Sukta 1.131
त्वं तमिन्द्र वावृधानो अस्मयुरमित्रयन्तं तुविजात मर्त्यं वज्रेण शूर मर्त्यम् । जहि यो नो अघायति शृणुष्व सुश्रवस्तमः । रिष्टं न यामन्नप भूतु दुर्मतिर्विश्वाप भूतु दुर्मतिः ॥
tváṃ tám indra vavṛdhānáḥ asma-yúḥ amitra-yántam tuví-jāta mártyam vájreṇa śūra mártyam | jahí yó no aghāyáti śṛṇuṣvá suśrávas-tamaḥ | riṣṭáṃ ná yā́mann ápa bhūtu durmatír víśvā́ ápa bhūtu durmatíḥ ||
Thou, O Indra, growing in strength, smite with the thunderbolt, O hero, that mortal who is hostile and would harm us. Slay him who seeks our hurt; hear us, O most perfectly famed. Let not a wounding mischance be on our path; let every evil will be driven away—driven away.