिद्भविष्यंत्यसुरास्सदा

O dakilang Panginoon, sa mga anak na isinilang mula sa Iyong banal na kapangyarihan, may ilan na laging magiging mga asura na tanging sa pamamagitan ng pakana at māyā lamang mapapabagsak; at, O Panginoon, may iba pa ring palaging lilitaw nang gayon.

Verse 10

तवैव कृपया शंभोस्सुराणां सुखमुत्तमम् । नाशयित्वाऽसुरान् घोराञ्जगत्स्वास्थ्यं सदाभयम्

O Śambhu, sa Iyong biyaya lamang nakakamit ng mga diyos ang pinakamataas na kagalingan. Pagkatapos lipulin ang mga kakila-kilabot na asura, itinatatag Mo sa daigdig ang kalusugan at pagkakaisa—laging walang takot.

Verse 11

योगयुक्ते त्वयि सदा राग द्वेषविवर्जिते । दयापात्रैकनिरते न वध्या ह्यथवा तव

Sapagkat ikaw ay laging nakalagay sa Yoga—malaya sa pagkapit at pag-ayaw, at tanging nakatuon bilang sisidlan ng habag—kaya sa katotohanan ay walang usapin na ikaw ay mapapatay; para sa iyo, ang “pagpatay” ay hindi naaangkop kailanman.

Verse 12

अराधितेषु तेष्वीश कथं सृष्टिस्तथा स्थितिः । अतश्च भविता युक्तं नित्यंनित्यं वृषध्वज

O Panginoon, kung ang mga diyos na yaon ay sinamba na, paano magpapatuloy nang tunay ang paglikha at pag-iingat? Kaya nararapat na Ikaw—O may bandilang Toro (Vṛṣadhvaja)—ang sambahin magpakailanman, sa lahat ng panahon.

Verse 13

सृष्टिस्थित्यंतकर्माणि न कार्याणि यदा तदा । शरीरभेदश्चास्माकं मायायाश्च न युज्यते

Sa panahong iyon, ang mga gawain ng paglikha, pag-iingat, at paglusaw ay hindi dapat isagawa. Ni ang pagkakaiba-iba ng mga katawan ay angkop para sa amin, gayundin para kay Māyā—sapagkat sa katotohanan, ang gayong pagkakaiba ay hindi umiiral.

Verse 14

एकस्वरूपा हि वयं भिन्नाः कार्यस्य भेदतः । कार्यभेदो न सिद्धश्चेद्रूपभेदाऽप्रयोजनः

Tunay nga, iisa ang ating likas na diwa; ang anumang pagkakaiba ay dahil lamang sa pagkakaiba ng tungkulin. Ngunit kung walang tunay na pagkakaiba ng tungkulin na mapatutunayan, ang pag-aakala ng pagkakaiba ng anyo ay nagiging walang saysay.

Verse 15

एक एव त्रिधा भिन्नः परमात्मा महेश्वरः । मायास्वाकारणादेव स्वतंत्रो लीलया प्रभुः

Ang Kataas-taasang Sarili, si Mahesvara, ay tunay na iisa, ngunit nagpapakita na tila tatluhan. Sa pamamagitan ng sarili Niyang māyā, na walang panlabas na sanhi, ang Panginoon ay ganap na malaya at inihahayag ang sansinukob bilang Kaniyang banal na līlā.

Verse 16

इति श्रीशिवमहापुणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे विष्णुब्रह्मकृतशिव प्रार्थनावर्णनं नाम षोडशोऽध्यायः

Sa ganito nagwawakas ang ikalabing-anim na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Panalangin kay Panginoong Śiva na inialay nina Viṣṇu at Brahmā,” sa ikalawang bahagi (Rudra-saṃhitā) ng lubhang banal na Śiva Purāṇa, sa ikalawang sangay na kilala bilang Satī-khaṇḍa.

Verse 17

इत्थं वयं त्रिधा भूताः प्रभाभिन्नस्वरूपिणः । शिवाशिवसुतास्तत्त्वं हृदा विद्धि सनातन

Kaya tayo’y naging tatluhan, at ang ating mga anyo’y nagkakaiba lamang sa ningning ng liwanag. Alamin sa iyong puso ang walang hanggang katotohanan: tayo’y mga anak nina Śiva at Aśivā.

Verse 18

अहं विष्णुश्च सस्त्रीकौ संजातौ कार्यहेतुतः । लोककार्यकरौ प्रीत्या तव शासनतः प्रभो

O Panginoon, si Viṣṇu at ako ay nagpakita—kasama ang aming mga kabiyak—upang ganapin ang banal Mong layon. Sa kagalakan, isinasagawa namin ang gawain ng mga daigdig, sa pagsunod sa Iyong utos, O Maharlika.

Verse 19

तस्माद्विश्वहितार्थाय सुराणां सुखहेतवे । परिगृह्णीष्व भार्यार्थे रामामेकां सुशोभनाम्

Kaya nga, para sa kapakanan ng buong sansinukob at sa kaligayahan ng mga deva, tanggapin mo bilang asawa ang nag-iisang dalagang ito na marilag at napakaganda—si Ramā.

Verse 20

अन्यच्छृणु महेशान पूर्ववृत्तं स्मृतं मया । यन्नौ पुरःपुरा प्रोक्तं त्वयैव शिवरूपिणा

O Maheśāna, pakinggan mo pa ang isa—ang salaysay ng nakaraan na aking naaalala: yaong matagal nang sinabi sa amin ng Ikaw mismo, sa Iyong sariling anyo bilang Śiva.

Verse 21

मद्रूपं परमं ब्रह्मन्नीदृशं भवदंगतः । प्रकटी भविता लोके नाम्ना रुद्रः प्रकीर्तितः

O Brahmā, ang aking sariling anyo ay ang Kataas-taasang Brahman. Mula sa iyong katawan, may mahahayag sa daigdig na may ganitong kalikasan, at siya’y pupurihin sa pangalang “Rudra.”

Verse 22

सृष्टिकर्ताऽभवद्ब्रह्मा हरिः पालनकारकः । लयकारी भविष्यामि रुद्ररूपो गुणाकृतिः

Si Brahmā ang naging tagapaglikha ng sangnilikha; si Hari (Viṣṇu) ang naging tagapagpanatili. At ako’y magiging tagapaglusaw—sa anyong Rudra—na tumatanggap ng mga nahayag na guṇa upang gampanan ang tungkuling pangkosmos.

Verse 23

स्त्रियं विवाह्य लोकस्य करिष्ये कार्यमुत्तमम् । इति संस्मृत्य स्वप्रोक्तं पूर्णं कुरु निजं पणम्

“Pagkatapos mag-asawa ng isang babae, aking isasakatuparan ang pinakamataas na kabutihan para sa sanlibutan.” Sa pag-alaala sa sariling pahayag, nagpasya siyang ganap na tuparin ang kanyang personal na panata.

Verse 24

निदेशस्तव च स्वामिन्नहं सृष्टिकरो हरिः । पालको लयहेतुस्त्वमाविर्भूतस्स्वयं शिवः

O Panginoon at Guro, kumikilos ako ayon sa Iyong utos. Si Hari (Viṣṇu) ang tagapagganap ng paglikha at tagapagpanatili, samantalang Ikaw ang sanhi ng paglalansag (laya); tunay, Ikaw ay nahayag dito bilang si Śiva Mismo.

Verse 25

त्वां विना न समर्थौ हि आवां च स्वस्वकर्मणि । लोककार्यरतो तस्मादेकां गृह्णीष्व कामिनीम्

Kung wala Ka, kami ay hindi tunay na may kakayahan sa kani-kaniyang tungkulin. Kaya, alang-alang sa kapakanan ng mga daigdig, tanggapin Mo ang isang minamahal na dalaga bilang Iyong kabiyak.

Verse 26

यथा पद्मालया विष्णोस्सावित्री च यथा मम । तथा सहचरीं शंभो कांतां गृह्णीष्व संप्रति

“Kung paanong si Padmālayā (Lakṣmī) ay kay Viṣṇu, at kung paanong si Sāvitrī ay sa akin (Brahmā), gayundin—O Śambhu—tanggapin Mo ngayon ang isang minamahal na kabiyak, ang palagi Mong kasama.”

Verse 27

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचो मे हि ब्रह्मणः पुरतो हरेः । स मां जगाद लोकेशः स्मेराननमुखो हरः

Sinabi ni Brahmā: “Nang marinig niya ang aking mga salita nang gayon, sa harap ni Hari, si Hara—ang Panginoon ng mga daigdig—ay nagsalita sa akin, nakaharap sa akin na may banayad na ngiti.”

Verse 28

ईश्वर उवाच । हे ब्रह्मन् हे हरे मे हि युवां प्रियतरौ सदा । दृष्ट्वा त्वां च ममानंदो भवत्यतितरां खलु

Wika ni Īśvara: “O Brahmā, O Hari—tunay na kayong dalawa ang laging pinakamamahal Ko. Sa pagtanaw Ko sa inyo, ang Aking kaligayahang banal ay lalo pang sumasagana.”

Verse 29

युवां सुरविशिष्टौ हि त्रिभव स्वामिनौ किल । कथनं वां गरिष्ठेति भवकार्यरतात्मनोः

“Kayong dalawa ay tunay na pinakadakila sa mga diyos, at kayo nga ang mga panginoon ng tatlong daigdig. Kaya para sa inyo—na ang isipan ay nakatuon sa gawain ng kaayusan ng sanlibutan—ang inyong payo at turo ay mabigat at may kapangyarihan.”

Verse 30

उचितं न सुरश्रेष्ठौ विवाहकरणं मम । तपोरतविरक्तस्य सदा विदितयोगिनः

“O pinakamahuhusay sa mga diyos, hindi nararapat na ayusin ninyo ang aking pag-aasawa; sapagkat ako’y laging nakatuon sa tapa, hiwalay sa mga layuning makamundo, at isang yogin na ang landas ay kilala sa pagtalikod at panloob na disiplina.”

Verse 31

यो निवृत्तिसुमार्गस्थः स्वात्मारामो निरंजनः । अवधूततनुर्ज्ञानी स्वद्रष्टा कामवर्जितः

“Ang sinumang nananatili sa dakilang landas ng pagtalikod, nagagalak sa Sarili, dalisay at walang dungis; bagaman taglay ang katawan na gaya ng avadhūta ay isang nakaaalam; saksi ng sariling Sarili at malaya sa pagnanasa—siya ang tunay na asceta na inilalarawan dito, karapat-dapat sa pinakamataas na biyaya ni Śiva at sa paglaya.”

Verse 32

अविकारी ह्यभोगी च सदाशुचिरमंगलः । तस्य प्रयोजनं लोके कामिन्या किं वदाधुना

Siya’y di-nagbabago at di-nadadapuan ng makamundong aliw—laging dalisay at mapalad. Anong layunin sa daigdig ang mayroon ang gayong Panginoon, na dapat pang banggitin ngayon ng babaeng inuudyukan ng pagnanasa?

Verse 33

केवलं योगलग्नस्य ममानंदस्सदास्ति वै । ज्ञानहीनस्तु पुरुषो मनुते बहु कामकम्

Sa taong tanging nakalubog sa Yoga, ang Aking kaligayahan ay laging naroroon. Ngunit ang taong salat sa tunay na kaalaman ay nag-aakala at humahabol sa maraming layuning isinilang sa pagnanasa.

Verse 34

विवाहकरणं लोके विज्ञेयं परबंधनम् । तस्मात्तस्य रुचिर्नो मे सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

Sa mundong ito, ang pag-aasawa ay dapat maunawaang isang sukdulang bigkis (isang tali ng pagkakatali). Kaya wala akong hilig dito—katotohanan, katotohanan ang sinasabi ko.

Verse 35

न स्वार्थं मे प्रवृत्तिर्हि सम्यक्स्वार्थविचिंतनात् । तथापि तत्करिष्यामि भवदुक्तं जगद्धितम्

Ang aking mga gawa ay hindi inuudyukan ng pansariling pakinabang, sapagkat wasto kong pinagmuni-munihan ang tunay na kapakinabangan. Gayunman, gagawin ko ang iyong sinabi, sapagkat ito’y para sa kapakanan ng buong daigdig.

Verse 36

मत्त्वा वचो गरिष्ठं वा नियोक्तिपरिपूर्त्तये । करिष्यामि विवाहं वै भक्तवश्यस्सदा ह्यहम्

Itinuturing kong mabigat at marangal ang salitang ibinigay, at upang ganap na tuparin ang banal na utos, tiyak kong isasagawa ang kasal; sapagkat ako’y laging pinamamahalaan ng bhakti sa aking deboto.

Verse 37

परंतु यादृशीं कांतां ग्रहीष्यामि तथापणम् । तच्छृणुष्व हरे ब्रह्मन् युक्तमेव वचो मम

Ngunit tatanggapin kong pinakamamahal ko lamang ang isang kabiyak na ayon sa aking naisip at itinadhana. Kaya, O Hari, O Brahmā—makinig: ang aking mga salita ay tunay na makatuwiran.

Verse 38

या मे तेजस्समर्था हि ग्रहीतुं स्याद्विभागशः । तां निदेशय भार्यार्थे योगिनीं कामरूपिणीम्

“O Ama, ituro mo sa akin—upang matanggap ko siya sa wastong sukat—ang Yoginī na iyon, ang dalagang nagbabagong-anyo, na tunay na may kakayahang tumanggap ng aking banal na ningning, bilang asawa.”

Verse 39

योगयुक्ते मयि तथा योगिन्येव भविष्यति । कामासक्ते मयि तथा कामिन्येव भविष्यति

“Kung ang isip niya’y nakaugnay sa Akin sa pamamagitan ng yoga, tunay siyang magiging Yoginī. At kung siya’y nakakapit sa Akin sa pagnanasa, tunay siyang magiging mapusok na mangingibig.”

Verse 40

यमक्षरं वेदविदो निगदंति मनीषिणः । ज्योतीरूपं शिवं ते च चिंतयिष्ये सनातनम्

Ang di-nasisirang pantig na ipinahahayag ng mga nakaaalam ng Veda at ng mga pantas—aking pagninilayan ang walang-hanggang Śiva, na ang anyo ay mismong Liwanag.

Verse 41

तच्चिंतायां यदा सक्तो ब्रह्मन् गच्छामि भाविनीम् । तत्र या विघ्नजननी न भवित्री हतास्तु मे

O Brahmā, tuwing ako’y lubusang nalulubog sa pagninilay na iyon at pumaparoon sa aking minamahal (Satī), nawa’y ang magiging sanhi ng mga hadlang doon ay huwag kailanman maganap; nawa’y siya’y mapuksa alang-alang sa akin.

Verse 42

त्वं वा विष्णुरहं वापि शिवस्य ब्रह्मरूपिणः । अंशभूता महाभागा योग्यं तदनुचिंतनम्

Maging ikaw man ay Viṣṇu o ako man ay Viṣṇu—o lubhang mapalad, tayong dalawa’y mga bahagi lamang ni Śiva na may likas na Brahman. Kaya nararapat na pagnilayan ang katotohanang iyon nang paulit-ulit.

Verse 43

तच्चिंतया विनोद्वाहं स्थास्यामि कमलासन । तस्माज्जायां प्रादिश त्वं मत्कर्मानुगतां सदा

“Sa pagninilay sa bagay na iyon, mananatili akong malaya sa dalamhati, O Ikaw na nakaluklok sa lotus. Kaya’t ipagkaloob mo sa akin ang isang asawa—isang babaeng laging susunod at susuporta sa aking mga tungkulin at gawang itinakda.”

Verse 44

तत्राप्येकं पणं मे त्वं वृणु ब्रह्मंश्च मां प्रति । अविश्वासो मदुक्ते चेन्मया त्यक्ता भविष्यति

“Kahit doon, O Brahmā, pumili ka ng isang panata na pagtitibayin mo sa akin. Kung may pag-aalinlangan ka sa aking sinabi, alamin mong iiwan kita.”

Verse 45

ब्रह्मोवाच । इति तस्य वचश्श्रुत्वाहं स विष्णुर्हरस्य च । सस्मितं मोदितमनोऽवोचं चेति विनम्रकः

Sinabi ni Brahmā: “Nang marinig ko ang kanyang mga salita, ako—kasama si Viṣṇu, sa harap ni Hara (Śiva)—ay ngumiti nang banayad, nagalak ang loob, at nagsalita nang mapagpakumbaba.”

Verse 46

शृणु नाथ महेशान मार्गिता यादृशी त्वया । निवेदयामि सुप्रीत्या तां स्त्रियं तादृशीं प्रभो

“Makinig, O Panginoon, O Maheśāna. Sa malalim na kagalakan, isasalaysay ko sa iyo ang tungkol sa babaeng iyon, ayon sa iyong hinahanap, O Guro.”

Verse 47

उमा सा भिन्नरूपेण संजाता कार्यसाधिनी । सरस्वती तथा लक्ष्मीर्द्विधा रूपा पुरा प्रभो

“O Panginoon, ang Umā na iyon ay nagpakita sa iba’t ibang anyo bilang tagapagganap ng mga layuning banal; at noong unang panahon, sina Sarasvatī at Lakṣmī man ay nagkaroon din ng dalawang anyo.”

Verse 48

पाद्मा कांताऽभवद्विष्णोस्तथा मम सरस्वती । तृतीयरूपा सा नाभूल्लोककार्यहितैषिणी

Si Padmā ay naging minamahal na kabiyak ni Viṣṇu, at gayundin si Sarasvatī ay naging akin. Ang ikatlong pagpapakita ay hindi nanatiling walang-gawa; nakatuon siya sa kapakanan at sa itinakdang gawain para sa mga daigdig.

Verse 49

दक्षस्य तनया याभूत्सती नाम्ना तु सा विभो । सैवेदृशी भवेद्भार्या भवेद्धि हितकारिणी

O Panginoon, ang anak na babae ni Dakṣa na nakilala sa pangalang Satī—siya lamang ang tunay na karapat-dapat maging gayong asawa, sapagkat siya nga ang nagdudulot ng kapakanan at kabutihan sa kanyang asawa.

Verse 50

सा तपस्यति देवेश त्वदर्थं हि दृढव्रता । त्वां पतिं प्राप्तुकामा वै महातेजोवती सती

O Panginoon ng mga diyos, siya’y nagsasagawa ng matinding tapa para sa Iyo lamang, matatag sa kanyang panata. Tunay, ang maningning na Satī ay nagnanais na makamtan Ka bilang asawa.

Verse 51

दातुं गच्छ वरं तस्यै कृपां कुरु महेश्वर । तां विवाहय सुप्रीत्या वरं दत्त्वा च तादृशम्

“Humayo at ipagkaloob sa kanya ang biyaya; mahabag Ka, O Maheśvara. Pakasalan mo siya nang may galak, at igawad ang biyayang angkop sa kanyang ninanais.”

Verse 52

हरेर्मम च देवानामियं वाञ्छास्ति शंकर । परिपूरय सद्दृष्ट्या पश्यामोत्सवमादरात्

O Śaṅkara, ito ang taos-pusong hangarin ni Hari, ko, at ng mga deva: tuparin Mo ito sa Iyong mapagpala at mapalad na sulyap, upang masilayan namin ang banal na pagdiriwang nang may paggalang at galak.

Verse 53

मङ्गलं परमं भूयात्त्रिलोकेषु सुखावहम् । सर्वज्वरो विनश्येद्वै सर्वेषां नात्र संशयः

Nawa’y manaig ang kataas-taasang pagpapala, na nagdudulot ng kaginhawahan sa tatlong daigdig. Tunay, mawawasak ang lahat ng uri ng lagnat at pighati para sa lahat—walang pag-aalinlangan dito.

Verse 54

अथवास्मद्वचश्शेषे वदंत मधुसूदनः । लीलाजाकृतिमीशानं भक्तवत्सलमच्युतः

O kaya, nang matapos na ang aming mga salita, si Madhusūdana (Viṣṇu), ang Acyuta na di nagkakamali, ay nagsimulang magsalita—pinupuri si Īśāna (Śiva), na ang pagpapakita ay banal na lila, at laging mahabagin sa mga deboto.

Verse 55

विष्णुरुवाच । देवदेव महादेव करुणाकर शंकर । यदुक्तं ब्रह्मणा सर्वं मदुक्तं तन्न संशयः

Wika ni Viṣṇu: “O Diyos ng mga diyos, O Mahādeva, O Śaṅkara na bukal ng habag! Ang lahat ng sinabi ni Brahmā ay siya ring sinabi ko; walang pag-aalinlangan dito.”

Verse 56

तत्कुरुष्व महेशान कृपां कृत्वा ममोपरि । सनाथं कुरु सद्दृष्ट्या त्रिलोकं सुविवाह्यताम्

O Maheśāna, gawin Mo iyon sa pamamagitan ng habag sa akin. Sa Iyong mapagpalang at mabuting sulyap, gawin Mong may kanlungan at wastong napapatnubayan ang tatlong daigdig, at nawa’y maisakatuparan nang nararapat at mapalad ang aking kasal.

Verse 57

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा भगवान् विष्णुस्तूष्णीमास मुने सुधीः । तथा स्तुतिं विहस्याह स प्रभुर्भक्तवत्सलः

Sabi ni Brahmā: “Pagkasabi nito, ang pinagpalang Panginoong Viṣṇu, ang marunong, ay tumahimik, O pantas. Pagkaraan, ang makapangyarihang Panginoon na laging mapagmahal sa mga deboto ay ngumiti at muling nagsalita, ipinagpatuloy ang himno ng papuri.”

Verse 58

ततस्त्वावां च संप्राप्य चाज्ञां स मुनिभिस्सुरैः । अगच्छावस्वेष्टदेशं सस्त्रीकौ परहर्षितौ

Pagkaraan, lumapit sila sa inyong dalawa at tumanggap ng pahintulot mula sa mga muni at sa mga diyos; at ang dalawang iyon, kasama ang kanilang mga asawa, ay umalis patungo sa lugar na kanilang ninanais, puspos ng sukdulang kagalakan.