अक्षवधः (The Slaying of Prince Aksha)
Sundarakāṇḍa Sarga 47
ततो महद्बालदिवाकरप्रभं प्रतप्तजाम्बूनदजालसन्ततम्।रथं समास्थाय ययौ स वीर्यवान्महाहरिं तं प्रति नैरृतर्षभः।।5.47.3।।
tato mahad bāladivākaraprabhaṃ prataptajāmbūnadajālasantatam |
rathaṃ samāsthāya yayau sa vīryavān mahāhariṃ taṃ prati nairṛtarṣabhaḥ ||5.47.3||
Pagkatapos, ang matapang na toro sa mga rākṣasa ay sumakay sa dakilang karwahe, nagniningning na tila sumisikat na araw at nababalutan ng mga lambat ng kumikislap na ginto ng Jāmbūnada; at sumugod siya patungo sa makapangyarihang vanara.
Ascending a glittering chariot inlaid with pure gold Aksha, the courageous bull among giants looking splendid like the rising Sun, marched forth towards the great vanara.
The verse frames the kṣatra setting: a warrior formally takes up arms and advances to meet an opponent, emphasizing duty-bound engagement rather than covert harm.
Akṣa prepares for combat by mounting his splendid chariot and moving to confront Hanumān.
Martial readiness and resolve—publicly taking the field to meet the challenge.