अक्षवधः (The Slaying of Prince Aksha)
Sundarakāṇḍa Sarga 47
तमात्तबाणासनमाहवोन्मुखं खमास्तृणन्तं विशिखैश्शरोत्तमैः।अवैक्षताक्षं बहुमानचक्षुषा जगाम चिन्तां च स मारुतात्मजः।।5.47.24।।
tam ātta-bāṇāsanam āhava-unmukhaṃ kham āstṛṇantaṃ viśikhaiḥ śarottamaiḥ | avaikṣatākṣaṃ bahu-māna-cakṣuṣā jagāma cintāṃ ca sa mārutātmajaḥ ||5.47.24||
Nakita niya si Akṣa—hawak ang busog at palaso, nakaharap sa digmaan, at pinupuno ang langit ng mga piling palaso—at minasdan siya ni Hanumān, anak ng Hangin, nang may paghanga; subalit sumibol din sa kanya ang pagninilay kung ano ang nararapat gawin.
Admiring the young Aksha's appearance, his skill in holding the quiver and spreading the excellent arrows with missiles and facing the war, Hanuman became thoughtful (as to how to kill him).
Dharma includes discernment: Hanumān balances admiration for a worthy opponent with thoughtful responsibility about the necessary course of action.
Hanumān assesses Akṣa’s battle-readiness and skill, and begins considering strategy.
Judiciousness—Hanumān’s capacity to evaluate, respect, and then decide rightly rather than act impulsively.