याते तस्मिन् दशग्रीवे राक्षस्यो विकृताननाः।।5.58.79।।सीतां निर्भर्त्सयामासुर्वाक्यैः क्रूरैस्सुदारुणैः।
yāte tasmin daśagrīve rākṣasyo vikṛtānanāḥ | sītāṃ nirbhartsayāmāsur vākyaiḥ krūraiḥ sudāruṇaiḥ ||
Nang makaalis na ang Sampung-Leeg (si Rāvaṇa), ang mga rākṣasī na pangit ang mukha ay nagsimulang manakot at manlait kay Sītā sa malulupit at nakapangingilabot na salita.
Dharma rejects cruelty in speech; verbal abuse is also a form of harm and a mark of adharma.
After Rāvaṇa is taken away, the demonesses redirect their aggression toward Sītā through threats.
By contrast, Sītā’s steadfastness (seen in following verses) stands against intimidation.