अनरण्यसुता–पिप्पलादचरितम् / The Episode of Anaraṇya’s Daughter and Sage Pippalāda

Verse 1

नारद उवाच । अनरण्यस्य चरितं सुतादानसमन्वितम् । श्रुत्वा गिरिवरस्तात किं चकार च तद्वद

Sinabi ni Nārada: O minamahal, matapos marinig ang salaysay tungkol kay Anaraṇya—kalakip ang pagkakaloob ng isang anak—ano ang ginawa pagkatapos ng pinakamainam sa mga bundok (Himālaya)? Isalaysay mo sa akin.

Verse 2

ब्रह्मोवाच । अनरण्यस्य चरितं कन्यादानसमन्वितम् । श्रुत्वा पप्रच्छ शैलेशो वसिष्ठं साञ्जलिः पुनः

Sinabi ni Brahmā: Matapos marinig ang salaysay tungkol kay Anaraṇya—kalakip ang ritwal ng pag-aalay ng anak na babae sa pag-aasawa—muling nagtanong si Śaileśa, ang Panginoon ng Bundok, kay Vasiṣṭha nang nakatiklop ang mga kamay.

Verse 3

शैलेश उवाच । वसिष्ठ मुनिशार्दूल ब्रह्मपुत्र कृपानिधे । अनरण्यचरित्रन्ते कथितं परमाद्भुतम्

Wika ni Śaileśa: “O Vasiṣṭha—tigre sa mga pantas, anak ni Brahmā, dagat ng habag—naisalaysay mo sa akin ang lubhang kamangha-manghang kasaysayan ni Anaraṇya.”

Verse 4

अनरण्यसुता यस्मात् पिप्पलादं मुनिं पतिम् । सम्प्राप्य किमकार्षीत्सा तच्चरित्रं मुदावहम्

Yamang ang anak na babae ni Anaraṇyā ay nakamit ang muni na si Pippalāda bilang asawa, ano ang ginawa niya pagkaraan? Isalaysay ang mapalad na kasaysayang iyon—na nagdudulot ng kagalakan.

Verse 5

वसि । पिप्पलादो मुनिवरो वयसा जर्जरोधिकः । गत्वा निजाश्रमं नार्याऽनरण्यसुतया तया

“O Vasi, ang dakilang muni na si Pippalāda, na labis nang lupaypay sa katandaan, ay nagtungo sa sarili niyang āśrama kasama ang babaeng iyon—ang anak ni Anaraṇya.”

Verse 6

उवास तत्र सुप्रीत्या तपस्वी नातिलम्पटः । तत्रारण्ये गिरिवर स नित्यं निजधर्मकृत्

O pinakamainam na bundok, namuhay siya roon nang may galak—isang tapasvī na mahigpit sa pag-aayuno at hindi nahuhumaling sa pita ng laman. Sa gubat na iyon, lagi siyang matatag, araw-araw na ginaganap ang sariling dharma.

Verse 7

अथानरण्यकन्या सा सिषेवे भक्तितो मुनिम् । कर्मणा मनसा वाचा लक्ष्मीनारायणं यथा

Pagkaraan, ang dalaga ng gubat ay naglingkod sa muni nang may debosyon—sa gawa, sa isip, at sa salita—gaya ni Lakṣmī sa paglilingkod kay Nārāyaṇa.

Verse 8

एकदा स्वर्णदीं स्नातुं गच्छन्तीं सुस्मितां च ताम् । ददर्श पथि धर्मश्च मायया वृषरूपधृक्

Minsan, habang siya’y may banayad na ngiti at papunta upang maligo sa ilog na Svarṇadī, nakita siya ni Dharma sa daan, na sa kapangyarihan ng māyā ay nag-anyong toro.

Verse 9

चारुरत्नरथस्थश्च नानालं कारभूषितः । नवीनयौवनश्श्रीमान्कामदेवसभप्रभः

Nakasakay siya sa maringal na karwaheng hitik sa hiyas at pinalamutian ng sari-saring alahas. Sa kasariwaan ng kabataan, siya’y nagniningning at marilag, na wari’y si Kāma-deva sa sarili niyang kapulungan.

Verse 10

दृष्ट्वा तां सुन्दरीं पद्मामुवाच स वृषो विभुः । विज्ञातुं भावमन्तःस्थं तस्याश्च मुनियोषितः

Nang makita niya si Padmā na napakaganda, nagsalita ang makapangyarihang Toro (Nandin), ang ganap na may kapangyarihan—nagnanais maunawaan ang damdaming nakatago sa kanyang puso, sapagkat siya’y asawa ng isang muni.

Verse 11

धर्म उवाच । अयि सुन्दरि लक्ष्मीर्वै राजयोग्ये मनोहरे । अतीव यौवनस्थे च कामिनि स्थिरयौवने

Wika ni Dharma: “O marikit—tila si Lakṣmī—karapat-dapat maging reyna, tunay na kaakit-akit! O minamahal, nananatili ka sa ganap na kabataan, taglay ang matatag at di kumukupas na pagkamusmos.”

Verse 12

जरातुरस्य वृद्धस्य पिप्पलादस्य वै मुनेः । सत्यं वदामि तन्वंगि समीपे नैव राजसे

“Tunay ang sinasabi ko, O payat ang mga biyas: sa piling ng matanda at maysakit na muni na si Pippalāda, hindi ka nagliliwanag sa karangyaang panghari.”

Verse 13

विप्रं तपस्सु निरतं निर्घृणं मरणोन्मुखम् । त्वक्त्वा मां पश्य राजेन्द्रं रतिशूरं स्मरातुरम्

“Iwan mo muna ako, O dakilang hari, at masdan ang brahmanang yaon—lubos sa pag-aayuno at pagninilay, walang habag, at nakaharap sa kamatayan. Masdan siya: bayani sa pag-ibig, pinahihirapan ng pagnanasa.”

Verse 14

प्राप्नोति सुन्दरी पुण्यात्सौन्दर्य्यं पूर्वजन्मनः । सफलं तद्भवेत्सर्वं रसिकालिंगनेन च

Sa bisa ng kabutihan ng banal na gawa, natatamo ng marikit na babae ang kagandahang naipon mula sa dating buhay; at ang lahat ay nagiging ganap sa mapagmahal na yakap ng rasika, ang minamahal na marunong sa lasa ng pag-ibig.

Verse 15

सहस्रसुन्दरीकान्तं कामशास्त्रविशारदम् । किंकरं कुरु मां कान्ते सम्परित्यज्य तं पतिम्

“O minamahal, talikuran mo ang asawang iyon at gawin mo akong iyong lingkod—ako, ang sinta ng sanlibong dilag, at lubos na bihasa sa kāmaśāstra, agham ng pag-ibig.”

Verse 16

निर्जने कानने रम्ये शैले शैले नदीतटे । विहरस्व मया सार्द्धं जन्मेदं सफलं कुरु

Sa isang ilang na gubat na kaaya-aya—sa mga dalisdis ng bundok at sa pampang ng ilog—makipaglaro ka sa akin. Gawin mong tunay na mabunga ang buhay na ito.

Verse 17

वसिष्ठ उवाच । इत्येवमुक्तवन्तं सा स्वरथादवरुह्य च । ग्रहीतुमुत्सुकं हस्ते तमुवाच पतिव्रता

Sinabi ni Vasiṣṭha: Pagkasabi niya nang gayon, ang asawang tapat (pativratā) ay bumaba mula sa sariling karwahe; at sabik na hawakan ang kanyang kamay, siya’y nagsalita sa kanya.

Verse 18

पद्मो वाच । गच्छ दूरं गच्छ दूरं पापिष्ठस्त्वं नराधिप । मां चेत्पश्यसि कामेन सद्यो नष्टो भविष्यसि

Sinabi ni Padma: “Lumayo ka—lumayo ka, O hari. Ikaw ang pinakamasalanan. Kapag tiningnan mo ako nang may pita, agad kang mapapahamak.”

Verse 19

पिप्पलादं मुनि श्रेष्ठं तपसा पूतविग्रहम् । त्यक्त्वा कथं भजेयं त्वां स्त्रीजितं रतिलम्पटम्

“Matapos talikuran ang dakilang muni na si Pippalāda—na ang katawan ay nalinis ng tapas—paano ko sasambahin ikaw, na dinaig ng babae at sakim sa kalayawang pita?”

Verse 20

स्त्रीजितस्पर्शमात्रेण सर्वं पुण्यं प्रणश्यति । स्त्रीजितः परपापी च तद्दर्शनमघावहम्

Sa paghipo lamang sa taong dinaig ng pagnanasa sa babae, ang lahat ng naipong kabutihang-loob ay sinasabing naglalaho. Ang gayong tao’y nagiging mabigat na makasalanan sa kapwa, at maging ang pagtanaw sa kanya ay itinuturing na nagdadala ng kasalanan.

Verse 21

सत्क्रियो ह्यशुचिर्नित्यं स पुमान् यः स्त्रिया जितः । निन्दन्ति पितरो देवा मान वास्सकलाश्च तम्

Kahit pa siya’y gumaganap ng mga ritwal na tila wasto, ang lalaking dinaig ng babae ay nananatiling marumi sa asal sa lahat ng panahon. Siya’y sinisisi at hinahamak ng mga Pitṛ, ng mga Deva, at ng lahat ng tao.

Verse 22

तस्य किं ज्ञान सुतपो जपहोमप्रपूजनैः । विद्यया दानतः किम्वा स्त्रीभिर्यस्य मनो हृतम्

Ano ang silbi ng kaalamang espirituwal, ng mahigpit na pagtitika, ng japa, homa, at masusing pagsamba sa taong ang isip ay ninakaw ng pagkakapit sa babae? Ano rin ang pakinabang ng pag-aaral at pagkakawanggawa, kung ang loob ay nadadala ng pang-akit ng pagnanasa?

Verse 23

मातरं मां स्त्रियो भावं कृत्वा येन ब्रवीषि ह । भविष्यति क्षयस्तेन कालेन मम शापतः

“Sapagkat kinausap mo ako na para bang ginawa mo akong nasa kalagayan ng babae—tinawag mo akong ‘ina’—dahil sa aking sumpa, sa takdang panahon ay daranas ka ng pagbagsak at kapahamakan.”

Verse 24

वसिष्ठ उवाच । श्रुत्वा धर्मस्सतीशापं नृप मूर्तिं विहाय च । धृत्वा स्वमूर्तिं देवेशः कम्पमान उवाच सः

Sinabi ni Vasiṣṭha: “O Hari, nang marinig ang sumpa ni Satī laban kay Dharma, iniwan ng Panginoon ng mga diyos ang hiniram na anyo. Muling kinuha Niya ang Kanyang tunay na anyo, nanginginig, at saka nagsalita.”

Verse 25

धर्म उवाच । मातर्जानीहि मां धर्मं ज्ञानिनाञ्च गुरो र्गुरुम् । परस्त्रीमातृबुद्धिश्च कुव्वर्न्तं सततं सति

Wika ni Dharma: “Ina, kilalanin mo ako bilang Dharma—ang guro ng mga pantas, ang guru maging ng mga guru. O marangal na babae, lagi akong nananatili sa diwang itinuturing ang asawa ng iba bilang ina.”

Verse 26

अहं तवान्तरं ज्ञातुमागतस्तव सन्निधिम् । तवाहञ्च मनो जाने तथापि विधिनोदितः

Pumarito ako sa iyong harapan upang malaman ang nasa loob mo. Nauunawaan ko na rin ang iyong isipan; gayunman, dahil sa utos ng tadhana at banal na kaayusan, nagsasalita at nagtatanong ako.

Verse 27

कृतं मे दमनं साध्वि न विरुद्धं यथोचितम् । शास्तिः समुत्पथस्थानामीश्वरेण विनिर्मिता

O marangal na ginang, ang pagpipigil na ginawa mo sa akin ay hindi di-wasto ni salungat sa nararapat. Sapagkat ang Panginoong Īśvara mismo ang nagtakda ng parusa sa mga nakatindig sa landas ng paglihis.

Verse 28

स्वयं प्रदाता सर्वेभ्यः सुखदुःखवरान्क्षमः । सम्पदं विपदं यो हि नमस्तस्मै शिवाय हि

Pagpupugay kay Śiva nga tunay—Siya mismo ang Tagapagkaloob sa lahat, may kapangyarihang magbigay ng biyayang anyong ligaya at dalamhati, at Siya ring tunay na nagtatakda ng kasaganaan at kapighatian.

Verse 29

शत्रुं मित्रं सम्विधातुं प्रीतिञ्च कलहं क्षमः । स्रष्टुं नष्टुं च यस्सृष्टिं नमस्तस्मै शिवाय हि

Pagpupugay kay Panginoong Śiva—na kayang gawing kaibigan ang kaaway, magpabunga ng pag-ibig at gayundin ng alitan; at bilang Panginoon ng paglikha, kaya Niyang likhain ang sansinukob at tunawin ito.

Verse 30

येन शुक्लीकृतं क्षीरं जले शैत्यं कृतम्पुरा । दाहीकृतो हुता शश्च नमस्तस्मै शिवाय हि

Pagpupugay kay Panginoong Śiva—sa Kanya naging maputi ang gatas, sa Kanya pinagkalooban ng lamig ang tubig noong unang panahon, at sa Kanya pinasiklab ang apoy ng paghahandog (Hutāśa) sa lakas ng pagliyab.

Verse 31

प्रकृतिर्निर्मिता येन तप्त्वाति महदादितः । ब्रह्मविष्णुमहेशाद्या नमस्तस्मै शिवाय हि

Pagpupugay sa mapalad na Panginoong Śiva—sa Kanya hinubog ang Prakṛti, ang unang Kalikasan; at mula sa Kanya, matapos ang dakilang init ng tapas, lumitaw ang prinsipyo ng Mahat at ang iba pa; at mula rin sa Kanya sumibol sina Brahmā, Viṣṇu, Maheśa at iba pang kapangyarihang banal.

Verse 32

ब्रह्मोवाचः । इत्युक्त्वा पुरतस्तस्यास्तस्थौ धर्मो जगद्गुरुः । किञ्चिन्नोवाच चकितस्तत्पातिव्रत्य तोषितः

Wika ni Brahmā: Pagkasabi nito, si Dharma—ang guro ng sanlibutan—ay tumindig sa harap niya. Namangha at nalugod sa di-matitinag niyang katapatan bilang debotong asawa, wala na siyang idinagdag pang salita.

Verse 33

पद्मापि नृपकन्या सा पिप्पलादप्रिसा तदा । साध्वी तं धर्ममाज्ञाय विस्मितोवाच पर्वत

Pagkaraan, ang marangal at banal na dalagang maharlika na si Padmā—minamahal ni Pippalāda—nang maunawaan ang landas ng Dharma, ay namangha; at si Parvata ay nagsalita sa pagtataka.

Verse 34

पद्मोवाच । त्वमेव धर्म सर्वेषां साक्षी निखिलकर्मणाम् । कथं मनो मे विज्ञातुं विडम्बयसि मां विभो

Sinabi ni Padmā: “Ikaw lamang ang Dharma, ang panloob na saksi ng lahat ng nilalang at ang nakakakita’t nakaaalam ng bawat gawa. O Panginoong sumasaklaw sa lahat, paano Mo nagagawang magkunwaring di Mo alam ang aking isip at ako’y tuksuhin?”

Verse 35

यत्तत्सर्वं कृतं ब्रह्मन् नापराधो बभूव मे । त्वञ्च शप्तो मयाऽज्ञानात्स्त्रीस्वभा वाद्वृथा वृष

“O Brahmā, sa lahat ng naganap, tunay na wala akong kasalanan. At ikaw ay aking nasumpa dahil sa aking kamangmangan—sa bugso ng likas na damdaming pambabae—nang walang wastong dahilan, O Panginoong may sagisag na toro.”

Verse 36

का व्यवस्था भवेत्तस्य चिन्तयामीति साम्प्रतम् । चित्ते स्फुरतु सा बुद्धिर्यया शं संल्लभामि वै

“Anong landas ng disiplina ang maghahatid sa akin sa Kanya?—ito ang aking pinagninilayan ngayon. Nawa’y kuminang sa aking puso ang wastong pag-unawa, upang tunay kong makamtan si Śiva, ang Tagapagkaloob ng kabutihang-mapalad.”

Verse 37

आकाशोसौ दिशस्सर्वा यदि नश्यन्तु वायवः । तथापि साध्वीशापस्तु न नश्यति कदाचन

Kahit maglaho ang langit, ang lahat ng dako, at ang mga hangin, ang sumpa na binigkas ng isang babaeng malinis at matuwid sa Dharma ay hindi kailanman nawawala.

Verse 38

सत्ये पूर्णश्चतुष्पादः पौर्ण मास्यां यथा शशी । विराजसे देवराज सर्वकालं दिवानिशम्

Sa Satya-yuga, ikaw ay ganap, matatag sa apat na bahagi, gaya ng buwan sa gabi ng kabilugan. O Panginoon ng mga deva, ikaw ay nagniningning sa karilagan sa lahat ng panahon, araw at gabi.

Verse 39

त्वञ्च नष्टो भवसि चेत्सृष्टिनाशो भवेत्तदा । इति कर्तव्यतामूढा वृथापि च वदाम्यहम्

Kung ikaw ay mapapawi, magaganap ang pagkalusaw ng kaayusan ng nilikha. Nalilito sa isip na “ano ang dapat gawin,” nagsasalita pa rin ako—kahit tila walang saysay.

Verse 40

पादक्षयश्च भविता त्रेतायां च सुरोत्तम । पादोपरे द्वापरे च तृतीयोऽपि कलौ विभो

O pinakamainam sa mga deva, sa Tretā-yuga ay mababawasan ng isang bahagi (ng dharma). Sa Dvāpara, isa pang bahagi ang mawawala; at sa Kali-yuga, O makapangyarihan, ang ikatlong bahagi man ay hihina rin.

Verse 41

कलिशेषेऽखिलाश्छिन्ना भविष्यन्ति तवांघ्रयः । पुनस्सत्ये समायाते परिपूर्णो भविष्यसि

Sa wakas ng Kali-yuga, ang lahat ng iyong mga sangkap ay mapuputol. Ngunit kapag muling dumating ang Satya-yuga, ikaw ay magiging buo at ganap na muli.

Verse 42

सत्ये सर्वव्यापकस्त्वं तदन्येषु च कु त्रचित् । युगव्यवस्थया स त्वं भविष्यसि तथा तथा

Sa Satya-yuga, ikaw ay laganap sa lahat; ngunit sa ibang mga panahon, natatanaw ka lamang sa isang tiyak na paraan. Ayon sa kaayusan ng mga yuga, magpapakita ka nang naaayon—sa bawat pagkakataon, sa nararapat na anyo.

Verse 43

इत्येवं वचनं सत्यं ममास्तु सुखदं तव । याम्यहं पतिसेवायै गच्छ त्वं स्वगृहं विभो

“Gayon nga—nawa’y maging totoo ang mga salitang ito. Nawa’y maging mapalad at maghatid ng ligaya sa iyo. Ako’y paroroon na upang maglingkod sa aking asawa; at ikaw, O makapangyarihan (vibho), umuwi ka sa iyong tahanan.”

Verse 44

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्यास्सन्तुष्टोभूद्वृषस्स वै । तदेवंवादिनीं साध्वीमुवाच विधिनन्दन

Wika ni Brahmā: Nang marinig ang kanyang mga salita, ang toro (Dharma) ay tunay na nalugod. Pagkaraan, ang anak ng Tagapag-ayos (Brahmā), na tumutugon sa banal na ginang na nagsalita nang gayon, ay nagsalita pabalik sa kanya.

Verse 45

धर्म उवाच । धन्यासि पतिभक्तासि स्वस्ति तेस्तु पतिव्रते । वरं गृहाण त्वत्स्वामी त्वत्परित्राणकारणात्

Wika ni Dharma: “Mapalad ka—tapat at deboto sa iyong asawa. Nawa’y sumaiyo ang pagpapala, O pativratā. Tanggapin mo ang isang biyaya, sapagkat ang iyong panginoong asawa ang naging sanhi ng iyong pag-iingat at pagkaligtas.”

Verse 46

युवा भवतु ते भर्ता रतिशूरश्च धार्मिकः । रूपवान् गुणवान्वाग्मी संततस्थिरयौवनः

“Nawa’y ang iyong asawa ay laging kabataan—matapang sa pag-ibig at matatag sa dharma; marikit ang anyo, hitik sa kabutihan, mahusay magsalita, at taglay ang di-napaparam na, matibay na kasariwaan.”

Verse 47

चिरञ्जीवी स भवतु मार्कण्डेयात्प रश्शुभे । कुबेराद्धनवांश्चैव शक्रादैश्वर्य्यवानपि

O mapalad na giliw, nawa’y maging mahaba ang kanyang buhay gaya ni Mārkaṇḍeya; nawa’y maging mayaman gaya ni Kubera; at nawa’y pagkalooban din ng paghahari at kapangyarihang panginoon gaya ni Śakra (Indra).

Verse 48

शिवभक्तो हरिसमस्सिद्धस्तु कपिलात्परः । बुद्ध्या बृहस्पतिसमस्समत्वेन विधेस्समः

Ang deboto ni Śiva ay nagiging ganap at matagumpay gaya ni Hari (Viṣṇu), at nahihigitan pa si Kapila; sa talino’y tulad ni Bṛhaspati; at sa pagkakapantay-pantay ng loob ay tulad ni Vidhi (Brahmā).

Verse 49

स्वामिसौभाग्यसंयुक्ता भव त्वं जीवनावधि । तथा च सुभगे देवि त्वं भव स्थिरयौवना

Nawa’y manatili kang pinagpala sa kapalaran ng iyong asawa hanggang sa wakas ng iyong buhay. At, O mapalad na Diyosa, nawa’y manahan ka sa matatag at di-kumukupas na kabataan.

Verse 50

माता त्वं दशपुत्राणां गुणिनां चिरजीविनाम् । स्वभर्तुरधिकानां च भविष्यसि न संशयः

Tunay na magiging ina ka ng sampung anak na lalaki—mabubuti at mahahaba ang buhay—na hihigit pa sa iyong asawa sa kagalingan; walang alinlangan dito.

Verse 51

गृहा भवन्तु ते साध्वि सर्वसम्पत्सम न्विताः । प्रकाशमन्तस्सततं कुबेरभवनाधिकाः

O marangal na ginang, nawa’y ang iyong mga tahanan ay pagkalooban ng lahat ng kasaganaan; nawa’y laging mapuno ng liwanag na nasa loob—na hihigit pa sa mariringal na tahanan ni Kubera.

Verse 52

वसिष्ठ उवाच । इत्येवमुक्ता सन्तस्थौ धर्मस्स गिरिसत्तम । सा तं प्रदक्षिणीकृत्य प्रणम्य स्वगृहं ययौ

Wika ni Vasiṣṭha: Nang maturuan nang gayon, ang Dharma—O pinakamainam sa mga bundok—ay nanatiling matatag. Pagkaraan, siya’y umikot sa kanya nang pradakṣiṇā, yumukod at nagpatirapa sa paggalang, at nagbalik sa sariling tahanan.

Verse 53

धर्मस्तथाशिषो दत्वा जगाम निजमन्दिरम् । प्रशशंस च तां प्रात्या पद्मां संसदि संसदि

Pagkaloob ni Dharma ng mga pagpapala, siya’y nagtungo sa sarili niyang dambana. At sa kanyang pagbabalik, paulit-ulit niyang pinuri si Padmā sa bawat kapulungan.

Verse 54

सा रेमे स्वामिना सार्द्धं यूना रहसि सन्ततम् । पश्चाद्बभूवुऽस्सत्पुत्रास्तद्भर्तुरधिका गुणैः

Siya’y patuloy na nagalak kasama ang kanyang kabataang Panginoon sa lihim na dako. Pagkaraan, isinilang ang mga anak na lalaking dakila, na ang mga kabutihan ay humihigit pa sa kanilang ama.

Verse 55

बभूव सकला सम्पद्दम्पत्योः सुखवर्द्धिनी । सर्वानन्दवृद्धिकरी परत्रेह च शर्मणे

Sumibol ang ganap na kasaganaan para sa banal na mag-asawa, na nagpapalago ng kanilang kaligayahan. Pinalawak nito ang bawat kagalakan at nagkaloob ng kapayapaan at kaginhawahan, dito sa daigdig at sa kabilang-buhay.

Verse 56

शैलेन्द्र कथितं सर्वमितिहासं पुरातनम् । दम्पत्योश्च तयोः प्रीत्या श्रुतं ते परमादरात्

“O Śailendra, ang buong sinaunang banal na salaysay na isinalaysay ni Śailendra ay narinig mo nang may sukdulang paggalang—na pinakinggan ng banal na mag-asawa sa kanilang pag-iibigang nagkakaisa.”

Verse 57

बुद्ध्वा तत्त्वं सुतां देहि पार्वतीमीश्वराय च । कुरुषं त्यज शैलेन्द्र मेनया स्वस्त्रिया सह

Pagkaunawa sa tattva, ipagkaloob mo ang iyong anak na si Pārvatī kay Īśvara (Śiva). O hari ng mga bundok, talikdan ang iyong katigasan at lumambot ang loob, kasama ang iyong asawang si Menā.

Verse 58

सप्ताहे समतीते तु दुर्लभेति शुभे क्षणे । लग्नाधिपे च लग्नस्थे चन्द्रेस्वत्नयान्विते

Pagkaraan ng isang linggo, sa bihira at mapalad na sandaling iyon—nang ang panginoon ng lagna ay nakalagay sa lagna, at ang Buwan ay nakipag-ugnay sa sariling supling—nagkaganap ang itinakdang pangyayari.

Verse 59

मुदिते रोहिणीयुक्ते विशुद्धे चन्द्रतारके । मार्गमासे चन्द्रवारे सर्वदोषविवर्जिते

Kapag ang Buwan ay mapalad at kaisa ni Rohiṇī, kapag ang bituing-lunar ay dalisay at maningning, at kapag ito’y nasa buwang Mārgaśīrṣa sa araw ng Lunes—ang gayong oras ay sinasabing walang anumang bahid ng kamalasan.

Verse 60

सर्वसद्ग्रहसंसृष्टऽसद्ग्रहदृष्टिवर्जिते । सदपत्यप्रदे जीवे पतिसौभाग्यदायिनि

O buhay na Diyosa, hinubog mula sa lahat ng mapalad na impluwensiya at malaya sa masamang titig ng di-mapalad na pagkapit—O Tagapagkaloob ng marangal na supling, O Tagapagbigay ng magandang kapalaran ng asawa at pagpapala ng pag-aasawa.

Verse 61

जगदम्बां जगत्पित्रे मूलप्रकृतिमीश्वरीम् । कन्यां प्रदाय गिरिजां कृती त्वं भव पर्वत

O Bundok (Himālaya), sa pagbibigay mo ng iyong anak na si Girijā—ang Ina ng sansinukob, ang makapangyarihang Diyosa, ang pinakaugat na Prakṛti—sa Ama ng sansinukob (Śiva), tunay na ikaw ay magiging pinagpala at ganap sa katuparan.

Verse 62

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा मुनिशार्दूलो वसिष्ठो ज्ञानिसत्तमः । विरराम शिवं स्मृत्वा नानालीलाकरं प्रभुम्

Wika ni Brahmā: Pagkasabi nito, si Vasiṣṭha—ang tigre sa mga muni, ang pinakadakila sa mga marurunong—ay tumigil sandali, inaalala ang Panginoong Śiva, ang Kataas-taasang Guro na nagpapakita ng di-mabilang na banal na līlā.