हनूमद्वृत्तान्तः—वानरबलप्रशंसा च
Hanuman’s Report and Praise of the Vanara Host
अशोकवनिकामध्ये रावणस्य दुरात्मनः।अध स्ताच्छिंशुपावृक्षे साध्वी करुणमास्थिता।।।।राक्षसीभिः परिवृता शोकसंतापकर्शिता।मेघलेखापरिवृता चन्द्रलेखेव निष्प्रभा।।।।।अचिन्तयन्ती वैदेही रावणं बलदर्पितम्।
aśokavanikāmadhye rāvaṇasya durātmanaḥ | adhastāc chiṃśupāvṛkṣe sādhvī karuṇam āsthitā ||
rākṣasībhiḥ parivṛtā śokasaṃtāpakarśitā | meghalekhāparivṛtā candralekheva niṣprabhā ||
acintayantī vaidehī rāvaṇaṃ baladarpitam |
Sa gitna ng harding Ashoka ni Ravana na masamang-loob, sa ilalim ng punong śiṃśupā, nakaupo ang banal na ginang sa kaawa-awang kalagayan. Napaliligiran ng mga rākṣasī, pinanghihina ng dalamhati at pighati, wari’y sinag ng buwan na natatakpan ng mga ulap at nawawalan ng ningning—hindi man lamang iniisip ni Vaidehi si Ravana na lasing sa yabang ng kapangyarihan.
"In the wicked, Ravana's Ashoka garden under the Simsupa tree the noble lady Sita surrounded by ogresses, is sitting, tormented by tears. Her brightness is like the Moon's, veiled by flakes of clouds. She does not care for Ravana's glory. She is brooding over Rama only.
Dharma is shown through Sita’s inner integrity: despite coercion and suffering, she does not mentally yield to Ravana’s power, demonstrating moral steadfastness over external circumstance.
Hanuman describes Sita’s condition and location in Lanka—seated under the śiṃśupā tree in the Ashoka grove, guarded by rākṣasīs and weakened by grief.
Sita’s steadfastness (dhairya) and purity of intention—refusal to acknowledge Ravana’s claims despite intimidation.